Zezwolenie na podjęcie pracy wydawane jest wyłącznie na wniosek pracodawcy

Zasady wykonywania pracy przez cudzoziemców w Polsce uregulowane są w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej ustawa). Należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z definicją ustawową wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza:

● zatrudnienie,

● wykonywanie innej pracy zarobkowej lub

● pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców na podstawie przepisów o Krajowym Rejestrze Sądowym lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. Zatrudnienie - w myśl art. 2 ust. 1 pkt 43 tej ustawy - oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Natomiast wykonywanie innej pracy zarobkowej oznacza, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia, wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy-zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych.

Z powyższego wynika, że przewidziane w ustawie warunki wykonywania w Polsce pracy przez cudzoziemców odnoszą się zarówno do zatrudniania cudzoziemca na podstawie umowy o pracę, jak również do świadczenia przez niego pracy lub usług na podstawie umów cywilnoprawnych - a zatem także kontraktów menedżerskich.

Zasadą jest, iż cudzoziemiec spoza UE jest uprawniony do wykonywania pracy (w opisanym wyżej szerokim rozumieniu) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:

● posiada zezwolenie na pracę

● legalnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Warto zaznaczyć, że ustawa przewiduje wiele wyjątków od wymogu uzyskania zezwolenia na pracę, które jednak nie będą miały zastosowania w przypadku cudzoziemców przybywających do Polski wyłącznie w związku z zamiarem wykonywania pracy, bez żadnych innych powiązań lub istniejących podstaw do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej.

Ponadto przypadki zniesienia konieczności posiadania zezwolenia na pracę przez cudzoziemców spoza UE zostały uregulowane w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z 30 sierpnia 2006 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. nr 156, poz. 1116 z późn. zm.).

Na wstępie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 88 ustawy zezwolenie na pracę jest wymagane w pięciu określonych przypadkach.

Po pierwsze, jeżeli cudzoziemiec wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pracodawca ubiegający się o wydanie tego zezwolenia na pracę obowiązany jest określić wysokość wynagrodzenia w umowie z cudzoziemcem jako nie niższą od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku; powinien uzyskać informację starosty właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy na podstawie rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy.)

Drugim przypadkiem jest sytuacja, gdy cudzoziemiec w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres przekraczający łącznie sześciu miesięcy w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy. W opisanym przypadku wojewoda wydaje zezwolenie, jeżeli podmiot, którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec:

a) w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż dwunastokrotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w III kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę lub

b) wykaże posiadanie środków lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości powyższych warunków, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy,

Trzecią sytauacją jest przypadek, gdy cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego, jego podmiotu zależnego lub podmiotu powiązanego długoterminową umową o współpracy z pracodawcą zagranicznym,

Czwartym przypadkiem jest sytuacja, gdy cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa),

Ostatnią sytacją jest, gdy cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres przekraczający trzy miesiące w ciągu kolejnych sześciu miesięcy w innym celu niż wskazane w przypadkach od drugiego do czwartego, natomiast w sytuacjach wymienionych w przypadkach od trzeciego do piątego wojewoda wyda zezwolenie, jeżeli:

a) wykonywanie pracy przez cudzoziemca będzie odbywało się na warunkach zgodnych z art. 67³ k.p.;

b) wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy, nie będzie niższa o więcej niż 30 proc. od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanej przez prezesa GUS;

c) pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium RP, posiadającą dokumenty potwierdzające wypełnienie wspomnianych obowiązków i upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody oraz organów, jeżeli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku kalendarzowym.

Odnosząc się do wymienionych wyżej wymogów dotyczących określania wynagrodzenia, należy mieć na uwadze, iż w przypadku zezwolenia na pracę cudzoziemca:

● w niepełnym wymiarze czasu pracy lub

● na podstawie umowy cywilnoprawnej

- wojewoda uwzględnia wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 88a ustawy zezwolenie na pracę jest wydawane wyłącznie na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

W postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie zezwolenia na pracę cudzoziemca stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi.

Wzór wniosku, określony przez ministra pracy i polityki społecznej w rozporządzeniu z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz.U. nr 16, poz. 84), stanowi załącznik nr 2 do niniejszego rozporządzenia.

Przedłużenie zezwolenia następuje na pisemny wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, złożony nie później niż w terminie 30 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia. Wzór wniosku o przedłużenie zezwolenia stanowi załącznik nr 4 do wspomnianego wyżej rozporządzenia.

Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi powinien - zgodnie z art. 90a ustawy - złożyć wniosek o wydanie zezwolenia na pracę lub jego przedłużenie po dokonaniu jednorazowej wpłaty określonej w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z 17 października 2007 r. w sprawie wysokości wpłaty dokonywanej w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz.U. nr 195, poz. 1409).

Wpłata ta obecnie wynosi:

● 50 zł - w przypadku zamiaru powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy na okres nieprzekraczający trzech miesięcy;

● 100 zł - w przypadku zamiaru powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy na okres dłuższy niż trzy miesiące;

● 200 zł - w przypadku zamiaru delegowania do Polski cudzoziemca w celu realizacji usługi eksportowej.

W przypadku złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia na pracę wpłata wynosi połowę kwot wskazanych powyżej.

Co do zasady, zgodnie z art. 88e ustawy o promocji zatrudnienia, zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż trzy lata i może być przedłużane.

W przypadku gdy cudzoziemiec pełni funkcję w zarządzie osoby prawnej, która na dzień złożenia wniosku zatrudnia powyżej 25 osób, wojewoda może wydać zezwolenie na pracę na okres nie dłuższy niż pięć lat.

W przypadku delegowania cudzoziemca przez pracodawcę zagranicznego w celu realizacji usługi eksportowej wojewoda wydaje zezwolenie na pracę na okres delegowania.

Podmiot powierzający wykonanie pracy cudzoziemcowi jest obowiązany również do wypełnienia szeregu obowiązków określonych w art. 88h ustawy o promocji zatrudnienia.

Po pierwsze powinien uwzględnić w umowie z cudzoziemcem warunki wydania zezwolenia.

Po drugie zawrzeć z cudzoziemcem umowę w formie pisemnej oraz przedstawić cudzoziemcowi przed podpisaniem umowy jej tłumaczenie na język zrozumiały dla niego.

Trzecim warunkiem jest przekazanie cudzoziem cowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę;

Po czwarte powinien poinformować cudzoziemca o działaniach podejmowanych w związku z postępowaniem o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia na pracę, decyzjach o wydaniu, odmowie lub uchyleniu zezwolenia.

Piątym warunkiem jest zachowanie należytej staranności w postępowaniach o zezwolenie i przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Po szóste powinien niezwłocznie poinformować organ wydający zezwolenie w przypadku niepodjęcia przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie trzech miesięcy od daty rozpoczęcia ważności zezwolenia na pracę lub zakończenia wykonywania pracy przez cudzoziemca wcześniej niż trzy miesiące przed upływem ważności zezwolenia na pracę.

Ostatnim warunkiem jest udostępnienie odpowiednim organom, na ich wniosek, dokumentów potwierdzających wypełnienie powyższych obowiązków, sporządzonych w języku polskim lub przetłumaczonych na język polski.

Uprawnienie do wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium RP wymaga uzyskania, obok zezwolenia na pracę, odpowiedniej wizy. Stosownie do postanowień ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi wjeżdżającemu do Polski wydaje się wizę jako:

● wizę Schengen,

● wizę krajową.

Wizy Schengen zezwalają cudzoziemcom spoza UE na tranzyt przez terytorium państw członkowskich lub planowany pobyt na terytorium państw członkowskich nieprzekraczający trzech miesięcy w dowolnym sześciomiesięcznym okresie.

Wiza krajowa natomiast - zgodnie z art. 31 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694, z późn. zm. - dalej) - uprawnia do wjazdu i ciągłego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż trzy miesiące i nieprzekraczających łącznie roku w okresie ważności wizy.

Okres pobytu na podstawie wizy krajowej ustala się odpowiednio do celu pobytu wskazanego przez cudzoziemca. Okres ważności wizy krajowej nie może przekroczyć pięciu lat. Posiadacze zezwoleń na pobyt oraz wiz krajowych wydanych przez jedno z państw Schengen mogą podróżować bezwizowo po terytorium innych państw Schengen przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy w okresie półrocznym.

Wiza Schengen lub krajowa może być wydana między innymi w celu naukowym, prowadzenia działalności gospodarczej czy też w celu wykonywania pracy.

W myśl art. 27 ustawy o cudzoziemcach wiza Schengen lub wiza krajowa, w celu wykonywania pracy, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5-7, tj.:

a) wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy;

b) wykonywania pracy kierowcy wykonującego międzynarodowy transport drogowy;

c) wykonywania pracy na podstawie dokumentów innych niż określone w pkt a) lub pracy innej niż określona w pkt b);

- mogą być wydane cudzoziemcowi, który przedstawi zezwolenie na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane.

