recenzja

„Zachód słońca na Santorini. Ciemniejsza strona Grecji” Dionisiosa Sturisa jest książką o tożsamości i konsekwencjach złego jej rozumienia lub świadomego wykorzystywania do manipulacji. Przemożna potrzeba zdefiniowania oraz narzucania lub odbierania tożsamości, daje populistom niebezpieczne narzędzie i prowadzi do katastrofy. Wszystkie historie opisane w tej książce mają jeden cel: wytłumaczyć mechanizm, który spowodował, że w kolebce demokracji rację bytu mieli neonaziści, a patriotyzm nierzadko zamieniał się w szowinizm. Niech to będzie też przestroga, że nie jest to tylko problem Grecji. Analogie z Polską są aż nadto wyraźne.

Kto jeszcze jakimś cudem tego nie czytał, nie ma już teraz absolutnie żadnych wymówek.

"Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949” to książka o ludziach skupionych wokół Biura Odbudowy Stolicy, którzy dzięki wiedzy i entuzjazmowi podnosili Warszawę z ruin. Ich śmiałe projekty miały stworzyć miasto nowoczesne i funkcjonalne, służące wszystkim mieszkańcom, a nie tylko uprzywilejowanej grupie.

"Zespół” - to brzmi dumnie. Może nawet za bardzo, bo tak naprawdę potrzeba bardzo niewiele, by powstał. Wystarczą dwie osoby, które ze sobą współdziałają, czyli muszą (przynajmniej od czasu do czasu) na sobie polegać. A także mają (przynajmniej częściowo) wspólne poczucie celu.

Dlaczego zdecydowali się przemierzyć kilka tysięcy kilometrów koleją transsyberyjską? Czego szuka współczesny Europejczyk u szamana? Czy da się zdobytą wiedzę przełożyć na język teatru z zachowaniem dramaturgicznego ładunku?

U dała się Piotrowi Arakowi próba ogarnięcia popandemicznej rzeczywistości ekonomicznej. Na postawione w podtytule książki pytanie „Czy koronawirus zakończył erę neoliberalizmu?” autor odpowiada „tak”. A ja się z nim zgadzam.

Zawsze jest nadzieja na zmianę - tak można by podsumować zasadniczy przekaz, płynący z książki "Moimi słowami". Mylą się ci, którzy uważają, że cel daje się osiągnąć szybko. Ale nie mają też racji wątpiący w sens walki. Trzeba czasu, determinacji, wiary w słuszność celu i takich prawników jak Ruth Bader Ginsburg - symbol walki ze społeczną niesprawiedliwością.

Co sprawia, że "Nie czas umierać" ma szansę zająć miejsce w panteonie najlepszych Bondów? Dlaczego warto wybrać się na seans w kinie z systemem Dolby Surround? Czy "Nie czas umierać" oznacza nowe otwarcie w strukturze filmów z agentem 007?

Wiele działo się w minionej (z okładem) dekadzie na łamach tej książkowej rubryki. Nigdy nie recenzowałem jednak w tym miejscu… talii kart.

Z książkami jest jak z obrazami. Jedne umieją uchwycić detal, a inne są panoramami. Książka Alojzego Nowaka bez wątpienia należy do tej drugiej kategorii. Na takie publikacje także powinno być miejsce na półce z wartościową ekonomiczną literaturą.

Neoliberalizm skutkuje właśnie prekaryzacją pracy, utowarowieniem mieszkań i poszarpaniem międzyludzkich więzów solidarności.

Na pierwszy rzut oka książka przypomina bajki Ezopa albo Ignacego Krasickiego. Drugie spojrzenie rodzi skojarzenia z klasyką powieści naukowo-fantastycznej, i to w tym najlepszym wydaniu – Stanisława Lema czy Philipa K. Dicka. A więc z literaturą będącą w zasadzie traktatami filozoficznymi czy historiozoficznymi. Takie są „O mrówkach i dinozaurach” Liu Cixina. To opowieść o nieuchronnym końcu ludzkiej cywilizacji, który przyniesie konflikt Chin z Zachodem.

Co rolą w tym serialu udowadnia Kate Winslet? Dlaczego "Mare z Easttown" budzi skojarzenia z "Miasteczkiem Twin Peaks"?

Na czym polega światowy fenomen "Przyjaciół"? Jak obsada serialu i jego producenci wspominają wspólną dekadę na planie? Czy zawartość lukru w lukrze w odcinku specjalnym nie jest za wysoka?

Ta recenzja byłaby inna, gdyby „Chamstwo” Kacpra Pobłockiego pojawiło się na rynku trzy lata temu. Wtedy godziłoby się napisać, że była długo wyczekiwana, że w końcu otrzymaliśmy ludową perspektywę w historii. Ale mamy rok 2021 – i w związku z tym na książkę Pobłockiego trzeba spojrzeć inaczej.

Jak charakterystyczne białe czepki trafiły do popkultury i na polskie ulice? Co czeka tytułową podręczną, June Osborne, graną przez Elisabeth Moss? Czym sezon czwarty różni się od poprzednich?

Prometeizm, mesjanizm, Polska Chrystusem narodów, naród wybrany, ale i nieprzeciętny. Taka wizja historii mocno podszyta cierpiętnictwem i megalomanią, przesłania doświadczenia innych. I prawdę mówiąc własne też. Tymczasem Brian Porter-Szűcs udowadnia, że jest alternatywa dla romantycznego widzenia świata.

Kto pojawił się w obsadzie? W jaki sposób twórcy serialu nawiązują do komiksu gangsterskiego i serii o Agencie 007? Jaką rolę odgrywa tu światło i muzyka?