Jak zredagować wstępne propozycje układowe

Dłużnik, który złożył wniosek o sanację, nie ma zaległości wobec ZUS, urzędu skarbowego, pracowników oraz na jego majątku żaden z wierzycieli nie ma zabezpieczenia. Ma natomiast wierzycieli handlowych, a łączna suma ich wierzytelności wynosi 1,5 mln zł. Dłużnik we wstępnych propozycjach układowych dokonuje podziału wierzycieli tylko na dwie grupy, a kryterium podziału była kwota przysługującej każdemu z nich wierzytelności.

Jak może brzmieć fragment wniosku lub wstępnego planu restrukturyzacyjnego - wskazujemy we wzorze.

I grupa wierzycieli: wierzyciele posiadający wierzytelności, których kwota główna jest równa lub przekracza 300 000,00 zł;

II grupa wierzycieli: wierzyciele posiadający wierzytelności, których kwota główna nie przekracza 300 000,00 zł;

 

Propozycje układowe mogą zawierać podział wierzycieli na różne kategorie interesu. Tu dłużnik dysponuje marginesem swobody.

Można więc podzielić wierzycieli na różne grupy i dla każdej z nich zaproponować różne sposoby restrukturyzacji zobowiązań, np. jedna grupa to pracownicy, którzy wyrazili zgodę na objęcie ich układem, druga to wierzyciele handlowi, których wierzytelności przekraczają kwotę np. 300 000 zł, trzecia grupa to wierzyciele handlowi z wierzytelnościami poniżej 300 000 zł, czwarta grupa to wierzyciele zabezpieczeni rzeczowo na majątku dłużnika, którzy wyrazili zgodę na objęcie ich układem itd.

 

Niniejsze propozycje układowe zakładają następujące zaspokojenie:

Sposób zaspokojenia wierzycieli:

(a) zaspokojenie 70 proc. należności głównej w 16 równych ratach kwartalnych płatnych w ostatnim dniu kwartału kalendarzowego, poczynając od czwartego pełnego kwartału kalendarzowego przypadającego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu;

(b) umorzenie 30 proc. należności głównej;

(c) umorzenie w całości odsetek od wierzytelności głównej naliczonych do dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, jak i po dniu otwarcia oraz innych kosztów ubocznych, w tym zasądzonych kosztów postępowania.

 

Propozycje układowe mogą wskazywać jeden lub więcej sposobów restrukturyzacji zobowiązań dłużnika. Praktyka jest na ogół taka, że łączy się zmniejszenie wysokości zobowiązań z rozłożeniem ich spłaty na raty, z których pierwsze będą płatne po upływie określonego czasu od dnia uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu (następuje więc połączenie trzech sposobów restrukturyzacji: redukcji wysokości zobowiązań, rozłożenia ich spłaty na raty oraz odroczenia terminu płatności poszczególnych rat obejmujących odpowiednio zredukowane kwoty poszczególnych zobowiązań).

 

Sposób zaspokojenia wierzycieli:

(a) zaspokojenie 75 proc. należności głównej w 20 równych ratach kwartalnych płatnych w ostatnim dniu kwartału kalendarzowego, poczynając od drugiego pełnego kwartału kalendarzowego przypadającego po dniu uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu;

(b) umorzenie 25 proc. należności głównej;

(c) umorzenie w całości odsetek od wierzytelności głównej naliczonych do dnia otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, jak i po dniu otwarcia oraz innych kosztów ubocznych, w tym zasądzonych kosztów postępowania

 

Zasadą jest to, aby warunki restrukturyzacji zobowiązań wierzycieli z danej grupy były jednakowe (chyba że wierzyciel z danej grupy wyraźnie zgodzi się na warunki mniej korzystne). Przyznanie korzystniejszych warunków restrukturyzacji zobowiązań dłużnika jest dopuszczalne wobec wierzyciela, który po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego udzielił lub ma udzielić finansowania w postaci kredytu, obligacji, gwarancji bankowych, akredytyw lub na podstawie innego instrumentu finansowego niezbędnego do wykonania układu.

 

1 000 000,00 zł

Kwota do zaspokojenia poprzez spłatę (70 proc.): 700 000,00 zł

500 000,00 zł

Kwota do zaspokojenia poprzez spłatę (75 proc.): 375 000,00 zł