Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Dyrektywa Rady 75/442/EWG z 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z 29 września 2003 r., (...) nie zakazują producentowi odpadów mieszania odpadów oznaczonych różnymi kodami wykazu załączonego do decyzji 2000/532 w trakcie ich tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania. Niemniej jednak państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia działań zobowiązujących producenta odpadów do ich sortowania i osobnego tymczasowego składowania w czasie zbiórki w miejscu ich wytwarzania oraz posługiwania się w tym celu kodami z wymienionego wykazu, jeżeli tylko uznają działania takie za konieczne z punktu widzenia realizacji celów określonych w art. 4 akapit pierwszy tej Dyrektywy 75/442, zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003 -

Artykuł 82 WE należy interpretować w ten sposób, że organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi zajmująca pozycję dominującą na znacznej części wspólnego rynku nie nadużywa tej pozycji w sytuacji, gdy stosuje wobec prywatnych stacji telewizyjnych - z tytułu wynagrodzenia należnego za emisję telewizyjną utworów muzycznych chronionych prawem autorskim - model ustalania wynagrodzenia, zgodnie z którym wysokość tego wynagrodzenia odpowiada części przychodów tych stacji. Taka interpretacja jest możliwa, jeśli ustalone w ten sposób wynagrodzenie jest ogólnie proporcjonalne do ilości utworów muzycznych chronionych prawem autorskim, rzeczywiście lub potencjalnie emitowanych w telewizji. Możliwa jest inna metoda ustalania przedmiotowego wynagrodzenia pozwalająca na identyfikację i bardziej precyzyjny pomiar wykorzystania tych utworów, jak i oglądalności, o ile nie prowadzi do nieproporcjonalnego zwiększenia kosztów zarządzania umowami i nadzoru nad korzystaniem ze wspomnianych utworów -

Analiza Dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej Dyrektywę Rady 96/61/WE, w brzmieniu zmienionym Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/101/WE z 27 października 2004 r., pod kątem zasady równego traktowania, nie wykazała istnienia okoliczności, które wpływałyby na jej ważność w zakresie, w jakim wdraża ona system handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w przemyśle metalurgicznym metali żelaznych, nie włączając do zakresu jej zastosowania sektorów produkcji chemicznej i metalurgii metali nieżelaznych -

Artykuł 29 WE nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu nakładającemu na dostawców, w ramach transgranicznej sprzedaży na odległość, zakaz żądania od konsumentów zaliczki lub zapłaty przed upływem terminu na odstąpienie od umowy, lecz sprzeciwia się on temu, by na podstawie tego przepisu stosować zakaz żądania przed upływem tego terminu numerów kart kredytowych konsumentów -

Artykuł 6 ust. 2 szóstej Dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten, po pierwsze, nie dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków w stołówkach należących do przedsiębiorstw partnerom handlowym w związku ze spotkaniami odbywającymi się w lokalach owych przedsiębiorstw, jeżeli z obiektywnych okoliczności wynika - co winien zbadać sąd krajowy - że posiłki te wydawane są w celach ściśle związanych z działalnością gospodarczą. Po drugie, przepis ten co do zasady dotyczy nieodpłatnego wydawania posiłków przez przedsiębiorstwo swym pracownikom w lokalach tego przedsiębiorstwa, chyba że - co również winien zbadać sąd krajowy - potrzeby przedsiębiorstwa, jak na przykład potrzeba zapewnienia sprawnego i nieprzerwanego przebiegu spotkań służbowych, wymagają od pracodawcy zapewnienia takich posiłków -