Rzetelne wyjaśnienie rzekomego samobójstwa ofiary przemocy domowej

Rzekome samobójstwo nastąpiło tydzień po tym, jak kobieta zadzwoniła na policję, aby zgłosić, że została fizycznie zaatakowana przez teściową i męża. Kobieta pracowała do późnych godzin nocnych, przez co teściowa kwestionowała jej wierność wobec męża. Zeznania zarówno świadków, jak i samej teściowej oraz męża kobiety potwierdziły, że konflikt trwał od dłuższego czasu i był naznaczony dużą dozą agresji, co miało doprowadzić do kryzysu psychicznego kobiety, która już wcześniej miała podejmować próby samobójcze. W toku śledztwa pojawiły się kolejne wątki, takie jak niewyjaśniona obecność innego z członków rodziny męża, jak również charakter obrażeń, które były widoczne na ciele denatki. Postępowanie prokuratorskie, trwające w momencie składania skargi od ponad sześciu lat, nie przyniosło rezultatów w postaci ustalenia bezpośredniej przyczyny śmierci. Nie wyjaśniono również wątków dotyczących przemocy domowej.

Trybunał przypomniał swoje wcześniejsze orzeczenia, w których odnosił się do zobowiązań państw w zakresie tego rodzaju spraw, w tym obowiązku prowadzenia skutecznych – czyli bez zbędnej zwłoki i skrupulatnych – dochodzeń dotyczących śmierci w związku z przemocą domową. Szczególna staranność jest wymagana m.in. w zakresie zabezpieczenia dowodów. Ochrona ofiar przemocy domowej przez prawo krajowe nie może istnieć tylko w teorii. Zasada skuteczności oznacza m.in., że właściwe organy krajowe nie mogą w żadnym przypadku pozwolić, aby zadawanie cierpienia fizycznego lub psychicznego pozostało bezkarne.