Autopromocja
Dziennik Gazeta Prawana logo
Prawo europejskie

Pracownicy migrujący mają takie same prawa jak miejscowi

Ten tekst przeczytasz w 3 minuty

Swoboda przemieszczania się obywateli UE i wynikająca z niej zasada swobodnego przepływu siły roboczej powoduje, że nie można stosować krajowego prawa ubezpieczeń społecznych tak, by dyskryminowało imigrantów.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedział na pytania krajowego sądu belgijskiego (tribunal du travail de Nivelles), który rozpatrywał spór między obywatelką belgijską a instytucją zabezpieczenia społecznego, która miała jej wypłacać rentę z tytułu niezdolności do pracy do momentu, w którym uzyska prawa emerytalne. Problem powstał na podstawie interpretacji przepisów dwóch systemów prawa ubezpieczeń społecznych, zastosowanych w wypadku Ketty Leyman. Chodziło o różnie obliczaną w Belgii i w Luksemburgu datę, od której należy się świadczenie. W Belgii nie można bowiem dostać renty od pierwszego dnia trwałej niezdolności do pracy, jak w Luksemburgu, mimo opłacania składek na ubezpieczenie. W Luksemburgu natomiast nie ma rozróżnienia między chorobą i następującym po niej inwalidztwem. Tymczasem we Wspólnocie obowiązuje zasada podlegania jednemu ustawodawstwu, przy czym pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega jego prawu, nawet jeżeli zamieszkuje w innym państwie członkowskim, lub jeśli pracodawca ma siedzibę w innym państwie. To samo dotyczy małych przedsiębiorców pracujących na własny rachunek. ETS orzekł więc, że władze państwa członkowskiego Wspólnoty nie mogą stosować ustawodawstwa krajowego w ten sposób, by pracownik imigrant płacący składki na ubezpieczenie społeczne był w gorszej sytuacji niż miejscowy, nie mogąc uzyskać należnego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy (renty inwalidzkiej). Wynika to z szerszej zasady - prawa każdego obywatela Unii do swobodnego przemieszczania się i osiedlania się m.in. w celu wykonywania pracy lub działalności gospodarczej. Tym samym świadczenia z tytułu niezdolności do pracy należy wypłacać, mając na względzie wszystkie ustawodawstwa, którym podlegał pracownik względnie mały przedsiębiorca. Skutkiem tego osoba w sytuacji takiej jak K. Leyman otrzymuje od każdego z państw członkowskich świadczenie z tytułu niezdolności do pracy obliczane w stosunku do okresów zabezpieczenia ukończonych zgodnie z tym ustawodawstwem.

Wyroki ETS muszą respektować wszystkie sądy krajowe orzekające w podobnych sprawach.

Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk

Wyrok ETS z 1 października 2009 r. w sprawie C?3/08 Ketty Leyman/Institut national d''assurance maladie-invalidité (INAMI)

Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie.

Dziękujemy za przeczytanie artykułu!
Źródło: Dziennik Gazeta Prawna

Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.

Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.