Rozliczenia środowiskowe. Co nowego w 2017 roku

Nadszedł miesiąc, w którym królują rozliczenia środowiskowe. Przy czym często więcej problemu sprawia samo ustalenie, za co i ile należy zapłacić, niż konieczność wniesienia, niekiedy stosunkowo niewielkich, opłat.

Wykonywać obliczenia, składać sprawozdania, a często także wnosić opłaty za różnego rodzaju działalność powiązaną z korzystaniem ze środowiska bądź jego zanieczyszczaniem musi duża grupa przedsiębiorców. Przepisy dotyczące rozliczeń, wykazów i kwot do zapłaty znajdują się w różnych aktach prawnych i nietrudno się w tym pogubić. Dziś przypominamy najważniejsze i najczęstsze rozliczenia - nie wszystkie bowiem informacje z powodu szczupłości miejsca uda się nam dzisiaj pomieścić. Są wśród nich i dobre wiadomości.

Wyjątek dla najmniejszych

Sprawozdania i opłaty muszą wnosić podmioty korzystające ze środowiska. Podmiotem takim jest zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 lit. a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.) m.in. przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.; dalej: u.s.d.g.), w tym zagraniczny (por. art. 5 pkt 3 u.s.d.g.), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. W dodatku Firma i Prawo zajmujemy się przedsiębiorcami i dlatego skupimy się na obowiązkach im przypisanych.

W tym roku jednak pewna grupa przedsiębiorców, która wnosi najniższe opłaty za korzystanie ze środowiska, będzie mogła odetchnąć z ulgą. Od 1 stycznia br., zgodnie z art. 289 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.; dalej: p.o.ś.), część z nich nie musi składać w urzędach marszałkowskich sprawozdań (zwanych zgodnie z ustawą wykazami) w przypadku gdy roczna wysokość opłaty z tytułu każdego z rodzajów korzystania ze środowiska spośród wymienionych w art. 273 ust. 1 nie przekracza 100 zł. I dotyczy to już sprawozdań za 2016 r.!

Nowość

Gdy roczna wysokość opłaty z tytułu każdego z rodzajów korzystania ze środowiska (spośród wymienionych w art. 273 ust. 1 p.o.ś.) nie przekracza 100 zł - nie trzeba składać w urzędach marszałkowskich wykazów z rozliczeniami.

Jakich wykazów nie trzeba składać? Tych zawierających informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat. Nie trzeba też wnosić opłat. Wykazy te składane są do 31 marca za rok poprzedni. Wyjątek dotyczy składanych przez podmioty odprowadzające ścieki pochodzące z chowu lub hodowli ryb innych niż łososiowate lub innych organizmów wodnych - te muszą zostać złożone do końca maja.

Ale w tej beczce miodu jest i łyżka dziegciu. Bo nowelizacja prawa ochrony środowiska nie zwalnia nawet w niewielkim stopniu korzystających ze środowiska z obowiązku prowadzenia ewidencji i przechowywania danych o wysokości naliczonej opłaty. Tak więc nie trzeba wypełniać formularzy, ale opłatę policzyć trzeba. W razie kontroli sprawdzający, np. inspektorzy GIOŚ, mogą o te dane zapytać. Omawiana zmiana została wprowadzona w art. 13 ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. poz. 2255).

Przypominamy, że podmioty korzystające ze środowiska ustalają we własnym zakresie wysokość opłat za okres, w którym to korzystanie miało miejsce. Trzeba to zrobić zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z 12 października 2015 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. poz. 1875), stosując stawki opłat obowiązujące w danym roku. Te za 2016 r. zostały określone w ww. rozporządzeniu.

Raz w roku podmioty te przedkładają marszałkowi województwa wykazy za rok poprzedni (czyli do końca marca 2017 r. za 2016 r.) zawierające informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych z tego tytułu opłat. Wykazy te przygotowuje się według rozporządzenia ministra środowiska z 27 lutego 2014 r. w sprawie wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat (Dz.U. z 2014 r. poz. 274). Ale to, że sprawozdanie trzeba złożyć, nie zawsze oznacza, iż trzeba spełnić kolejny obowiązek - wniesienie opłaty. Nie wnosi się opłat z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza, wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi, poboru wód oraz składowania odpadów, których roczna wysokość nie przekracza 800 zł. Wynika to z art. 289 p.o.ś.

