Zamiast wyliczenia dodatku za posiadany stopień służbowy - konkretne stawki

Z tytułu służby funkcjonariusz otrzymuje uposażenie. Prawo do niego powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na pierwsze stanowisko służbowe. Uposażenie funkcjonariusza Służby Więziennej składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym.

Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

Jeżeli prawo do uposażenia powstało lub zmiana uposażenia nastąpiła w ciągu miesiąca, uposażenie na czas do końca miesiąca oblicza się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia za każdy dzień.

Prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło ustanie stosunku służbowego funkcjonariusza lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

W razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji funkcjonariusz otrzymuje uposażenie zasadnicze oraz dodatki o charakterze stałym i inne należności pieniężne przysługujące na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Funkcjonariuszowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się wypłatę uposażenia od najbliższego terminu płatności. Jeżeli funkcjonariusz pobrał już uposażenie, potrąca mu się z najbliższej wypłaty 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, funkcjonariuszowi wypłaca się zawieszoną i potrąconą część uposażenia. W razie zawinionej niemożności pełnienia przez funkcjonariusza obowiązków służbowych stosuje się odpowiednio powyższe zasady.

Uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne bezpośrednio do rąk funkcjonariusza. Są płatne miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Jednak na pisemny wniosek funkcjonariusza mogą być wypłacane w formie bezgotówkowej na wskazany numer rachunku bankowego miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. W przypadku niewypłacenia uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia o charakterze stałym w tym terminie funkcjonariuszowi przysługuje prawo do otrzymania odsetek ustawowych, naliczanych za każdy dzień zwłoki.

Roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Przełożony właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa:

● każda czynność przed przełożonym właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia;

● uznanie roszczenia.

Wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego. Minister sprawiedliwości określił, w drodze rozporządzenia z 27 stycznia 2011 r. grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk oraz odpowiadające im mnożniki przeciętnego uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze, uwzględniając zróżnicowanie wymogów kwalifikacyjnych oraz specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach w różnych rodzajach jednostek organizacyjnych. Jego przepisy obowiązują od 1 lutego 2011 r. W załączniku nr 1 do rozporządzenia ustalono grupy zaszeregowania oraz odpowiadające im mnożniki przeciętnego uposażenia stanowiące uposażenie zasadnicze funkcjonariusza (patrz tabela). Natomiast grupy zaszeregowania poszczególnych stanowisk służbowych funkcjonariuszy są określone w tabelach stanowiących załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Funkcjonariusze Służby Więziennej otrzymują następujące dodatki do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym: dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień, dodatek służbowy. Na podstawie delegacji zawartej w art. 58 ust. 3 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej minister sprawiedliwości wydał miesiąc temu rozporządzenie określające warunki i tryb przyznawania tych dodatków, w szczególności wysokość tych dodatków, sposób ich obliczania, a w przypadku dodatku służbowego także warunki jego obniżania, przy uwzględnieniu zakresu obowiązków służbowych i ich specyfiki.

Problematyka ta była dotychczas uregulowana w nieobowiązującej już ustawie z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz.U. z 2002 r. nr 207, poz. 1761 z późn. zm.) i wydanym na podstawie art. 100 ust. 3 tej ustawy - rozporządzeniu ministra sprawiedliwości z 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 14, poz. 137). Rozporządzenie to obowiązywało do czasu wejścia w życie nowego rozporządzenia, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy od 13 sierpnia 2010 r., tj. dnia wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. Z tych względów wejście w życie nowego rozporządzenia określono z dniem 1 lutego 2011 r. w celu uniknięcia wystąpienia luki w prawie, a także w celu określenia świadczeń funkcjonariuszy na podstawie rozporządzenia z pierwszym dniem miesiąca.

W zakresie dodatku za wysługę nie wprowadzono zmian merytorycznych, z uwagi na włączenie przepisu określającego warunek nabycia prawa do dodatku do ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej. W sposób bardziej czytelny zredagowano przepis w stosunku do dotychczas obowiązującego, z uwzględnieniem zmian wynikających z ustawy.

Według starej ustawy dodatek za wysługę lat mógł wynosić maksymalnie 25 proc. - po 20 latach służby. Obecnie dodatek za wysługę lat przysługuje w wysokości:

● 5 proc. uposażenia zasadniczego - po 2 latach służby,

● 10 proc. uposażenia zasadniczego - po 5 latach służby,

● 15 proc. uposażenia zasadniczego - po 10 latach służby,

● 20 proc. uposażenia zasadniczego - po 15 latach służby,

● 25 proc. uposażenia zasadniczego - po 20 latach służby,

● 30 proc. uposażenia zasadniczego - po 25 latach służby,

● 35 proc. uposażenia zasadniczego - po 30 latach służby.

Oznacza to, że dodatek za wysługę lat został zwiększony o wskaźniki: 30 proc. uposażenia zasadniczego po 25 latach służby i 35 proc. uposażenia zasadniczego po 30 latach służby. Sukcesywne zwiększanie wysokości dodatku służbowego znajduje swoje uzasadnienie we wprowadzeniu wysługi 30 lat służby jako jednej z przesłanek do fakultatywnego zwolnienia ze służby. Wprowadzenie dwóch nowych stawek dodatku za wysługę lat powinno stanowić istotną zachętę do pozostania w służbie.

