Opłaty za dostawę wody i odbiór ścieków zatwierdza gmina

Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest przygotowywana przez każde przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne co do zasady na jeden rok. Przyjęte w niej ceny i stawki opłat powinny być jednak różnicowane dla poszczególnych grup odbiorców. Niezależnie od tego kompleksowa analiza przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej: ustawa) prowadzi do wniosku, że przedsiębiorstwo obowiązane jest opracować taryfę dla poszczególnych gmin, na terenie których prowadzi swoją działalność. Podstawą do takiego rozróżnienia są udokumentowane różnice kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Dodatkowo taryfę tę zakład wodociągowy ustala na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług.

Warto zwrócić uwagę na to, że dokonywanie podziału odbiorców wody w celu zróżnicowania ceny dostarczonej wody na grupy według kryteriów wyposażenia nieruchomości w urządzenia pomiarowe bądź ich braku jest niedopuszczalne (por. rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody świętokrzyskiego z 1 lutego 2008 r., NK.I-0911/20/08; Gazeta Prawna 2009/29, str. E10). Jak bowiem wyjaśnił wojewoda, stawka opłaty abonamentowej nie może być ustalona w jednakowej wysokości dla odbiorców usług, których nieruchomości wyposażone są w wodomierze i dla odbiorców usług rozliczanych na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody. Podobnie narzucanie indywidualnym odbiorcom i zakładom przemysłowym takich samych opłat za metr sześcienny wody narusza interesy konsumentów. Ustawa bowiem jednoznacznie zobowiązuje przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjne do ustalenia taryfy na podstawie niezbędnych przychodów i różnic w kosztach doprowadzania wody po dokonaniu ich przeliczenia na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług. W ocenie sądu ochrony konkurencji i konsumentów w Warszawie ustalenie opłaty za pobór wody dla gospodarstw domowych w wysokości odpowiadającej kosztom doprowadzenia wody przedsiębiorcom jest nieekwiwalentne do kosztów ponoszonych z tego tytułu przez przedsiębiorstwo wodociągowe. Tak ustalone koszty - zdaniem sądu - są ustalone w sposób dowolny i w oderwaniu od rzeczywistości (wyrok z 29 czerwca 2010 r., XVII Ama 95/09; www.gazetaprawna.pl).

Przepisy obligują przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne do ustalenia niezbędnych przychodów przy uwzględnieniu wskazanych w ustawie kryteriów. Chodzi w szczególności o koszty związane ze świadczeniem usług, poniesione w poprzednim roku obrachunkowym. Te ustala się zaś na podstawie ewidencji księgowej, z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy. Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 20 czerwca 2007 r. (II SA/Wr 687/2006; LexPolonica nr 2315491), podstawę ustalenia taryf stanowią zatem niezbędne przychody. Dodatkowo jeżeli przedsiębiorstwo funkcjonuje w ramach spółki prawa handlowego, to ekonomiczny sens jego istnienia nastawiony jest na osiągnięcie zysku. Uwzględnił to również ustawodawca, definiując pojęcie niezbędnych przychodów, przez które należy rozumieć wartość przychodów w danym roku obrachunkowym, zapewniających ciągłość zbiorowego zaopatrzenia w wodę odpowiedniej jakości i ilości i zbiorowego odprowadzania ścieków, które przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne powinno osiągnąć na pokrycie uzasadnionych kosztów, związanych z ujęciem i poborem wody, eksploatacją, utrzymaniem i rozbudową urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych oraz osiągnięcie zysku (art. 2 pkt 2 ustawy). Przytoczona powyżej definicja kładzie główny nacisk na koszty uzasadnione. To sformułowanie jest istotną wskazówką dla wójta i radnych, którzy po otrzymaniu propozycji taryfy od przedsiębiorstwa wodociągowego muszą ocenić zawarte w niej propozycje. Od wyników głosowania w radzie zależy bowiem, czy skalkulowane przez zakład koszty doprowadzania wody i odprowadzania ścieków staną się obowiązujące. W tym miejscu sygnalizacyjnie należy zwrócić uwagę, że koszty uzasadnione z całą pewnością nie są równoznaczne ze wszystkimi kosztami ponoszonymi przez przedsiębiorstwo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2007 r., II OSK 815/2007; LexPolonica nr 2039373, w którym sąd wskazał, że ustawa nie wyklucza kosztów straty wody jako kosztów uzasadnionych). [Przykład 1]

Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne opracowuje taryfę dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków w sposób zapewniający uzyskanie niezbędnych przychodów oraz ochronę odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen i stawek opłat. Dodatkowo zaś ustalone taryfy mają motywować odbiorców usług do racjonalnego użytkowania wody i ograniczania zanieczyszczenia ścieków oraz prezentować łatwość obliczania i sprawdzania cen i stawek opłat.

