Kto i jakimi metodami walczy o zwrot własności ofiar Szoa

W 2006 r. na łamach „London Review of Books” prof. John Mearshimer, politolog z Uniwersytetu Chicago, pisał: „W metodach działania lobby żydowskie niczym się nie różni od lobby rolniczego, stalowego, tekstylnego, związkowego czy reprezentującego interesy którejkolwiek etnicznej grupy. Nie ma w tym nic niewłaściwego, że amerykańscy Żydzi oraz ich chrześcijańscy sojusznicy chcą wpłynąć na politykę rządu USA. Lobbyści nie są spiskowcami jak z Protokołów Mędrców Syjonu. Robią dokładnie to samo, co ich odpowiednicy w innych sektorach. (…) Jeśli chodzi o wpływ na politykę na Bliskim Wschodzie, o sile lobby żydowskiego stanowi przede wszystkim słabość lobby arabskiego”.

Początki procesu, który dziś możemy nazwać lobbingiem, datują się na połowę XIX w., kiedy społeczność żydowska złożona była z dwóch elementów: patrycjuszowskich rodzin wschodniego wybrzeża, którzy wywodzili się z pierwszej imigracji z XVII w. i byli mocno zasymilowani, oraz nowo przybyłych członków wspólnoty, głównie z Rosji i Austro-Węgier, żyjących z zachowaniem tradycji. Ich pierwsze sto lat w USA to przede wszystkim walka z wykluczeniem.