Wizę Schengen lub wizę krajową wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu we wspomnianym zezwoleniu lub oświadczeniu, nie dłuższy niż przewidziany dla danego typu wizy, a w przypadku wizy w celu wykonywania pracy, o której mowa we wskazanym wyżej pkt a), okres pobytu, na który wydaje się wizę, nie może być dłuższy niż sześć miesięcy w okresie dwunastu miesięcy liczonym od dnia pierwszego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 35 ustawy o cudzoziemcach wizę Schengen lub wizę krajową wydaje lub odmawia jej wydania konsul. Wizę Schengen na granicy wydaje lub odmawia jej wydania komendant placówki Straży Granicznej.

Na podstawie ustawy o cudzoziemcach (art. 32) wizę krajową wydaje się na wniosek cudzoziemca.

Cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej jest zobowiązany także przedstawić do wglądu dokument podróży, który spełnia następujące kryteria:

● okres ważności dokumentu podróży upływa nie wcześniej niż trzy miesiące przed upływem okresu ważności wnioskowanej wizy;

● zawiera przynajmniej dwie wolne strony;

● został wydany w ciągu ostatnich dziesięciu lat.

W myśl art. 37 ustawy o cudzoziemcach wydanie lub odmowa wydania wizy Schengen lub wizy krajowej następuje w drodze decyzji. Decyzja o wydaniu wizy Schengen lub wizy krajowej jest ostateczna.

Wszystkie osoby, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in.: pracownikami, zleceniobiorcami, prowadzącymi pozarolniczą działalność, podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym. Cudzoziemiec zatrudniony w Polsce nie będzie jednak podlegał polskiemu ustawodawstwu w zakresie ubezpieczeń społecznych, jeśli obowiązek taki wyklucza umowa międzynarodowa, której Polska jest stroną lub prawo wspólnotowe.

Polskim przepisom o ubezpieczeniach społecznych nie podlegają również cudzoziemcy zatrudnieni wprawdzie przez polskie podmioty, ale miejsce wykonywania ich pracy określono poza granicami Polski. Jeśli bowiem miejsce pracy zostało określone za granicą i tam praca jest wykonywana, to zatrudniony cudzoziemiec nie jest pracownikiem na obszarze Polski. Elementem zasadniczym, decydującym o objęciu polskimi ubezpieczeniami społecznymi, jest bowiem miejsce wykonywania pracy, nawet jeśli do zawarcia umowy doszło w siedzibie pracodawcy na terenie Polski.

Przepisy ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 205, poz. 1585 z późn. zm.) nie uzależniają więc objęcia polskimi ubezpieczeniami od posiadanego obywatelstwa, miejsca zamieszkania, pobytu itp. Istotny dla objęcia tymi ubezpieczeniami jest:

● fakt zawarcia z polskim podmiotem np. stosunku pracy czy innej umowy rodzącej zgodnie z przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz

● wykonywanie pracy w ramach tych umów na obszarze Polski.

W myśl ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) ubezpieczonymi w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego są m.in. osoby nieposiadające obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m.in. na podstawie wizy w celu wykonywania pracy.

Zatem jeżeli polski pracodawca zamierza zatrudnić obcokrajowca, to po uzyskaniu zezwolenia na zatrudnienie ma obowiązek zgłoszenia do ubezpieczeń i rozliczania składek w sposób dokładnie taki sam jak za pozostałych ubezpieczonych.

Procedura zgłoszenia do ubezpieczeń i terminy na przesłanie dokumentów za zatrudnionych cudzoziemców są takie same jak w przypadku obywateli polskich. Nie ma również różnic między zgłoszeniem do ubezpieczenia społecznego osób, które mają obywatelstwo krajów UE/EOG, oraz cudzoziemców z innych krajów.

Cudzoziemiec będący podatnikiem w Polsce powinien zostać także zgłoszony w urzędzie skarbowym dla celów rejestrowych, a co za tym idzie uzyskać Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP). Rejestracji takiej dokonuje się na standardowym formularzu NIP-3.

W przypadku zamiaru podjęcia współpracy (np. na podstawie kontraktu menedżerskiego) z cudzoziemcem jako przedsiębiorcą, należy wziąć pod uwagę przepisy w zakresie dopuszczalności prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.

