Jak prowadzić inwestycje, korzystając z partnerstwa publiczno-prywatnego

@RY1@i02/2012/022/i02.2012.022.088000700.802.jpg@RY2@

Michał Gniatkowski, radca prawny, wspólnik w Kancelarii Weremczuk Bobeł & Wspólnicy

Partnerstwo publiczno-prywatne (PPP) to model współpracy jst z przedsiębiorcami, którego celem jest realizacja określonego przedsięwzięcia. To przedsiębiorca bierze na siebie ryzyko realizacji inwestycji, a w zamian otrzymuje od j.s.t. wynagrodzenie. Rola j.s.t. jest w takiej inwestycji bardziej pasywna, np. polega na przekazaniu gruntu pod realizację przedsięwzięcia. Szczegóły określa umowa o PPP. Budowa obiektów sportowych i rekreacyjnych to jeden z obszarów, w których PPP może znaleźć zastosowanie. Polska nadal pozostaje w tyle za państwami Europy Zachodniej, jeśli chodzi o rozwój infrastruktury sportowej, a więc nie tylko wielkich stadionów w metropoliach, ale też różnej wielkości pływalni, hal sportowych czy przystani wodnych. Jednocześnie okres spowolnienia gospodarczego i konieczność ostrożnego wydatkowania środków budżetowych skłaniają j.s.t. do poszukiwania optymalnych dróg finansowania inwestycji. Podstawową zaletą PPP jest możliwość pozyskania partnera prywatnego do realizacji przedsięwzięcia w oparciu o własne zasoby (finansowe, ludzkie, know-how) i kredyty (zaciągane przez siebie lub przez specjalnie w tym celu powołaną spółkę), dzięki czemu długi samorządów się nie powiększają. PPP pozwala więc efektywnie wykorzystać wolne grunty lub przestarzałe obiekty, w tym do rozwoju infrastruktury sportowo-rekreacyjnej.

Możliwe jest też przeniesienie na partnera prywatnego odpowiedzialności za wybudowanie obiektu i danie mu koncesji na roboty budowlane, polegające na przyznaniu mu roli operatora wybudowanego obiektu na określony czas (ang. BOT - build, operate, transfer lub ROT refurbish, operate, transfer). W tym modelu wynagrodzenie partnera prywatnego będzie pochodzić głownie z opłat od przyszłych użytkowników obiektu, np. osób i instytucji płacących za korzystanie z hali sportowej.

PPP jako formuła pozwalająca skojarzyć ustawowe zadania gmin i powiatów z aspiracjami przedsiębiorców posiadających odpowiednie doświadczenie w robotach budowlanych danego typu oraz wiedzę na temat prorynkowego zarządzania obiektami sportowymi (w przypadku koncesji), a zarazem pozwalająca uniknąć nadmiernego zadłużenia się samorządów, może być receptą na groźbę zahamowania boomu inwestycyjnego w dziedzinie infrastruktury sportowej i rekreacyjnej.

Metoda trzeciej strony finansującej (ang. TPF - third party financing) to model finansowania inwestycji przez j.s.t. z odroczeniem na dalszą przyszłość płatności za wykonane prace. Zaletą TPF jest to, że inwestycja jest realizowana przez wykonawcę ze środków pochodzących z zaciągniętego kredytu bankowego. Długi (liczony w latach) okres odroczonej płatności przez j.s.t. (kredyt kupiecki) sprawia, że zobowiązania z tytułu realizacji inwestycji przez znaczny okres nie są dla j.s.t. wymagalne. W perspektywie możliwości pozyskania środków z funduszy publicznych (np. Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska) finansowanie metodą TPF może być zaliczone jako wkład własny j.s.t. (możliwe jest łączenie tych źródeł finansowania). Finansowanie metodą TPF może być uzupełnieniem PPP, a skumulowanie korzyści z obu tych metod może dawać dodatkowy bodziec do budowy i modernizacji pływalni, boisk i hal sportowych przez gminy i powiaty.

POL