Biometria w miejscu pracy: na co pozwalają przepisy
Zasadą ogólną jest zakaz przetwarzania danych biometrycznych osoby fizycznej w celu jednoznacznego jej zidentyfikowania. RODO przewiduje jednak do niej kilka wyjątków
Firmy coraz częściej korzystają z nowinek technologicznych pozwalających na uprawnienie procesów – również tych w obszarze HR. Rejestracja czasu pracy za pomocą odcisku palca zamiast karty magnetycznej, logowanie do służbowego telefonu za pomocą skanu twarzy zamiast konieczności zapamiętywania kolejnego numeru PIN – to tylko niektóre z rozwiązań, jakie coraz częściej rozważają pracodawcy, by zabezpieczyć dostęp do swoich danych lub wyeliminować nieprawidłowe zachowania wśród pracowników. Warto jednak pamiętać, że tego typu narzędzia mogą się wiązać z przetwarzaniem szczególnej kategorii danych osobowych zatrudnionych, jakimi są dane biometryczne. To zaś wymaga uwzględnienia szczególnych regulacji rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych – RODO) oraz kodeksu pracy.
Definicja
RODO definiuje dane biometryczne jako dane osobowe, które wynikają ze specjalnego przetwarzania technicznego, dotyczą cech fizycznych, fizjologicznych lub behawioralnych osoby fizycznej oraz umożliwiają lub potwierdzają jednoznaczną jej identyfikację, takie jak wizerunek twarzy lub dane daktyloskopijne.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.