Ten, kto musi płacić, należne kwoty za dany rok kalendarzowy wnosi na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Tu także obowiązuje termin 31 marca następnego roku. Przy czym opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza wynikające z eksploatacji urządzeń mobilnych (np. samochodów) wpłaca się na rachunek urzędu marszałkowskiego właściwego ze względu na miejsce rejestracji podmiotu korzystającego ze środowiska, a pozostałe opłaty - na rachunek urzędu właściwego ze względu na miejsce korzystania ze środowiska, zgodnie z art. 277 p.o.ś. Opłaty oblicza się na podstawie rozporządzenia z 16 listopada 2015 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. poz. 1875).

Schemat. Za co płacą korzystający ze środowiska

Korzystający ze środowiska wnoszą opłaty do urzędu marszałkowskiego za:

wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza;

wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

pobór wód;

składowanie odpadów;

przydzielone uprawnienia do emisji*.

* na zasadach określonych w ustawie z 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz.U. poz. 1223 ze zm.), nie zajmujemy się tym w niniejszym dodatku. ⒸⓅ

@RY1@i02/2017/046/i02.2017.046.050000100.101(c).gif@RY2@

PiSZ

Schemat. Za co płacą korzystający ze środowiska

RAMKA 1. Ważne przepisy

Przedsiębiorców rozliczających sprzęt elektryczny i elektroniczny obowiązują nadal następujące rozporządzenia:

● z 12 maja 2009 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odpadach pochodzących z zużytego sprzętu (Dz.U. nr 81, poz. 684),

● z 4 maja 2009 r. w sprawie wzoru sprawozdania o ilości i masie wprowadzonego sprzętu (Dz.U. nr 72, poz. 627),

● z 19 czerwca z 2009 r. w sprawie wzorów sprawozdań o zużytym sprzęcie (Dz.U. nr 102, poz. 856 ze zm.),

● z 12 maja z 2009 r. w sprawie wzoru sprawozdania o masie zebranego i przekazanego do prowadzącego zakład przetwarzania zużytego sprzętu (Dz.U. nr 81, poz. 682),

● z 12 maja 2009 r. w sprawie wzoru sprawozdania o przetworzonym zużytym sprzęcie (Dz.U. nr 81, poz. 683),

● z 8 czerwca 2009 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej dla sprzętu (Dz.U. nr 94, poz. 784),

● z 19 stycznia 2015 r. w sprawie wzoru wykazu zakładów przetwarzania zużytego sprzętu (Dz.U. poz. 105).

Niespodzianka dla wprowadzających pojazdy

Wprowadzający pojazdy, czyli przedsiębiorcy, którzy są producentami, wewnątrzwspólnotowymi nabywcami lub importerami, są zobowiązani do zapewnienia sieci zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji zgodnie ze znowelizowanymi przepisami ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 803). Jeżeli takiej sieci nie zapewnili - muszą płacić. Maksymalne stawki opłat określa ustawa. Z kolei załącznik do ustawy zawiera potrzebne do obliczenia wzory. Szczegóły, jak to na ogół bywa w przepisach środowiskowych, określa rozporządzenie. Jednak rozporządzenie ministra środowiska z 14 grudnia 2016 r. w sprawie wysokości opłaty za brak sieci zbierania pojazdów (Dz.U. poz. 2085) obowiązuje od 1 stycznia 2017 r. Dlatego pierwszym rozliczanym okresem zgodnie z tym aktem prawnym będzie rok 2017. W 2016 r. była więc luka. Ponieważ obliczenie opłaty za brak sieci zbierania pojazdów następuje na koniec roku kalendarzowego, jeżeli wprowadzający nie zapewnił sieci w roku 2016, nie ma możliwości obliczenia opłaty za jej brak, zgodnie ze wzorami zawartymi w załączniku do ww. ustawy, a co za tym idzie, nie będzie miał obowiązku uiszczenia tej opłaty za 2016 r. - wyjaśnia w wydanym stanowisku Ministerstwo Środowiska.