Przy ustalaniu dodatku za wysługę lat uwzględnia się okres zasadniczej służby wojskowej w rozumieniu przepisów rozdziału 3 działu III ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. nr 241, poz. 2416 z późn. zm.) oraz okresy zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych w pełnym wymiarze czasu pracy.

Kwotę dodatku za wysługę lat ustala się w stawkach miesięcznych i zaokrągla do pełnego złotego w górę. Przy określeniu procentowym wysokości dodatku za wysługę lat zachowano więc dotychczasowy sposób zaokrąglania wysokości dodatku za wysługę lat do pełnego złotego w górę. Przy przyjęciu odmiennych zasad ustalania zaokrągleń, a w szczególności przyjętych w art. 63 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn.zm.) - do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych - z dniem wejścia w życie rozporządzenia część funkcjonariuszy otrzymałaby niższy niż dotychczas dodatek za wysługę lat. Przyjęto, że rozporządzenie nie może w sposób odmienny i niekorzystny wpływać na prawa funkcjonariuszy bez szczegółowego upoważnienia ustawowego w tym zakresie.

Ustalenia wysokości dodatku za wysługę lat dokonuje się na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych funkcjonariusza na dzień przyjęcia do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu.

Funkcjonariuszowi na jego pisemny udokumentowany wniosek ustala się wysokość dodatku za wysługę lat, uwzględniając również okresy dotychczas nieuwzględnione lub nieudokumentowane.

Ustalając lub zmieniając wysługę lat, określa się łączną wysługę lat uwzględnioną przy ustaleniu dodatku za wysługę lat, jego procentową wysokość oraz datę, z którą upłynie okres wysługi lat uprawniający do wzrostu tego dodatku.

Ustalenie wysokości dodatku za wysługę lat w kolejnych latach służby następuje z urzędu.

Odmiennie w rozporządzeniu został określony sposób wyliczenia wysokości dodatku za posiadany stopień służbowy, który dotychczas był w relacji procentowej do najniższego uposażenia zasadniczego obowiązującego w Służbie Więziennej na rzecz podania konkretnych stawek miesięcznych. Wysokość dodatku za stopień ustaloną w stawkach miesięcznych określono w załączniku do rozporządzenia (patrz: ramka).

Dotychczas zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej oraz par. 3 ww. rozporządzenia ministra sprawiedliwości z 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 14, poz. 137) funkcjonariusz otrzymywał dodatek za stopień ustalony w relacji procentowej do najniższego uposażenia zasadniczego. Zgodnie z par. 1 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia z 7 lutego 2002 r. kwotę dodatku za stopień ustalano w stawkach miesięcznych i zaokrąglano do pełnego złotego w górę.

Od 1 lutego 2011 r. wysokość dodatku za stopień ustaloną w stawkach miesięcznych określa załącznik do rozporządzenia. Dla szeregowego przewidziano 317 zł. Natomiast dla starszego szeregowego przewidziano 338 zł, dla kaprala - 475 zł, starszego kaprala - 496 zł, starszego sierżanta - 581 zł, starszego sierżanta sztabowego - 676 zł, starszego chorążego - 866 zł.

Kwotę dodatku służbowego ustala się w stawkach miesięcznych i zaokrągla do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych.

Wysokość dodatku służbowego ustala się kwotowo. Kwota dodatku służbowego nie może przekroczyć 50 proc. otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień.

Przy ustalaniu wysokości dodatku służbowego na stanowiskach kierowniczych uwzględnia się prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych, rodzaj wykonywanych zadań i zakres ponoszonej odpowiedzialności, skuteczność w zarządzaniu posiadanymi środkami, terminowość i efektywność podejmowanych działań lub decyzji, umiejętność organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku. Natomiast na pozostałych stanowiskach służbowych - prawidłowe wykonywanie obowiązków służbowych, w szczególności inicjatywę i samodzielność w realizacji zadań służbowych, terminowość i efektywność podejmowanych działań, posiadane kwalifikacje i umiejętności wykorzystywane na zajmowanym stanowisku, a także powierzenie nowych lub dodatkowych obowiązków służbowych lub wystąpienie innej istotnej zmiany warunków służby wymagającej zwiększenia zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych.

Dodatek służbowy można obniżyć w razie zmiany lub ustania wcześniejszych przesłanek.

