Obowiązek finansowania inwestycji kinowych

Przepisy krajowe zobowiązujące operatorów telewizyjnych do przeznaczania 5 proc. swych dochodów na prefinansowanie europejskich filmów kinowych oraz filmów telewizyjnych nie stanowi pomocy państwa na rzecz przemysłu filmowego tego państwa członkowskiego - orzekł ETS w wyroku z 5 marca 2009 r. w sprawie UTECA/Administracion General del Estado.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości rozpatrywał wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez sąd hiszpański. Hiszpańskie stowarzyszenia zrzeszające komercyjnych nadawców telewizyjnych UTECA wniosło do sądu skargę na dekret królewski nakładający na operatorów telewizyjnych obowiązek przeznaczania 5 proc. całkowitej kwoty swoich przychodów za poprzedni rok na finansowanie europejskich długo- i krótkometrażowych filmów kinowych oraz filmów telewizyjnych. Sąd krajowy zapytał, czy art. 87 TWE należy interpretować w ten sposób, że środek podjęty przez państwo członkowskie zobowiązujący operatorów telewizyjnych do przeznaczania 5 proc. swoich przychodów na prefinansowanie europejskich filmów kinowych oraz filmów telewizyjnych, stanowi pomoc państwa na rzecz przemysłu filmowego tego państwa członkowskiego.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości przypomniał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uznanie danego środka za pomoc wymaga spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 87 ust. 1 TWE. Po pierwsze - musi mieć miejsce interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych. Po drugie, - interwencja ta jest w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Po trzecie - przyznaje ona beneficjentowi korzyść. Po czwarte - zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji. Z orzecznictwa ETS wynika, że jedynie korzyści przyznane bezpośrednio lub pośrednio z zasobów państwowych są uznawane za pomoc w rozumieniu przepisu art. 87 ust. 1 TWE. Rozróżnienie wprowadzone w tym postanowieniu pomiędzy pomocą przyznawaną przez państwa członkowskie i pomocą przyznawaną przy użyciu zasobów państwowych nie oznacza, że wszystkie przywileje udzielone przez państwo stanowią pomoc, niezależnie od tego, czy byłyby finansowane ze środków państwowych czy też nie. Ma na celu jedynie włączenie do tego pojęcia przywilejów przyznanych bezpośrednio przez państwo, jak również tych udzielanych za pośrednictwem organizacji publicznej lub prywatnej, wskazanej lub utworzonej przez to państwo. Otóż przywilej, który środek podjęty przez państwo członkowskie - taki jak sporny dekret królewski - przyznaje przemysłowi filmowemu tego samego państwa członkowskiego, nie stanowi przywileju przyznanego bezpośrednio przez państwo lub za pośrednictwem organizacji publicznej lub prywatnej, wskazanej lub utworzonej przez to państwo. W rzeczywistości przywilej ten wynika z ustawodawstwa powszechnego, nakładającego na operatorów telewizyjnych, należących zarówno do sektora publicznego, jak i prywatnego, obowiązek przeznaczania części swoich przychodów na prefinansowanie filmów kinowych oraz telewizyjnych.