Dwie podstawy wyboru jurysdykcji w jednej sprawie

W Unii Europejskiej obowiązuje dwoistość ustalania właściwości sądów w sprawach dotyczących tego samego czynu przeciw właścicielowi znaku towarowego. Czyn może bowiem z jednej strony być naruszeniem praw własności do zarejestrowanego, wspólnotowego oznaczenia, a z drugiej - czynem nieuczciwej konkurencji polegającym na handlu podróbkami. Taki jest sens wyroku luksemburskiego Trybunału Sprawiedliwości, który orzekł, że nie można sądzić na podstawie rozporządzenia 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego pierwotnego sprzedawcy nielegalnych kopii w innym państwie niż to, w którym ma on siedzibę. Wolno go jednak pozwać w innym państwie - na podstawie rozporządzenia 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - w wypadku zarzutu niedozwolonej reklamy porównawczej lub nieuczciwego naśladownictwa znaku towarowego. Właściwy wówczas może być sąd miejsca, gdzie zaistniała szkoda związana z handlem detalicznym, jeżeli czyn był zabroniony krajową ustawą o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - uznali sędziowie TS.