Sąd może ukarać grzywną także odwołującego

Aby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba sięgnąć do przepisów kodeksu postępowania cywilnego, które regulują postępowanie przed sądem ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z art. 475 k.p.c., jeżeli strona bez usprawiedliwionych powodów nie wykona w toku postępowania postanowień lub zarządzeń, sąd może skazać ją na grzywnę według przepisów o karach za niestawiennictwo świadka, a także odmówić przyznania kosztów lub zastosować jeden z tych środków. Nie może jednak nakazać przymusowego sprowadzenia strony do sądu. Gdy stroną tą jest jednostka organizacyjna (np. ZUS), grzywnie podlega pracownik odpowiedzialny za wykonanie postanowień lub zarządzeń, a w razie niewyznaczenia takiego pracownika lub niemożności jego ustalenia – kierownik tej jednostki. Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 20 maja 2016 r., sygn. akt III AUz 46/16, przepis ten należy do przepisów dyscyplinujących, a więc z definicji wskazuje, że sankcji mogą podlegać jedynie zachowania przejawiające się arogancją lub lekceważeniem. Wspomniane kary za niestawiennictwo świadka zostały natomiast ujęte w art. 274 par. 1 k.p.c., gdzie postanowiono, że za nieusprawiedliwione niestawiennictwo sąd skaże świadka na grzywnę, po czym wezwie go powtórnie, a w razie ponownego niestawiennictwa skaże go na ponowną grzywnę i może zarządzić jego przymusowe sprowadzenie. Z kolei zgodnie z art. 163 par. 1 k.p.c., jeżeli kodeks przewiduje grzywnę bez określenia jej wysokości, grzywnę wymierza się w kwocie do trzech tysięcy złotych. Grzywny ściąga się w drodze egzekucji sądowej na rzecz Skarbu Państwa. Jak widać, przepisy dopuszczają ukaranie strony postępowania cywilnego, nie wyłączając przy tym postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych.