Wodorosty - nowe składniki żywności

Doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa produktu spożywczego nabyte wyłącznie poza Europą nie jest wystarczające, by stwierdzić, że ten produkt należy do kategorii produktów spożywczych, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) rozporządzenia nr 258/97 - orzekł Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) w wyroku z 15 stycznia 2009 r. w sprawie M-K Europa GmbH & Co. KG / Stadt Regensburg,

ETS rozpatrywał pytanie prejudycjalne sądu niemieckiego, przed którym zawisł spór o zakazanie wprowadzenia do obrotu na terenie Niemiec japońskiego produktu spożywczego Man-Koso 3000. Man-Koso jest produktem spożywczym otrzymywanym dzięki procesowi fermentacji z ponad 50 składników roślinnych. Zawiera on w szczególności: brunatnice i krasnorosty oraz korzenie łopianu, lotosu oraz liście akebi lub shiso. M-K Europa opisała ten produkt jako wysokiej jakości żywność wywierającą wiele pozytywnych skutków dla zdrowia. Man-Koso został zaprezentowany opinii publicznej w niemieckim programie telewizyjnym, co skłoniło niemieckie władze do podjęcia kroków celem zbadania jego składu. Na podstawie wyników tej analizy miasto Regensburg zakazało wprowadzenia tego produktu do obrotu. Spółka zaskarżyła tę decyzję. Bawarski Trybunał Administracyjny uznał, że do zbadania zgodności z prawem decyzji miasta niezbędna jest wykładnia rozporządzenia o nowej żywności i nowych składnikach żywności (rozporządzenie nr 258/97). Sąd ten oczekiwał wyjaśnienia, czy doświadczenie w zakresie bezpieczeństwa produktu spożywczego nabyte wyłącznie poza Europą jest wystarczające, by można było uznać, że ten produkt należy do kategorii produktów spożywczych, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia w rozumieniu rozporządzenia nr 258/97.

ETS wyjaśnił, że rozporządzenie nr 258/97 ustanawia wyjątek od stosowania go w wypadku żywności i składników żywności uzyskanych drogą tradycyjnych metod wytwórczo-hodowlanych, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia. W tym względzie rozporządzenie ma bowiem na celu ustanowienie jednolitej procedury wspólnotowej w zakresie oceny bezpieczeństwa, jakiej podlega nowa żywność i składniki żywności przed ich wprowadzeniem na rynek wspólnotowy. Chociaż przy ocenie bezpieczeństwa nowego produktu spożywczego przed jego wprowadzeniem na rynek wspólnotowy informacje dotyczące jego wykorzystania w państwach nienależących do UE mogłyby mieć znaczenie, ETS podkreślił, że prawodawca wspólnotowy - stosując pojęcie, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia w rozumieniu rozporządzenia nr 258/97 - miał zamiar nawiązać do doświadczenia nabytego wewnątrz Wspólnoty. Uzasadniając swe stanowisko, ETS nawiązał do argumentacji rządu polskiego i Komisji wskazujących, że ze względu na różnice, jakie mogą istnieć zwłaszcza w zakresie zwyczajów żywieniowych między konsumentami europejskimi i konsumentami spoza Europy, produkty spożywcze uważane za bezpieczne dla konsumentów spoza Europy nie muszą koniecznie zostać uznane - gdy chodzi o konsumentów europejskich - za żywność i składniki żywności, o których już wiadomo, że są bezpieczne dla zdrowia.