Cenna lekcja dla nieletniego sprawcy
Sądy rodzinne rzadko sięgają po środek wychowawczy w postaci zobowiązania nieletniego do naprawienia wyrządzonej przez niego szkody. Warto zmienić tę praktykę
Zobowiązanie do naprawienia szkody wywołuje skutki prawne dalej idące niż pozostałe środki wychowawcze określone w art. 6 pkt 2 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (dalej: u.p.n.). Nie tylko bowiem nakłada na młodego winowajcę ciężar o charakterze wychowawczym, lecz stanowi jednocześnie formalne potwierdzenie istnienia podstaw zobowiązania odszkodowawczego o charakterze cywilnoprawnym. Oczywiście ustawa nie reguluje zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej deliktowej nieletnich, a zastosowanie samego instrumentu ma na celu uzmysłowienie nieletniemu skutków jego działań oraz trudu i kosztów usunięcia wyrządzonych szkód (wyrok Sadu Najwyższego z 18 stycznia 2012 r., II CSK 157/11, OSNC-ZD 2013/30/44). Nie niweczy to jednak całokształtu skutków prawnych procedury.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Skorzystaj z PROMOCJI NA PIERWSZY MIESIĄC.
Zyskaj nielimitowany dostęp do wszystkich treści:
wyjaśnień ekspertów, raportów i pogłębionych analiz oraz narzędzi dla specjalistów.
Możesz anulować w dowolnym momencie.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.