Brak sprzeciwu pozbawi renty

Zakład wydał jednak decyzję odmawiającą ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, dlatego że wystąpiła ona po upływie 18 miesięcy od dnia ustania ubezpieczenia (od 7 sierpnia 2002 roku) i przed objęciem go ubezpieczeniem (przed 1 grudnia 2006 roku).

Ubezpieczony odwołał się od decyzji ZUS do sądu okręgowego. Twierdził, że renta mu się należy, bo tak jak przewiduje prawo, w ciągu 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia stał się niezdolny do pracy. Wskazał także, iż w czasie, kiedy pracował, czyli od 1 grudnia 2006 roku, stan jego zdrowia pogorszył się, co uniemożliwia mu kontynuację zatrudnienia.

Sąd okręgowy na podstawie opinii lekarzy (biegłych sądowych) ustalił, że wnioskodawca stał się częściowo niezdolny do pracy w czasie, kiedy był ubezpieczony, i dlatego przyznał mu rentę, uchylając wcześniej decyzję ZUS.

Zakład wniósł od tego wyroku, jak się okazało, skuteczną apelację do sądu apelacyjnego. Uchylił on wyrok sądu I instancji, uznając, że powinien on odrzucić odwołanie ubezpieczonego od decyzji ZUS, dlatego że zgodnie z art. 477⁹ par. 3¹ kodeksu postępowania cywilnego ubezpieczony może odwołać się, jeśli wcześniej wniósł sprzeciw od orzeczenia lekarza ZUS do komisji lekarskiej zakładu. Tego ubezpieczony nie zrobił.

Od tego wyroku ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, który powołując się na art. 477⁹ par. 3¹ kodeksu postępowania cywilnego, podtrzymał stanowisko sądu II instancji. Zdaniem Sądu Najwyższego przepis ten zawiesza dopuszczalność drogi sądowej do czasu wyczerpania dwuinstancyjnego postępowania orzeczniczego w organie rentowym. Dlatego sąd obowiązany jest odrzucić odwołanie od decyzji w sprawie renty, jeśli zainteresowany nie wniósł od orzeczenia lekarza ZUS sprzeciwu do komisji lekarskiej zakładu. Skoro nie wniósł, to oznacza, że zgodził się, iż ustalenia (ocena zdolności do pracy i czasu jej powstania) lekarza są prawdziwe i nie mogą być kwestionowane przez kogokolwiek przed sądem.

Sygn. akt I UK 23/10

Paweł Jakubczak

pawel.jakubczak@infor.pl

@RY1@i02/2010/192/i02.2010.192.183.015a.001.jpg@RY2@

Przemysław Stoiński, radca prawny, CMS Cameron McKenna Dariusz Greszta

Osoby, które zamierzają ubiegać się o rentę z tytułu niezdolności do pracy, powinny zawsze wnikliwie zapoznawać się z wydawanymi w ich sprawie orzeczeniami lekarza orzecznika. Orzeczenie to często jest lekceważone. Wielu ubezpieczonych nie zdaje sobie sprawy, że wszelkie nieprawidłowo ustalone w nim okoliczności, z którymi oni się nie zgadzają, na przykład inna (późniejsza) data powstania niezdolności do pracy, jak w omawianym przypadku, muszą zostać w odpowiednim czasie (14 dni od dnia doręczenia orzeczenia) zaskarżone do komisji lekarskiej ZUS, jeśli zamierzają oni ubiegać się o rentę. Kwestionowanie tych okoliczności na etapie odwołania od decyzji ZUS w sprawie przyznania renty (zwykle wtedy dowiadują się, że w orzeczeniu stwierdzono niekorzystne dla nich okoliczności) nie jest tymczasem możliwe i skutkować będzie odrzuceniem odwołania przez sąd.