Klient będzie miał 14 dni na odstąpienie od kontraktu

Od 28 kwietnia 2012 r. zacznie obowiązywać ustawa z 16 września 2011 r. o timeshare. Jej przepisy dają więcej uprawnień konsumentowi niż obowiązująca jeszcze ustawa z 13 lipca 2000 r. o ochronie nabywców prawa korzystania z budynku lub pomieszczenia mieszkalnego w oznaczonym czasie w każdym roku oraz o zmianie ustaw: kodeks cywilny, kodeks wykroczeń i ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. nr 74, poz. 855 z późn. zm.). Udogodnienia zawarte w nowej ustawie dotyczą jednak tylko tych umów, które zostaną zawarte po wejściu jej w życie.

Prawo do informacji

Zgodnie z nowymi przepisami na podstawie umowy timeshare konsument otrzyma prawo do korzystania odpłatnie z co najmniej jednego miejsca zakwaterowania w okresie dłuższym niż rok.

Zanim zostanie zawarta umowa timeshare, przedsiębiorca będzie musiał przekazać konsumentowi szczegółowe informacje, które dotyczą m.in. miejsca zakwaterowania, okresu korzystania z niego w ciągu roku, czasu trwania umowy (gdy została zawarta na czas określony), możliwości odstąpienia od umowy lub rozwiązania jej oraz wszystkich kosztów związanych z tą umową.

Ich zakres określi standardowy formularz informacyjny dotyczący umowy timeshare. Wzór takiego formularza stanowi załącznik do ustawy z 16 września 2011 r.

Informacje dotyczące umowy przedsiębiorca powinien przekazać konsumentowi w odpowiednim czasie, aby mógł się z nimi zapoznać jeszcze przez jej zawarciem. Ustawodawca nie określił jednak, z jakim wyprzedzeniem te informacje powinny dotrzeć do niego. Ustawa przewiduje też taką sytuację, w której przedsiębiorca nie przekazał konsumentowi przed zawarciem umowy wszystkich wymaganych informacji. Wtedy powinien to zrobić po zawarciu umowy.

W reklamach dotyczących timeshare przedsiębiorca musi poinformować o miejscu i sposobie otrzymania informacji dotyczących umowy. Konsument nie zapłaci za takie informacje. W dodatku sam wybierze język, w jakim powinny zostać sporządzone. Chodzi tu o język urzędowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w którym konsument mieszka, lub kraju, którego jest obywatelem. Natomiast informacje nie mogą być sporządzone w języku, który nie jest językiem urzędowym UE.

Informacja przekazana już klientowi nie będzie mogła być zmieniona - chyba, że wyrazi na to zgodę lub w razie działania siły wyższej. Zmiana musi być dokonana na piśmie lub na innym trwałym nośniku informacji. Na przykład może zostać zmieniona cena, jaką konsument ma zapłacić za nabycie prawa, długość okresu korzystania w każdym roku z możliwości zakwaterowania, data, od której konsument może korzystać z prawa itd.

Standardowy formularz

Umowa timeshare musi być zawarta na piśmie, a dokument umowy przedsiębiorca powinien niezwłocznie doręczyć konsumentowi. O języku, w którym ma być napisana, decyduje konsument. Integralną część umowy będą stanowiły informacje zawarte w standardowym formularzu. Egzemplarz standardowego formularza przedsiębiorca powinien dołączyć do umowy. Musi w nim wskazać swoje imię i nazwisko lub nazwę (firmę) oraz adres zamieszkania bądź siedziby. Takie same wymogi dotyczą zawarcia przedwstępnej umowy timeshare.

Możliwość odstąpienia

Istotnym uprawnieniem konsumenta jest możliwość odstąpienia od umowy timeshare. Bez podania przyczyny będzie mógł to zrobić w terminie 14 dni od jej zawarcia albo od doręczenia mu dokumentu umowy (gdy dokument został doręczony później, niż umowa została zawarta). W pewnych przypadkach termin może jednak ulec wydłużeniu, np. o rok, gdy przedsiębiorca nie przekazał konsumentowi na piśmie lub na trwałym nośniku informacji standardowego formularza odstąpienia od umowy (wzór formularza stanowi załącznik do ustawy o timeshare).

Natomiast o 3 miesiące termin ten przedłuża się wówczas, gdy przedsiębiorca w dniu zawarcia umowy albo doręczenia dokumentu umowy nie przekazał konsumentowi na piśmie lub na trwałym nośniku wszystkich wymaganych informacji związanych z umową.

Jednak termin roczny i trzymiesięczny mogą zostać skrócone, gdy przedsiębiorca jednak przed ich upływem przekaże wymagane informacje. Wtedy konsument może odstąpić od umowy tylko w ciągu 14 dni od ich otrzymania.

Czego nie wolno przedsiębiorcy

Przedsiębiorca nie może domagać się lub przyjmować od konsumenta jakichkolwiek świadczeń określonych w umowie timeshare, zanim upłynie termin do odstąpienia od umowy oraz przed doprowadzeniem do nabycia lub zbycia praw z umowy timeshare lub rozwiązaniem umowy. Chodzi tutaj o domaganie się uiszczenia zaliczek, gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej, blokady rachunku bankowego lub pisemnego oświadczenia o uznaniu długu.

Co w treści

● imię, nazwisko i adres konsumenta,

● imię, nazwisko albo nazwę (firmę) przedsiębiorcy, adres jego zamieszkania albo siedziby,

● prawo i termin odstąpienia przez konsumenta od umowy (14 dni od zawarcia),

● zakaz żądania lub przyjmowania od konsumenta świadczeń określonych w umowie przed upływem terminu do odstąpienia od umowy,

● miejsce i datę zawarcia umowy.

Konsument powinien podpisać umowę, ale oprócz tego musi również dodatkowo, odrębnie podpisać zawarte w niej zapisy o prawie i terminie odstąpienia przez niego od umowy oraz o zakazie żądania i przyjmowania świadczeń.

Małgorzata Piasecka-Sobkiewicz

malgorzata.piasecka@infor.pl

Podstawa prawna

Ustawa z 16 września 2011 r. o timeshare (Dz.U. nr 230, poz. 1370).