W sprawie o umorzenie opłaty legalizacyjnej nie można kwestionować sposobu jej obliczenia

Z opisu przedstawionego przez przedsiębiorcę wynika, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego w związku z nieprawidłowościami przy rozbudowie obiektu budowlanego nałożył na niego tzw. opłatę legalizacyjną. Organ ten miał ku temu podstawy prawne wynikające zasadniczo z przepisów prawa budowlanego. Z relacji czytelnika wynika, że wojewoda odmówił umorzenia nałożonej opłaty, podobnie organ odwoławczy - minister finansów. Materialno-prawne podstawy do takiego działania wynikają z korelacji art. 49c ust. 1 prawa budowlanego oraz art. 67a ordynacji podatkowej. Z pierwszej z podanych regulacji wynika mianowicie, że do opłat legalizacyjnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie.

Ustęp 2 tego stanowi zaś, że „Złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, powoduje zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 48 do dnia rozstrzygnięcia wniosku, a w przypadku rozłożenia opłaty legalizacyjnej na raty lub odroczenia płatności - do dnia upływu terminu wniesienia całej opłaty”. Z kolei 67a ww. ustawy - Ordynacja podatkowa w par. 1 wskazuje, że organ podatkowy „na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: