polska polityka

Trwa kolejny rok wyborczy, w którym rywalizacja polityczna rozsadza państwo od wewnątrz. Okazuje się, że dla Polaków największym problemem są sami Polacy.

Horrorem prawicy jest wizja, która dręczy ją od głębokich lat 90. Nie przestawała ona prawicy nawiedzać nawet wtedy, kiedy ta rządziła, zaś jej notowania były bardzo wysokie. Co więcej – nawet wtedy, kiedy jej postulaty biły rekordy popularności wśród młodzieży (dziś brzmi to jak bajka o żelaznym wilku, ale w III RP było kilka takich fal). Horror obozu liberalnego jest młodszy – zaczął się rodzić w 2015 r., zaś ostatecznie ukształtował się po wyborczym zwycięstwie w październiku ub.r.

Po wyborczym zwycięstwie Trumpa wątpliwości co do jego przyszłej polityki mają nawet kibicujący mu politycy PiS i Konfederacji.

Prezes PiS Jarosław Kaczyński ogłosił w niedzielę na konwencji PiS plan "Siedem razy tak", wskazując potrzebę działań na rzecz wielkich inwestycji, jak np. CPK. Wymienił także potrzebę wspierania polskiej wsi, bezpieczeństwa, obrony granic, wolności, polskiej złotówki i zatrzymania podwyżek.

B. premier Mateusz Morawiecki ocenił, że powodem, dla którego nie odbyły się planowane na maj 2020 r. wybory korespondencyjne, była chęć wymiany kandydata na prezydenta ze strony Platformy Obywatelskiej. "PO postanowiła dokonać obstrukcji i przekonać jeszcze część posłów z naszego obozu" - mówił.

Chcą doprowadzić do tego, żeby walce z korupcją w Polsce został przetrącony kark poprzez likwidację CBA. Widocznie mają w tym interes - powiedział w poniedziałek prezydent Andrzej Duda, pytany o projekt ustawy zakładający likwidację CBA, przygotowany przez rząd.

Chyba wygraliśmy drugą turę; nie zatrzymamy się - napisał w niedzielę wieczorem premier Donald Tusk, komentując sondażowe wyniki drugiej tury wyborów na wójtów, burmistrzów i prezydentów miast.

Patrząc na uchwalane przez polski parlament ustawy trudno nie dostrzec jak ogromną ich część stanowią te będące implementacją przepisów tworzonych na poziomie UE. Tymczasem słuchając wystąpień polskich polityków w trakcie kampanii można odnieść wrażenie, że Polska to swoiste perpetuum mobile, arystotelesowski nieruchomy poruszyciel, który może dla swoich rodaków dokonać wszystkiego, jeśli tylko oczywiście chce. Są co prawda wyjątki od tej reguły, ale konwencje programowe dwóch największych ugrupowań pokazują wyraźnie, że polityka europejska dla polskiego mainstreamu ewidentnie nie jest seksi. A jeśli już, to tylko w odniesieniu do krajowych sporów, w których słowo „suwerenność” i „bezpieczeństwo” są odmieniane na wszystkie możliwe sposoby. 

Dobra polityka zagraniczna powinna być jak bielizna nobliwej damy – zapewniać bezpieczeństwo, komfort i swobodę ruchów, ale nie rzucać się w oczy szerokiej publiczności, a już na pewno nie wywoływać niezdrowych emocji czy tym bardziej kpin. Polska dyplomacja pod rządami Prawa i Sprawiedliwości jest od tego ideału coraz odleglejsza