Przed zaklasyfikowaniem wydatku do właściwego paragrafu trzeba sprawdzić jego zasadność

W art. 876 kodeksu cywilnego postanowiono, że przez umowę poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby nie wykonał go dłużnik. Oświadczenie poręczyciela powinno być pod rygorem nieważności złożone na piśmie. Dalej wskazano, że można poręczyć za dług przyszły do wysokości z góry oznaczonej. Przy czym bezterminowe poręczenie za dług przyszły może być odwołane w każdym czasie przed powstaniem długu (art. 878 k.c.). Z kolei z art. 879 k.c. wynika, że o zakresie zobowiązania poręczyciela rozstrzyga każdoczesny zakres zobowiązania dłużnika. Jednakże czynność prawna dokonana przez dłużnika z wierzycielem po udzieleniu poręczenia nie może zwiększyć zobowiązania poręczyciela. W orzecznictwie sądowym na kanwie ww. regulacji prawnych akcentuje się, że poręczenie jest umową akcesoryjną w stosunku do umowy pomiędzy wierzycielem a dłużnikiem. Może obejmować także inne czynności prawne. Poręczyciel zobowiązuje się do spełnienia świadczenia na rzecz wierzyciela w razie niewykonania zobowiązania przez dłużnika. Przy czym w umowie poręczenia można ograniczyć zakres odpowiedzialności poręczyciela, oznaczając maksymalną wielkość tej odpowiedzialności, jak też wskazać, że odpowiada on za całość lub część zobowiązania (por. np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I ACa 1127/18).