Określono warunki zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji

Ustawa przewiduje utworzenie krajowego ośrodka bilansowania i zarządzania emisjami. Do jego zadań należy m.in. wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, w tym prowadzenie krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji; a także prowadzenie tzw. krajowego rejestru jednostek Kioto. Krajowy ośrodek ma również prowadzić wykaz jednostek uprawnionych do weryfikacji raportów dotyczących osiągniętych efektów związanych z redukcją emisji gazów cieplarnianych w ramach Krajowego systemu zielonych inwestycji lub projektów wspólnych wdrożeń. krajowy ośrodek opracuje też metodykę ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji lub aktywności oraz metodyki wyznaczania wskaźników emisji na jednostkę wyprodukowanego towaru, zużytego paliwa lub surowca. Wykonywanie zadań krajowego ośrodka powierzono Instytutowi Ochrony Środowiska w Warszawie.

Działalność krajowego ośrodka jest finansowana ze środków pochodzących z opłat i kar pieniężnych pobieranych na podstawie przepisów o wspólnotowym systemie handlu uprawnieniami do emisji oraz na podstawie przepisów o systemie bilansowania i rozliczania wielkości emisji dwutlenku siarki (SO₂) i tlenków azotu (NO_X) dla dużych źródeł spalania.

Nadzór nad wykonywaniem zadań przez krajowy ośrodek sprawuje minister środowiska. Krajowy ośrodek do 31 stycznia każdego roku ma przedkładać ministrowi środowiska sprawozdanie z wykonania zadań za poprzedni rok kalendarzowy. Ustawa przewiduje utworzenie krajowego systemu bilansowania i prognozowania emisji, w ramach którego będą gromadzone, przetwarzane, szacowane, prognozowane, bilansowane i zestawiane informacje o emisjach. Krajowy system obejmuje informacje m.in. o wielkościach emisji gazów cieplarnianych i innych substancji wprowadzanych do powietrza przez podmioty korzystające ze środowiska; wielkościach produkcji oraz charakterystyce surowców i paliw towarzyszących emisjom; środkach technicznych mających na celu zapobieganie lub ograniczanie emisji itp.

Ustawa przewiduje, że podmiot korzystający ze środowiska sporządza i wprowadza do krajowej bazy, w terminie do końca lutego każdego roku, raport zawierający informacje dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego. W przypadku gdy obowiązek sporządzenia i wprowadzenia raportu jest związany z eksploatacją instalacji, podmiotem obowiązanym do sporządzenia i wprowadzenia raportu jest prowadzący instalację.

Minister środowiska może określić, w drodze rozporządzenia, sposoby ustalania wielkości emisji dla poszczególnych rodzajów instalacji, kierując się potrzebą zapewnienia wysokiej jakości danych o emisji, w tym zapewnienia ich wiarygodności i spójności, oraz biorąc pod uwagę rozwój w zakresie dostępnych metod i technologii służących redukcji emisji.

Dla instalacji o sezonowej lub technologicznej zmienności emisji w ciągu roku, wynikającej z charakteru i sposobu eksploatacji, wielkość emisji z instalacji będzie się określać w podziale na kwartały lub miesiące.

Ustawa zakłada utworzenie systemu zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji w celu zarządzania krajowymi pułapami emisji oraz zapewnienia ich trwałego nieprzekraczania; ograniczania emisji do wymaganych pułapów, jeżeli krajowe pułapy emisji zostały przekroczone; a także zarządzania niewykorzystanymi częściami krajowych pułapów emisji.

Ustawa przewiduje, że ministrowie w zakresie swojej właściwości mają sporządzać i przekazywać ministrowi środowiska prognozy zmian aktywności dla następujących sektorów gospodarki:

● elektroenergetyki;

● zaopatrzenia w ciepło sieciowe;

● górnictwa;

● przemysłu rafineryjnego;

● hutnictwa żelaza i stali;

● hutnictwa metali nieżelaznych;

● koksownictwa;

● przemysłu cementowego;

● przemysłu wapienniczego;

● przemysłu ceramicznego;

● przemysłu szklarskiego;

● przemysłu drzewnego;

● przemysłu papierniczego;

● przemysłu chemicznego;

● leśnictwa;

● rolnictwa;

● transportu.

Krzysztof Tomaszewski

z 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz.U. nr 130, poz. 1070).