Polak nie zawsze na polskich zasadach
Wybór prawa polskiego jako podstawy nawiązania stosunku pracy nie zawsze jest prawidłowy, zwłaszcza gdy umowę zawiera instytucja mająca siedzibę za granicą z obywatelem Polski, który stale zamieszkuje za granicą, a przepisy polskie są mniej korzystne dla pracownika niż zagraniczne – orzekł Sąd Najwyższy.
Sabina S. była obywatelką polską zamieszkałą na stałe w Wielkiej Brytanii. W 2013 r. została zatrudniona w jednym z wydziałów ambasady polskiej w Londynie. Ambasada zawarła z nią umowy o pracę, najpierw na okres próbny, a potem na czas określony. Na podstawie umów terminowych kobieta przepracowała ponad cztery lata. Gdy w 2017 r. jej umowa się zakończyła, pozwała ambasadę, żądając ustalenia istnienia stosunku pracy.
Pracownica zażądała, aby jej stosunek pracy poddać jurysdykcji prawa brytyjskiego. Ówczesne przepisy polskiego kodeksu pracy nie przewidywały bowiem ograniczeń czasowych zawierania umów na czas określony, a brytyjskie stanowiły, że umowy o pracę na czas określony mogą trwać nie dłużej niż cztery lata.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Bądź na bieżąco ze zmianami w prawie i podatkach.
Czytaj raporty, analizy i wyjaśnienia ekspertów.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.