Opłata parapodatkowa od reklamy w radiu

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z 10 listopada 1997 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec zmiany systemu pomocy na rzecz lokalnych stacji radiowych (pomoc państwa nr N 679/97 - Francja) - orzekł Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS) w wyroku z 22 grudnia 2008 r. w sprawie Societe Régie Networks/Direction de Controle Fiscale Rhone-Alpes Bourgogne

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego dotyczył wykładni decyzji Komisji z 10 listopada 1997 r., w której nie wniosła ona zastrzeżeń do zmiany systemu pomocy publicznej udzielanej lokalnym stacjom radiowym we Francji (których przychody z audycji komercyjnych są niższe niż 20 proc.). Zaczątek sprawie dała skarga francuskiej spółki Régie Networks o zwrot opłaty parafiskalnej za reklamę wyemitowaną w lokalnych stacjach radiowych. Régie Networks sprzedaje czas reklamowy na lokalnych częstotliwościach. Na podstawie francuskich przepisów o pomocy państwa dla lokalnej radiofonii uiściła ona opłaty od sprzedaży czasu reklamowego za 2001 r. Następnie spółka zażądała zwrotu opłaty od organów podatkowych. Ostatecznie sprawa trafiła na drogę sądową, gdzie Régie Networks podnosiła nieważność decyzji Komisji (N 679/97-Francja). Zarzucała, że Komisja nie zbadała, czy sposób finansowania systemu francuskiego (opłata od sprzedaży czasu reklamowego) jest zgodny z TWE i nie uzasadniła wyraźnie swej oceny w tym zakresie. Tymczasem z orzecznictwa ETS wynika, że zbadanie tej kwestii jest nieodzowne dla oceny zgodności pomocy z zasadami rządzącymi wspólnym rynkiem. Sąd francuski podzielił te wątpliwości.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości przyznał, że sposób finansowania pomocy publicznej może doprowadzić do uznania niezgodności ze wspólnym rynkiem całego systemu pomocy. W konsekwencji badanie pomocy przez Komisję nie powinno być dokonywane w oderwaniu od skutków, jakie powoduje sposób jej finansowania. Przeciwnie, ocena działania pomocowego przez Komisję zawsze musi uwzględniać sposób finansowania pomocy, gdy stanowi on integralny składnik tego działania. Aby opłatę można było uznać za integralny składnik pomocy, niezbędne jest istnienie (w świetle znajdujących zastosowanie uregulowań krajowych) nierozerwalnego związku między opłatą a pomocą. Chodzi o to, by dochody uzyskane z opłaty były obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy i wpływały bezpośrednio na wielkość pomocy, a w konsekwencji na ocenę jej zgodności z zasadami wspólnego rynku. W tej sprawie ETS dostrzegł, że ścisły związek między opłatą od sprzedaży czasu reklamowego i pomocą, której finansowaniu ona służy, wynika zarówno z tytułu francuskiego dekretu w sprawie ustanowienia opłaty parafiskalnej na rzecz funduszu pomocy dla radiofonii, jak i z tytułów dwóch części tego dekretu (tym samym z jego struktury). ETS ustalił zatem, że dochody z opłaty mają wpływ na wielkość wypłacanej radiofonii pomocy. Przyznawanie jej, jak również w dużej mierze jej zakres zależą bowiem od dochodów z opłaty. Z tego względu ETS stwierdził, że opłata od sprzedaży czasu reklamowego jest integralnym składnikiem systemu pomocy dla radiofonii. W związku z tym Komisja musiała uwzględnić tę opłatę w toku badania systemu pomocy. Tymczasem wiadomo, że nie zbadała tego systemu w postępowaniu, po którego zakończeniu została wydana sporna decyzja. Z tego powodu ETS stwierdził nieważność decyzji.