Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Artykuł 29 akapit pierwszy Dyrektywy Rady 92/50/EWG z 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przewidziało, poza podstawami wykluczenia wymienionymi w tym przepisie, inne podstawy wykluczenia służące zapewnieniu poszanowania zasad równego traktowania i przejrzystości, pod warunkiem że takie środki nie wykraczają poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tego celu.

Prawo wspólnotowe sprzeciwia się ustanowieniu przepisu prawa krajowego, który, służąc uzasadnionym celom w postaci równego traktowania oferentów i przejrzystości w ramach procedur udzielania zamówień publicznych, wprowadza całkowity zakaz równoczesnego i konkurencyjnego udziału w tym samym postępowaniu przetargowym przedsiębiorstw, między którymi istnieje stosunek dominacji lub które są ze sobą powiązane, bez pozostawienia im możliwości wykazania, że taki stosunek nie miał wpływu na ich zachowanie w ramach tego postępowania –

Sąd 10 czerwca 2009 r. oddalił skargę wniesioną przez Polskę przeciwko systemowi opłat od niektórych produktów rolnych stosowanemu wobec nowych państw członkowskich. Orzekł, że zaskarżone rozporządzenie nr 1972/2003, które nakłada opłaty na posiadaczy nadmiernych zapasów niektórych produktów rolnych przywiezionych do nowych państw członkowskich lub pochodzących z tych państw należy do środków przejściowych, które mogą być podejmowane przez komisję w związku z przystąpieniem tych państw do Unii Europejskiej i nie narusza zasad proporcjonalności czy niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową. Sąd podkreślił przy tym, że skarga została wniesiona przez Polskę po upływie terminu wyznaczonego w art. 230 akapit piąty traktatu ustanawiającego WE. Poza tym sąd przypomniał, że celem rozporządzenia nr 1972/2003 jest zapobieganie gromadzeniu nadmiernych zapasów i że komisja uwzględniła informacje statystyczne dostarczone przez samą Polskę dla określenia kategorii produktów, które mogą być składowane w celach spekulacyjnych. Odwołanie od orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji ograniczone do kwestii prawnych może zostać wniesione do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w terminie dwóch miesięcy od doręczenia orzeczenia –

Wykładni Dyrektywy Rady nr 85/374/EWG z 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego lub stosowaniu utrwalonego orzecznictwa krajowego, które umożliwiają poszkodowanemu żądanie naprawienia szkody na rzeczy przeznaczonej do użytku profesjonalnego i używanej zgodnie z przeznaczeniem, jeśli wykaże on jedynie istnienie szkody, wady produktu oraz związku przyczynowego między nimi –