Po wyroku sąd sprostuje błąd pracownika, ale pod pewnymi warunkami

Początkiem sprawy był pozew, jaki wniósł były pracownik spółki K.A. przeciwko swojemu pracodawcy. Problem polegał na tym, że powód wskazał w swoim pozwie pełną nazwę spółki jako „K.A. Polska” – tyle że w oficjalnych dokumentach i rejestrach spółka funkcjonowała pod firmą „K.A.”, bez dodatkowego słowa „Polska”. Co ciekawe, ani spółka, ani były pracownik, ani nawet sąd rozpoznający sprawę nie zauważyli tego błędu. Wyrok zapadł więc przeciwko spółce oznaczonej jako „K.A. Polska”. Nieprawidłowe oznaczenie pozwanej spółki wyszło na jaw dopiero przy składaniu apelacji – wtedy to były pracownik wniósł o sprostowanie wyroku i podanie w nim prawidłowej nazwy byłego pracodawcy. Sąd Rejonowy w P., który rozpatrywał sprawę w I instancji, uwzględnił wniosek i sprostował wyrok. Pozwana spółka, która miała już problemy ze złożeniem apelacji ze względu na inne oznaczenie jej jako pozwanej, skierowała zażalenie na to postanowienie o sprostowaniu wyroku. Z uwagi na rozpatrywanie zażalenia w trybie tzw. odwołania poziomego (po zmianach procedury cywilnej rozpatruje takie zażalenie ten sam sąd, ale w innym składzie), sprawa ponownie trafiła do innego sędziego sądu w P., który z kolei uznał, że w sprawie istnieje poważny problem prawny, do którego musi odnieść się Sąd Najwyższy. Kwestia miała w pierwszej kolejności dotyczyć, czy takie niewłaściwe określenie przez powoda-pracownika swojego byłego pracodawcy jest „oczywistą omyłką”, która może być poprawiona w trybie sprostowania wyroku, gdy z wszystkich innych dokumentów wynika, że nazwa pracodawcy była jednak inna.

SN jednak odmówił wydania uchwały.