Artykuły autora

W obrocie prawnym dość często organ II instancji wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję i kieruje sprawę ponownie do organu I instancji. Taka decyzja nie może być jednak podjęta uznaniowo. Każdy rodzaj rozstrzygnięcia odwoławczego musi być ściśle podyktowany przepisami prawa procesowego. Kiedy zatem organ po uchyleniu decyzji orzeka co do istoty sprawy, a kiedy przekazuje ją do rozpoznania do I instancji? W tej materii wypowiedziały się niedawno obszernie w orzeczeniach wojewódzkie sądy administracyjne w Poznaniu, Lublinie i Rzeszowie.

Spory dotyczące dostępu do informacji publicznej często znajdują finał w sądach administracyjnych. To m.in. skutek tego, że licząca prawie ćwierć wieku ustawa o dostępie do informacji publicznej nie była zasadniczo nowelizowana i w rezultacie zdecydowanie nie odpowiada już realiom, w jakim obecnie rozpoznawane są wnioski. Prawo dostępu do informacji publicznej stało się wręcz wybitnie kazuistyczne – konieczne jest śledzenie orzecznictwa z tej dziedziny. W analizie wyroków podmioty stosujące przepisy ustawy poszukują odpowiedzi na nurtujące je wątpliwości. Poniżej prezentujemy wybrane tegoroczne najciekawsze stanowiska sądów odnoszące się do prawa dostępu do informacji publicznej, w tym w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego na temat nadużywania tego prawa.

Spory dotyczące dostępu do informacji publicznej często znajdują finał w sądach administracyjnych. To m.in. skutek tego, że licząca prawie ćwierć wieku ustawa o dostępie do informacji publicznej nie była zasadniczo nowelizowana i w rezultacie zdecydowanie nie odpowiada już realiom, w jakim obecnie rozpoznawane są wnioski. Prawo dostępu do informacji publicznej stało się wręcz wybitnie kazuistyczne – konieczne jest śledzenie orzecznictwa z tej dziedziny. W analizie wyroków podmioty stosujące przepisy ustawy poszukują odpowiedzi na nurtujące je wątpliwości. Poniżej prezentujemy wybrane tegoroczne najciekawsze stanowiska sądów odnoszące się do prawa dostępu do informacji publicznej, w tym w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego na temat nadużywania tego prawa.

Ubiegłoroczna nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadziła prawdziwą rewolucję w zakresie lokalizacji zabudowy i infrastruktury. Wraz z nią pojawiły się nowe instytucje prawne, w tym m.in. plany ogólne czy zintegrowane plany inwestycyjne oraz rozwiązania dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Szczególną nowością są obszary uzupełnienia zabudowy. Sporządzając plan ogólny, gmina będzie mogła wyznaczyć – oprócz stref planistycznych – również właśnie takie obszary. I wyłącznie na nich (z pewnymi wyjątkami) możliwe będzie uzyskanie warunków zabudowy. Co jednak istotne – te obszary nie mogą być wyznaczane dowolnie. Podstawą do ich wyznaczenia na planach ma być występowanie na danym terenie zabudowy określonego rodzaju, w dodatku w odpowiedniej liczbie. Szczegółowe warunki określa rozporządzenie ministra rozwoju i technologii z 2 maja 2024 r. w sprawie sposobu wyznaczania granic obszaru uzupełnienia zabudowy w planie ogólnym gminy (Dz.U. poz. 729; dalej: r.s.w.g.), które weszło w życie 16 maja 2024 r. Rozporządzenie nie jest długie, lecz używa bardzo technicznego, specjalistycznego języka. Odcyfrowanie jego treści wymaga w zasadzie wiedzy planistycznej. W poniższym poradniku prawnik połączył swoją wiedzę z wiedzą planisty. Odpowiadamy w nim na zasadnicze pytanie, które nurtuje obecnie nie tylko gminy, lecz także wszystkich posiadaczy gruntów rolnych: jak wygląda w praktyce wyznaczanie obszarów uzupełnienia zabudowy? Opisujemy etap po etapie i krok po kroku, jak będzie przebiegał ten proces, a także wskazujemy, jak po zmianach będą wydawane WZ-ki, czyli decyzje o warunkach zabudowy. ©℗

Gospodarka nieruchomościami to jedno z ważniejszych zadań własnych gminy. Zgodnie z art. 25 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) gminnym zasobem nieruchomości gospodaruje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Katalog zadań, jakie muszą w tym zakresie wykonać, jest szeroki.