Zasady ustalania pomocy na nowe miejsca pracy

W celu weryfikacji, czy doszło do zwiększenia liczby miejsc pracy, wytyczne dotyczące pomocy w zakresie zatrudnienia powinny być interpretowane w ten sposób, że należy porównać średnią liczbę rocznych jednostek roboczych z roku poprzedzającego zatrudnienie ze średnią liczbą rocznych jednostek roboczych z roku następującego po zatrudnieniu - orzekł ETS w wyroku z 2 kwietnia 2009 r. w sprawie Lodato Gennaro & C. SpA / Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) i in.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni wytycznych dotyczących pomocy w zakresie zatrudnienia, wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2204/2002 w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE w odniesieniu do pomocy państwa w zakresie zatrudnienia. Wniosek ten został przedstawiony w ramach skargi wniesionej przez zatrudniającą pracowników sezonowych Lodato Gennaro & C. SpA na decyzję określającą wysokość należności z tytułu składek wydaną przez włoski krajowy instytut ubezpieczeń społecznych.

ETS przypomniał, że tworzenie nowych miejsc pracy oznacza wzrost netto liczby pracowników zatrudnionych przez jeden rok w pełnym wymiarze czasu (przy czym osoby pracujące w niepełnym wymiarze czasu oraz sezonowo są liczone jako ułamkowe części tzw. rocznych jednostek roboczych - RJR) w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią z okresu odniesienia. ETS wskazał, że metoda obliczania zwiększenia liczby miejsc pracy lub pracowników opiera się na porównaniu homogenicznych danych i umożliwia zmierzenie wysiłku, jaki przedsiębiorstwo będące beneficjentem pomocy włożyło w danym czasie w stworzenie miejsc pracy. Z kolei metoda polegająca na porównaniu średniej liczby rocznych jednostek pracujących z roku poprzedzającego zatrudnienie z konkretną liczbą osób zatrudnionych w przedsiębiorstwie w dniu zatrudnienia przyniosłaby w tym względzie bardziej przypadkowe wyniki, gdyż w większym stopniu zależy ona od wahań czasowych, a zatem w mniej reprezentatywny sposób przedstawiałaby rzeczywistą sytuację przedsiębiorstwa pod względem zatrudnienia. Zdaniem ETS ten sposób obliczania jest również zgodny z wolą wspierania stabilności i trwałości zatrudnienia, wyrażoną w szczególności w wytycznych dotyczących pomocy w zakresie zatrudnienia. Ponadto znajduje ona odzwierciedlenie w przewidzianym w badanych wytycznych zobowiązaniu do utrzymania nowo stworzonych miejsc pracy przez określony minimalny okres. Tym samym nie dyskryminuje ona przedsiębiorstw prowadzących działalność sezonową, ponieważ praca sezonowa jest także ujęta w postaci ułamkowych części RJR w drugim elemencie porównania, jakiego należy dokonać w celu weryfikacji, że przesłanka dotycząca wzrostu netto liczby miejsc pracy jest spełniona. Nierówne traktowanie tych przedsiębiorstw i innych nie byłoby uzasadnione, jako że podlegają one temu samemu zobowiązaniu do utrzymania nowo stworzonych miejsc pracy przez minimalny okres, aby móc korzystać z pomocy.