Klient, który umyślnie zniszczył firmowe mienie, będzie musiał naprawić szkodę

Analizę podanego zapytania należy przeprowadzić z uwzględnieniem stosownych regulacji kodeksu karnego (dalej: k.k.), gdyż mamy tu do czynienia ze świadomym uszkodzeniem mienia. Na szczególną uwagę zasługuje art. 288 k.k. Zgodnie z par. 1 tego przepisu, „kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, podlega karze pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu”. Z kolei w par. 2 art. 288 czytamy, że „W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku”. Co ważne, ściganie przestępstwa określonego w par. 1 lub 2 art. 288 następuje na wniosek pokrzywdzonego (par. 4).

Nie tylko właściciel

Na kanwie ww. regulacji prawnych w orzecznictwie sądowym akcentuje się, że osobą uprawnioną do złożenia wniosku o ściganie, o którym mowa w art. 288 par. 4 k.k., jest nie tylko właściciel rzeczy. Wniosek ten może także złożyć każda inna osoba, której przysługuje inne prawo rzeczowe lub prawo obligacyjne do rzeczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 września 2018 r., sygn. akt II KK 294/18). Z tego orzeczenia wynika, że prawo do zainicjowania sprawy karnej przeciwko sprawcy wykroczenia przysługuje pokrzywdzonemu, a taki status w opisanym przypadku ma niewątpliwie przedsiębiorca. Zatem składając na policję zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, czytelnik postąpił słusznie, gdyż zapewne będzie miało to swoje dalsze konsekwencje w toku postępowania karnego. Przy czym w kontekście sygnalizowanej problematyki warto także odnotować założenia podane w wyroku Sądu Rejonowego w Bełchatowie z 7 lipca 2022 r. (sygn. akt II K 1010/21). W tej sprawie sąd analizował zachowanie sprawcy sprowadzające się do spowodowania uszkodzeń w mieniu, które polegało na na zniszczeniu elementów bram prowadzących na posesję. W swojej argumentacji prawnej w odniesieniu do ww. art. 288 k.k. sąd m.in. wskazał, że czyn objęty jego hipotezą ma charakter umyślny. Przy czym umyślność może wystąpić zarówno w formie zamiaru bezpośredniego, jak i wynikowego. Sąd uznał, że dla charakterystyki strony podmiotowej nie ma znaczenia cel i motywacja sprawcy. Ponadto zaznaczono, że czyn objęty ww. przepisem jest przestępstwem materialnym. Jak się zauważa w literaturze do znamion takiego przestępstwa należy „alternatywnie określony skutek w postaci zniszczenia, uszkodzenia lub uczynienia cudzej rzeczy niezdatną do użytku. Uszkodzenie mienia jest takim aktem oddziaływania na rzecz, które zmniejsza jej wartość albo przez zmianę wyglądu zewnętrznego, lub kształtu, albo naruszenie całości rzeczy” (B. Michalski „Przestępstwa przeciwko mieniu. Komentarz”, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1999, s. 230).