W taryfach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa się m.in. rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj i strukturę taryfy, taryfowe grupy odbiorców usług, rodzaje i wysokość cen i stawek opłat, warunki rozliczeń z uwzględnieniem wyposażenia nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe oraz warunki stosowania cen i stawek opłat. Jak słusznie wskazał wojewoda opolski, katalog elementów taryfy jest wyliczeniem enumeratywnym, co oznacza, że są to elementy, które obowiązkowo powinny znaleźć się w taryfie. Innymi słowy, brak choćby jednego z wyżej wymienionych elementów powoduje, że taryfa została sporządzona niezgodnie z przepisami, a co więcej dokument taki nie jest taryfą w rozumieniu ustawy (por. rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody opolskiego z 3 czerwca 2011 r., NK.III.4131.1.73.2011.IM; LexPolonica nr 2607426). Niezależnie od powyższego, taryfy, w zależności od ich rodzaju i struktury, dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców zawierają m.in.:

• cenę za m sześc. dostarczonej wody w rozliczeniach dokonywanych na podstawie odczytu wskazań wodomierza lub na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody,

• stawkę opłaty abonamentowej na odbiorcę,

• cenę za m sześc. odprowadzonych ścieków w rozliczeniach z odbiorcami za ilość odprowadzonych ścieków ustaloną na podstawie wskazań urządzenia pomiarowego lub zużycia wody określonego zgodnie ze wskazaniami wodomierza lub na podstawie przepisów dotyczących przeciętnych norm zużycia wody,

• cenę za jednostkę miary powierzchni zanieczyszczonej o trwałej nawierzchni, z której odprowadzane są ścieki opadowe i roztopowe kanalizacją deszczową, uwzględniającą rodzaj i sposób zagospodarowania powierzchni,

• stawkę opłaty za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych, w zależności od wykorzystania przepustowości oczyszczalni, stosowanej technologii oczyszczania ścieków komunalnych oraz uzyskiwanego stopnia redukcji ładunku zanieczyszczeń i sposobu stosowania osadów ściekowych,

• stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług.

Dodatkowo przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne obciąża gminę na podstawie cen i stawek opłat ustalonych w taryfie za wodę pobraną z publicznych studni i zdrojów ulicznych zużytą do zasilania publicznych fontann i na cele przeciwpożarowe oraz wodę zużytą do zraszania publicznych ulic i publicznych terenów zielonych. W tym miejscu należy jednak od razu wyjaśnić, że jedynie stawki i opłaty zawarte w taryfie mogą być podstawą obliczenia należności za wodę zużytą na cele przeciwpożarowe. Oznacza to, że zarówno koszty utrzymania urządzeń, jak i marża zysku przy obliczaniu należności nie mogą być brane pod uwagę. Dodatkowo też regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków nie może przewidywać, że zapewnienie wody na cele przeciwpożarowe uzależnione jest od zawarcia umowy pomiędzy właściwymi podmiotami (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 5 grudnia 2006 r. II SA/Go 432/2006; LexPolonica nr 2128644).

Przygotowane przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy. W tym celu w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia taryf w życie przedstawia ono wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) wniosek o ich zatwierdzenie. Do wniosku przedsiębiorstwo dołącza szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan rozwoju. Po wypłynięciu wniosku wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty pod względem celowości ich ponoszenia. Następnie rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia taryf jest zatem dwuetapowe. Angażuje ono zarówno burmistrza (wójta, prezydenta) gminy, jak i radę. Jak słusznie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu do wyroku z 1 października 2010 r. (IV SA/Wa 1117/2010; LexPolonica nr 2514428), ścisły związek postępowania wstępnego przeprowadzanego przez organ wykonawczy gminy oraz postępowania zasadniczego przeprowadzanego przez organ stanowiący oraz ich wzajemna współzależność upoważniają do stwierdzenia, że na podstawie art. 24 ustawy nie przeprowadza się dwóch odrębnych postępowań w ścisłym znaczeniu tego terminu ukształtowanym w doktrynie prawa administracyjnego, a dwa etapy tej samej procedury w przedmiocie zatwierdzenia taryf. W konsekwencji nawet gdyby przyjąć, że zakład złożył wniosek o zatwierdzenie taryfy do rady, a nie do wójta (burmistrza, prezydenta miasta), nie można tego kwalifikować jako złożenia wniosku do organu niewłaściwego. W takiej sytuacji wniosek bowiem skutecznie zainicjuje procedurę zatwierdzania taryf, rada jednak powinna przekazać wniosek do burmistrza w celu przeprowadzenia czynności sprawdzających. Ustalenia szefa gminy powinny być przedstawione organowi stanowiącemu jako materiał związany z daną sprawą.

