Ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyciąg) – cz. 6

Zobowiązany już po wszczęciu egzekucji może zapłacić egzekwowaną należność w siedzibie urzędu skarbowego. Co więcej, może to zrobić bezgotówkowo, płacąc kartą płatniczą. To nowe rozwiązanie wprowadzone zostało komentowaną ustawą z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2070, dalej: ustawa zmieniająca). Dotychczas taka możliwość wynikała jedynie pośrednio z art. 64 par. 8 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 2070; dalej: u.p.e.a.). Jednak np. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt. SK 31/14) odnosił się do możliwości dobrowolnego spełnienia świadczenia przez zobowiązanego czy dobrowolnej zapłaty w toku postępowania egzekucyjnego, a także samej egzekucji, uznając takie rozwiązania za celowe i słuszne. W dodanych do u.p.e.a. przepisach ustalono, że dobrowolna zapłata (gotówką lub bezgotówkowo) może być dokonana przez zobowiązanego, a także przez inne podmioty. Wpłaty może dokonać np. małżonek zobowiązanego lub aktualny właściciel zajętej rzeczy. Celem wprowadzonej regulacji jest dążenie do szybkiego i efektywnego zakończenia postępowania egzekucyjnego, jak również zapobieżenie podejmowaniu dalszych czynności egzekucyjnych zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, wiążących się z dolegliwością czy uciążliwością zarówno dla zobowiązanego, jak i dłużnika rzeczowego. Zmiana jest zatem korzystna zarówno dla zobowiązanego oraz dłużników rzeczowych, jak i dla wierzyciela. Wpłacający musi jednak pamiętać, że dobrowolna spłata długu nie uwolni go od obowiązku uregulowania kosztów egzekucyjnych.