W nowym rozporządzeniu uszczegółowiono warunki przyznawania i obniżania dodatku służbowego. W stosunku do wcześniej obowiązującego rozporządzenia:

1) zmieniono kryteria warunkujące przyznanie dodatku, uzależniając jego wysokość:

a) na stanowiskach kierowniczych - od rodzaju wykonywanych zadań i zakresu ponoszonej odpowiedzialności, skuteczności w zarządzaniu posiadanymi środkami, terminowości i efektywności podejmowanych działań lub decyzji, umiejętności organizacji pracy, kierowania i sprawowania nadzoru, a także posiadania kwalifikacji i umiejętności wykorzystywanych na zajmowanym stanowisku;

b) na pozostałych stanowiskach służbowych - od należytego lub wzorowego wykonywania obowiązków służbowych, w szczególności inicjatywy i samodzielności w realizacji zadań służbowych, terminowości i efektywności podejmowanych działań, posiadanych kwalifikacji i umiejętności wykorzystywanych na zajmowanym stanowisku, a także powierzenia nowych lub dodatkowych obowiązków służbowych lub wystąpienia innej istotnej zmiany warunków służby wymagającej zwiększenia zaangażowania funkcjonariusza w wykonywanie zadań służbowych;

- które to przesłanki są bardziej adekwatne i przejrzyste;

2) doprecyzowano warunki obligatoryjnego obniżania wysokości dodatku służbowego.

Z uposażenia funkcjonariuszy mogą być dokonywane potrącenia na zasadach określonych w przepisach o egzekucji sądowej lub postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w innych przepisach szczególnych, jeżeli przepisy ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej nie stanowią inaczej. Przez to uposażenie należy rozumieć uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, a także świadczenia związane z ustaniem stosunku służbowego, określone w art. 99 i art. 102 ust. 1 ustawy. Od 9 lutego 2011 r. obowiązuje rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 29 grudnia 2010 r. w sprawie określenia przełożonych właściwych do dokonywania potrąceń z uposażenia funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz trybu postępowania w tych sprawach (Dz.U. nr 17, poz. 84). Zgodnie z jego przepisami przełożonym właściwym do dokonywania potrąceń z uposażenia funkcjonariusza jest kierownik jednostki organizacyjnej SW właściwej w sprawach wypłaty uposażenia funkcjonariusza. Potrąceń dokonuje się z pierwszej wypłaty uposażenia następującej po doręczeniu kierownikowi jednostki sądowego lub administracyjnego tytułu wykonawczego bądź innego dokumentu określonego w przepisach, o których mowa w art. 228 ust. 1 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, złożonego przez właściwy organ egzekucyjny lub wierzyciela. W przypadku przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej SW kierownik dotychczasowej jednostki wystawia zaświadczenie, w którym określa wysokość dokonanych już potrąceń, pozostałego zadłużenia oraz miesięcznych bieżących obciążeń, i przekazuje je kierownikowi jednostki, do której funkcjonariusz został przeniesiony, wraz z dokumentami stanowiącymi podstawę do dokonywania potrąceń. Kierownik jednostki, do której funkcjonariusz został przeniesiony, zawiadamia organ egzekucyjny lub wierzyciela o otrzymaniu dokumentów, i na ich podstawie dokonuje dalszych potrąceń. W przypadku zawieszenia, wstrzymania lub przywrócenia funkcjonariuszowi wypłaty pełnego uposażenia kierownik jednostki zawiadamia o tym organ egzekucyjny lub wierzyciela, na których wezwanie dokonuje się potrąceń.

Kierownik jednostki przekazuje kwoty dokonanych potrąceń zgodnie z treścią tytułów wykonawczych bądź wskazaniem organów egzekucyjnych lub wierzycieli.

@RY1@i02/2011/028/i02.2011.028.209.0010.001.jpg@RY2@

Mnożniki uposażenia funkcjonariuszy

@RY1@i02/2011/028/i02.2011.028.209.0010.002.jpg@RY2@

Wysokość dodatku za stopień

Dodatek służbowy obniża się w razie:

1) nieprzydatności do służby, stwierdzonej w prawomocnej opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, nieprzydatności na zajmowanym stanowisku albo niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy - o 30 proc. otrzymywanego dodatku służbowego,

2) prawomocnego ukarania funkcjonariusza, z uwzględnieniem ust. 3:

a) karą dyscyplinarną nagany - o 10 proc. otrzymywanego dodatku służbowego,

b) karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku lub do służby w Służbie Więziennej - o 20 proc. otrzymywanego dodatku służbowego,

c) karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenia stopnia albo wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia - o 30 proc. otrzymywanego dodatku służbowego,

d) karą dyscyplinarną wydalenia ze służby - o 50 proc. otrzymywanego dodatku służbowego;

3) skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe z oskarżenia publicznego, lub umyślnie popełnione przestępstwo skarbowe albo orzeczenia prawomocnym wyrokiem sądu środka karnego pozbawienia praw publicznych lub środka karnego zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Służby Więziennej - o 50 proc. otrzymywanego dodatku służbowego.

Dodatek służbowy ulega obniżeniu od najbliższego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiły przesłanki uzasadniające obniżenie tego dodatku, a w przypadkach, o których mowa w pkt 2, od dnia uprawomocnienia się kary dyscyplinarnej.

Magdalena Sobczak

magdalena.sobczak@infor.pl

Art. 58 ust. 3 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. nr 79, poz. 523 z późn.zm.).

Rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 13 stycznia 2011 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 16, poz. 72).

Rozporządzenie ministra sprawiedliwości z 27 stycznia 2011 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz.U. nr 22, poz. 119).