Takie ukształtowanie procedury zatwierdzania taryf za doprowadzanie wody i odprowadzanie ścieku ma chronić interesy odbiorców usług świadczonych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne. Jednocześnie, jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, sposób wyrażania stanowiska przez radę gminy został ściśle uregulowany przez prawo. W konsekwencji, do kompetencji tego organu należy wyłącznie wypowiedzenie się w kwestii zatwierdzenia bądź nie przedstawionych taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 26 listopada 2009 r., II SA/Ke 623/2009; LexPolonica nr 2439126).

Na podjęcie stosownej decyzji rada ma 45 dni od chwili wpłynięcia wniosku do organu wykonawczego gminy. Termin ten należy traktować jako ustawowy termin zawity materialny, co oznacza, że jego uchybienie powoduje wygaśnięcie praw i obowiązków o charakterze materialnym (przedawnienie orzekania w sprawie). Innymi słowy, jeżeli radni nie podejmą odpowiedniej uchwały, kompetencje rady w tym zakresie wygasają, a zastosowanie znajduje przepis, zgodnie z którym taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 kwietnia 2011 r., II SA/Wr 116/2011; LexPolonica nr 2 542 387).

Równocześnie, jak wskazał wojewoda świętokrzyski, rola organów gminy w zakresie cen i opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ogranicza się jedynie do weryfikacji tych cen i opłat oraz do ich zatwierdzenia bądź odmowy zatwierdzenia. Rada gminy nie jest natomiast uprawniona do zmiany cen i opłat zawartych w taryfie określonej przez przedsiębiorstwo kanalizacyjne. W konsekwencji, co jeszcze się zdarza w praktyce, obniżenie przez radę gminy cen za m sześc. dostarczonej wody i za m sześc. odprowadzanych ścieków narusza prawo (rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody świętokrzyskiego z 7 stycznia 2008 r., NK.I-0911/5/08; "Gazeta Prawna" 2009/29 str. E10). Organ stanowiący gminy nie może także częściowo zatwierdzić taryf, a w pozostałym zakresie odmówić ich zatwierdzenia. Jedynym prawidłowym rozwiązaniem w takiej sytuacji jest odmowa zatwierdzenia propozycji przedsiębiorstwa. W tym miejscu istotne jest jednak kolejne zastrzeżenie - muszą ku temu istnieć uzasadnione podstawy, np. propozycja zmiany taryfy spowodowana jest tylko i wyłącznie chęcią osiągnięcia większego zysku przez przedsiębiorstwo. Niezatwierdzenie taryf mimo istniejących podstaw do tego doprowadzi w rezultacie do uchylenia uchwały rady gminy w trybie nadzoru. Należy bowiem pamiętać, że odmowa zatwierdzenia taryfy jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku ich niezgodności z przepisami. Dodatkowo zaś w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Inaczej sprawa wygląda w przypadku stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf. W takiej bowiem sytuacji czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. W konsekwencji niezbędne jest też powtórzenie procedury zatwierdzania taryf przedsiębiorstwa od nowa. [Przykład 2]

Radni danej gminy nie są również uprawnieni do zatwierdzania opłat dla innych gmin. Ustawa nie reguluje bowiem stosunków między odbiorcami wody a przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi w różnych gminach. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie ma więc podstaw do tego, aby rada gminy zatwierdzała opłaty za wodę dostarczane innym gminom (wyrok WSA Gliwicach z 30 października 2008 r., II SA/Gl 683/08; LEX nr 506 968). W ocenie WSA ustawa wodociągowa nie reguluje stosunków między odbiorcami wody a przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi w różnych gminach. Nie daje więc podstaw do tego, aby rada gminy zatwierdzała opłaty za wodę dostarczane innym gminom. W końcu należy pamiętać, że jeżeli możliwość odmowy zatwierdzenia taryf zależy od stwierdzenia niezgodności ich sporządzenia z przepisami, to przepisy te muszą być wyraźnie wskazane w uzasadnieniu uchwały. Gdy uchwała nie wskazuje na motywy odmowy i nie zawiera ani w podstawie prawnej, ani w uzasadnieniu wskazania, jakie przepisy zostały naruszone przy sporządzaniu taryf, to narusza ustawę o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W konsekwencji taka uchwała musi być wyeliminowana z porządku prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2009 r., II OSK 1824/2008; LexPolonica nr 2 320 401; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mimo że rada gminy nie ma kompetencji do zmniejszenia cen i opłat zawartych w taryfie, została ona upoważniona do podjęcia uchwały o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Gmina przekazuje dopłatę przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu.

Ostatnim obowiązkiem związanym z wprowadzaniem nowych taryf jest ogłoszenie o zatwierdzonych taryfach w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w terminie do siedmiu dni od dnia podjęcia uchwały. Obowiązek ten spoczywa na przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym.

