Za jakie świadczenia pacjent musi zapłacić

Świadczeniobiorcy na podstawie przepisów tzw. ustawy zdrowotnej nie przysługuje orzeczenie lekarskie niezbędne do prowadzenia pojazdów mechanicznych. To oznacza, że pacjent zapłaci za jego wydania z własnych pieniędzy. Ta sama zasada dotyczy innych zaświadczeń i orzeczeń lekarskich wydanych na wyraźne życzenie świadczeniobiorcy, jeżeli nie jest ono związane z dalszym leczeniem, rehabilitacją czy niezdolnością do pracy. Również za wydanie orzeczeń niezbędnych do kontynuowania nauki, związanego z uczestnictwem dzieci, uczniów, słuchaczy zakładów kształcenia nauczycieli i studentów w zajęciach sportowych i w zorganizowanym wypoczynku, trzeba zapłacić.

Jeżeli zaświadczenie lekarskie lub wystawione przez położną jest niezbędne do uzyskania dodatku lub jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, to wtedy jest ono wydawane bezpłatnie. W przypadku innych dokumentów, które osoby te wydają na wyraźne życzenie pacjenta, obowiązuje odpłatność. A to oznacza, że zainteresowany zapłaci np. za zaświadczenie potwierdzające stan zdrowia, ale niewydawane w celach uzyskania pomocy społecznej czy ustalenia stopnia niepełnosprawności.

Pacjent (lub osoba przez niego upoważniona) zapłaci również za udostępnienie i wykonanie odpisu z jego dokumentacji medycznej. Dokumentację taką muszą prowadzić wszystkie placówki ochrony zdrowia, niezależnie do tego, czy są prywatne, czy publiczne oraz czy działają na podstawie kontraktu z NFZ, czy nie.

Maksymalna wysokość opłat nie może przekraczać określonego procentowo poziomu przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim kwartale liczonego od pierwszego dnia następnego miesiąca po ogłoszeniu przez prezesa GUS.

W II kw. 2011 r. przeciętne wynagrodzenie wynosi 3438,21 zł. To oznacza, że za jedną stronę wyciągu lub odpisu dokumentacji medycznej na papierze oraz w formie elektronicznej zapłacimy niewiele ponad 6,88 zł (0,002 proc. liczonego od wysokości przeciętnego wynagrodzenia), a 0,69 zł za jedną stronę kopii dokumentacji medycznej.

Placówki medyczne mają obowiązek zapewnić opiekę pielęgniarską w takim zakresie, który pozwala na właściwą opiekę nad pacjentem. Wszystkie dodatkowe czynności pielęgniarka może wykonywać odpłatnie. W takiej sytuacji pacjent (lub jego rodzina) podpisuje z nią umowę cywilno-prawną. W umowie określa się wykaz świadczeń, jakie pielęgniarka ma wykonywać, oraz w jakich godzinach. Warto pamiętać, że za taką dodatkową opiekę uznaje się inne usługi niż świadczenia zdrowotne. To oznacza, że pielęgniarka (lub położna), która podpisze umowę z pacjentem, poza godzinami pracy ma wykonywać odpłatnie dodatkowe czynności, takie jak np. mycie, pomoc w karmieniu czy ścieleniu łóżka chorego itp., a nie takie, które wynikają z jej normalnych obowiązków (np. podawanie kroplówki). Warto pamiętać, że chory ma prawo do dodatkowej opieki pielęgnacyjnej, którą bezpłatnie może zapewnić mu np. członek rodziny.

dominika.sikora@infor.pl

Ustawa z 27 sierpnia o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.).

Ustawa z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta (Dz.U. z 2009 r. nr 52, poz. 417 z późn. zm.).