Nie ma sporu, jest głębszy problem?

Po pierwsze cieszę się, że sędzia J. Daniluk wreszcie przyznał, iż nie było między nami żadnego konfliktu. Bez przerwy to podkreślałem w nawiązaniu do słów pani Małgorzaty Manowskiej, które padły w wywiadzie dla DGP („Tu nie chodzi o żadną praworządność”, 8 sierpnia 2022 r.). Tu znów przypomnienie dla czytelników: J. Daniluk wystąpił do I prezesa SN z żądaniem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec mnie i pozostałych członków składu SN, zanim jeszcze zostało wydane orzeczenie. To w złożonym przez niego piśmie pojawiła się teza o konflikcie między mną a nim. Na podstawie tych twierdzeń J. Daniluka prokuratura złożyła wniosek o wyłączenie członków składu SN, a następnie I prezes zarzuciła mi publicznie, że powinienem się wyłączyć ze sprawy z uwagi na konflikt personalny. Teraz teza ta upada - szkoda, że tak późno. Wreszcie J. Daniluk przyznaje, że konfliktu nie było, bo przecież ze mną rozmawiał normalnie, nie kłócił się nigdy (!). Polecam ten fragment pani sędzi M. Manowskiej i Prokuraturze Krajowej, którzy tak łatwo formułują zarzuty braku bezstronności, opierając się na nieistniejącym konflikcie.

Więc o co chodzi w tym ataku personalnym? Podobno o coś głębszego. Nie wiem. Mogę tylko wnioskować, opierając się na lekturze wywiadu. Otóż chyba za szybko zrobiłem karierę, za szybko, oczywiście jak na standardy i patrzenie na kariery z punktu widzenia J. Daniluka. No cóż, patrzymy chyba przez pryzmat innych okoliczności. Panie prezesie, pan wie doskonale i chyba boli to jeszcze bardziej, że nikomu niczego nie zawdzięczam w mojej sędziowskiej drodze zawodowej - żadnej funkcji nie osiągnąłem przez znajomości. Odrzuciłem propozycję, by drugą kadencję pełnić funkcję prezesa Sądu Rejonowego w Puławach, tylko dlatego, aby normalnie orzekać (jako sędziego zawsze fascynowało mnie prawo karne, a zwłaszcza proces karny). I stanąłem do konkursu na sędziego SO w Lublinie w gronie chyba sześciu innych osób, nie jako prezes, tylko jako zwykły sędzia.