Na uzasadniony wniosek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego rada gminy, w drodze uchwały, przedłuża czas obowiązywania dotychczasowych taryf, lecz nie dłużej niż o jeden rok. W uzasadnieniu takiego wniosku zamieszcza się w szczególności informacje dotyczące zakresu świadczonych usług oraz warunków ekonomicznych uzasadniających przedłużenie obowiązywania dotychczasowych taryf. Do wniosku nie dołącza się szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz planu.

W okresie pierwszych 18 miesięcy od dnia podjęcia działalności przez powołane lub utworzone przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne lub podjęcia przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków obowiązują ceny i stawki opłat uchwalone przez radę gminy, zapewniające pokrycie uzasadnionych kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków.

Taka uchwała podejmowana jest na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w terminie co najmniej 14 dni przed powołaniem lub utworzeniem przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, lub podjęciem przez istniejące przedsiębiorstwo nowego rodzaju działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Podstawę do określenia cen i stawek opłat stanowią planowane dla pierwszego roku działalności przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego koszty zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) ogłasza uchwalone ceny i stawki opłat w miejscowej prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w terminie siedmiu dni od dnia podjęcia uchwały.

Decyzja rady nie jest potrzebna, gdy taryfy zostają zmienione w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. W przypadku zmiany stawki VAT stosowanej dla usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, ceny i stawki opłat wskazane w taryfach mogą ulec zmianie w zakresie wynikającym ze zmiany stawki podatku. Gdy dojdzie do zmiany taryfy z tego powodu, nowe cenniki wchodzą w życie z dniem, w którym uległa zmianie stawka VAT stosowana dla usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Sytuacja taka miała miejsce w tym roku. Zgodnie bowiem z ustawą z 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz.U. nr 238, poz. 1578) od 1 stycznia 2011 r. zmieniła się stawka za dostarczanie wody (z 7 na 8 proc.). Wtedy też radni nie musieli podejmować uchwał zmieniających taryfy.

Rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków są prowadzone przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne z odbiorcami usług na podstawie określonych w taryfach cen i stawek opłat oraz ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków. Jeżeli odbiorcą usług jest wyłącznie właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego lub budynków wielolokalowych, jest on obowiązany do rozliczenia kosztów tych usług. Suma obciążeń za wodę lub ścieki nie może być wyższa od ponoszonych przez właściciela lub zarządcę na rzecz przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Ilość wody dostarczonej do nieruchomości ustala się na podstawie wskazania wodomierza głównego, a w przypadku jego braku - według przeciętnych norm zużycia wody. Z kolei ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń pomiarowych. W razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie umowy, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w umowie. W rozliczeniach ilości odprowadzonych ścieków ilość bezpowrotnie zużytej wody uwzględnia się wyłącznie w przypadkach, gdy wielkość jej zużycia na ten cel ustalona jest na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na koszt odbiorcy usług.

Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane naprawić szkodę spowodowaną przerwami w świadczeniu usług, jeżeli wynika ona z okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność. Chodzi w szczególności o skutki zachowań umyślnych lub takich, które są skutkiem niedochowania należytej staranności. Przykładowo będzie tak w przypadku braku wody w ujęciu spowodowanym nieodpowiednią konserwacją lub eksploatacją urządzeń wchodzących w skład tych ujęć. W konsekwencji firmy wodociągowo-kanalizacyjne nie mogą stosować postanowień umownych, które pozwalałyby na uniknięcie odpowiedzialności, w każdym przypadku. Odpowiadają one również za przypadki dostarczania wody o pogorszonej jakości. W takiej sytuacji powinny one obniżyć jej cenę, w stopniu odpowiadającym odchyleniu jakości wody od obowiązujących norm.

Rola organów gminy w zakresie cen i opłat za usługi wodociągowo-kanalizacyjne ogranicza się do weryfikacji tych cen i opłat oraz do ich zatwierdzenia bądź odmowy zatwierdzenia. Rada gminy nie jest natomiast uprawniona do zmiany cen i opłat zawartych w taryfie określonej przez przedsiębiorstwo kanalizacyjne. Obniżenie przez radę gminy cen za m3 dostarczonej wody i za m sześc. odprowadzanych ścieków narusza prawo i nie będzie skuteczne. Tak podjęta uchwała zostanie uchylona przez wojewodę w trybie nadzoru. Procedurę zaś wprowadzania nowych taryf trzeba będzie poprowadzić od początku.

Hanna Wesołowska

dgp@infor.pl

Ustawa z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 123, poz. 858 z późn. zm.). Rozporządzenie ministra budownictwa z 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. nr 127, poz. 886 z późn. zm.).