Zabytkowy młyn kontra żwirownia

Pan Mirosław słusznie szukał pomocy u konserwatora zabytków. Działania jednak powinien prowadzić dwutorowo. Po pierwsze - zwrócić się do przedsiębiorcy, właściciela żwirowni, z żądaniem zaprzestania działań powodujących szkody i domagać się rekompensaty za szkody już zaistniałe - szczegóły wyjaśnia specjalista powyżej. Druga sprawa to zmuszenie gminnych urzędników do działania - bo to oni upoważnieni są do interwencji w tej sprawie. Gmina jest bowiem zobowiązana nie tylko do kontroli stanu zachowania substancji zabytkowej znajdującej się na jej terenie, ale także do określenia warunków współpracy (i tejże współpracy) z właścicielami obiektów zabytkowych oraz do eliminowania sytuacji konfliktowych. A ta zapewne ma miejsce w tym przypadku. Obowiązek takiej mediacji nakłada na gminy ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Gmina ma także obowiązek opracowania co cztery lata programu opieki nad zabytkami (także tymi pozostającymi w rękach prywatnych). Program ten sporządza w oparciu o gminną ewidencję zabytków. Celem tych planów jest dążenie do poprawy stanu zachowania zabytków oraz ograniczenie procesów ich degradacji. Gminy jednak uchylają się od tego obowiązku, choć od stworzenia takiego planu zależy możliwość pozyskania dodatkowych środków na ochronę (zapobieganie degradacji) gminnych pamiątek kultury. W dodatku ustawa nie przewiduje niestety sankcji za zaniedbania w tworzeniu (a tym bardziej realizacji) takich planów.