Zastosowanie w tym zakresie znajdą regulację ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 220, poz. 1447), która w art. 13 przewiduje, że osoby zagraniczne z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz osoby zagraniczne z państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które mogą korzystać ze swobody przedsiębiorczości na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, mogą podejmować i wykonywać działalność gospodarczą na takich samych zasadach jak obywatele polscy.

Na tych samych zasadach mogą w Polsce prowadzić działalność gospodarczą obywatele innych niż wymienione wyżej państw, posiadający m.in. zezwolenia na pobyt określone w art. 13 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W pozostałych przypadkach cudzoziemcy spoza Unii Europejskiej, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej np. na podstawie wizy, mają prawo do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w formie spółki: komandytowej, komandytowo-akcyjnej, z ograniczoną odpowiedzialnością i akcyjnej, a także do przystępowania do takich spółek oraz obejmowania bądź nabywania ich udziałów lub akcji, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Zatem zawarcie z cudzoziemcem umowy (np. kontraktu menedżerskiego) w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej będzie wymagało uwzględnienia wskazanych wyżej ograniczeń.

● siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi,

● siedzibę podmiotu, do którego cudzoziemiec jest delegowany,

● siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego jest świadczona usługa, a jeżeli podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą - ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

● główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1) wypełniony formularz wniosku, zawierający:

a) jego dane osobowe w zakresie niezbędnym do wydania wizy krajowej,

b) cechy posiadanego przez niego dokumentu podróży,

c) informację o podróżach i pobytach zagranicznych w okresie ostatnich pięciu lat,

d) wskazanie i uzasadnienie celu pobytu;

2) aktualną fotografię;

3) dokumenty potwierdzające:

a) cel i warunki planowanego pobytu,

b) posiadanie wystarczających środków na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz na powrót do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, albo możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem,

c) posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub podróżnego ubezpieczenia medycznego o minimalnej kwocie ubezpieczenia w wysokości 30 000 euro, ważnego przez okres planowanego pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pokrywającego wszelkie wydatki, które mogą wyniknąć podczas pobytu na tym terytorium w związku z koniecznością powrotu z powodów medycznych, potrzebą pilnej pomocy medycznej, nagłym leczeniem szpitalnym lub ze śmiercią, w którym ubezpieczyciel zobowiązuje się do pokrycia kosztów udzielonych ubezpieczonemu świadczeń zdrowotnych bezpośrednio na rzecz podmiotu udzielającego takich świadczeń, na podstawie wystawionego przez ten podmiot rachunku,

d) inne okoliczności podane we wniosku.

Wiza pobytowa wydawana na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z 2003 r. o cudzoziemcach służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi.

Skoro wiza wydawana jest na okres służący do osiągnięcia celu, do realizacji którego konieczny jest pobyt w Polsce, to cel ten powinien być na tyle konkretny, aby organy przyznające wizę mogły go ocenić w kontekście określenia terminu ważności przyznawanej wizy.

W przypadku zezwoleń na pracę cudzoziemców najistotniejsze jest to, by cudzoziemiec, który otrzymał stosowne zezwolenie (przyrzeczenie), wykonywał jedynie tę pracę, która została określona w zezwoleniu (przyrzeczeniu). W przeciwnym wypadku praca, której cudzoziemiec się podejmuje, wykonywana jest przez niego nielegalnie.

Prawo do występowania z wnioskiem o wydanie przyrzeczenia lub zezwolenia przyznano wyłącznie pracodawcy. Można uznać to za usprawiedliwione, gdyż to pracodawca decyduje o tym, kogo przyjmie do pracy. Za takim rozwiązaniem mogą przemawiać również inne względy dotyczące cudzoziemca. Nie oznacza to jednak, że cudzoziemiec nie jest podmiotem, stroną postępowania w sprawie o wydanie przyrzeczenia lub zezwolenia. Postępowanie dotyczy niewątpliwie jego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. To już zobowiązuje organ prowadzący postępowanie do traktowania cudzoziemca jako strony ze wszystkimi konsekwencjami.

@RY1@i02/2010/244/i02.2010.244.209.0010.001.jpg@RY2@

Agnieszka Janki, Casus Zarzycka & Wspólnicy Kancelaria Prawna spółka komandytowa

Agnieszka Janki

Casus Zarzycka & Wspólnicy Kancelaria Prawna spółka komandytowa

Art. 2 ust. 1 pkt 40, art. 88 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Art. 31 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694 z późn. zm.).