W związku z tym, że wprowadzający pojazdy nie są zobowiązani do uiszczenia opłaty za rok 2016, nie składają również rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty za brak sieci za ten rok. Ta niespodziewana ulga w obowiązkach potrwa jednak tylko rok. Przy rozliczeniach za 2017 r. wszystko wróci do normy.

Na takie zwolnienie ekstra nie mogą jednak liczyć inni zobowiązani z tej ustawy do sprawozdawczości, choćby prowadzący stacje demontażu pojazdów. Do 15 marca do marszałka województwa tacy przedsiębiorcy składają roczne sprawozdanie za 2016 r. o:

1) liczbie, markach, masie i roku produkcji pojazdów oraz masie pojazdów wycofanych z eksploatacji przyjętych do jego stacji demontażu,

2) masie odpadów poddanych odzyskowi, w tym recyklingowi, oraz przekazanych do odzysku, w tym recyklingu, a także masie przeznaczonych do ponownego użycia przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów wycofanych z eksploatacji,

3) masie odpadów poddanych unieszkodliwianiu lub przekazanych do unieszkodliwiania,

4) przedsiębiorcach, którym przekazano odpady do odzysku, w tym recyklingu, z podaniem firmy, siedziby i adresu,

5) przedsiębiorcach, którym przekazano odpady do unieszkodliwiania, z podaniem firmy przedsiębiorcy, oznaczenia jego siedziby i adresu,

6) osiągniętym w danej stacji demontażu poziomie odzysku i recyklingu.

Jeżeli w 2016 r. nie uzyskali obowiązkowych poziomów odzysku i recyklingu, muszą zapłacić - za nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów pochodzących z pojazdów wycofanych z eksploatacji. Kwotę, podobnie jak przy innych środowiskowych obowiązkach, oblicza się samodzielnie, w tym przypadku jako iloczyn stawki opłaty i brakującej masy odpadów niezbędnej do osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu. Przepisy dotyczące wyliczania opłat znaleźć można w art. 28a ustawy. Z kolei sposób obliczenia poziomów odzysku i recyklingu znaleźć można w załącznikach (odpowiednio 1 i 2) do rozporządzenia z 29 października 2010 r. w sprawie obliczania poziomów odzysku i recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. nr 202, poz. 1340). Zgodnie z art. 28 ustawy minimalne poziomy odzysku i recyklingu wynoszą 95 proc. i 85 proc. masy pojazdów przyjętych do stacji demontażu rocznie. Warto przy tym pamiętać, że nieosiągnięcie wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu odpadów przez co najmniej dwa kolejne lata powoduje, iż stawka opłaty za drugi i każdy kolejny rok niedotrzymania tego wymogu stanowi dwukrotność stawki określonej zgodnie z art. 28a ust. 3.

Opłatę, podobnie jak sprawozdanie, trzeba uiścić do 15 marca 2017 r. (za rok 2016).

Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny

Mimo że obowiązująca od 1 stycznia 2016 r. nowa ustawa z 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1688) funkcjonuje już drugi rok, to nadal rozliczenia dla wprowadzających sprzęt nie są łatwe.

Jak pisaliśmy przed rokiem, zamęt wprowadziło przesunięcie wejścia w życie bazy danych o odpadach i niewłaściwe zharmonizowanie wobec tego przepisów przejściowych. Na ich podstawie do rozliczeń korzysta się ze starych przepisów ustawy z 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1155 ze zm.). To znaczy, że sprawozdanie trzeba składać dwa razy w roku - do końca lipca za pierwsze półrocze i do 15 marca następnego roku - za drugie i za cały rok.

Gros obowiązków nałożono na wprowadzających sprzęt. Są nimi firmy mające siedzibę w Polsce, niezależnie od tego, czy produkują, wprowadzają do obrotu importowany sprzęt czy też odsprzedają go na terenie kraju (ale odsprzedających nie zalicza się do wprowadzających, jeśli na odsprzedawanym przez nich sprzęcie widnieje nazwa lub znak towarowy innego wprowadzającego). Przedsiębiorcy ci często cedują obowiązki na organizację odzysku, która rozlicza się w ich imieniu. Pozostali składają sprawozdania: o masie wprowadzonego sprzętu; o masie zużytego sprzętu zebranego, poddanego przetwarzaniu, odzyskowi, w tym recyklingowi, oraz unieszkodliwianiu; o osiągniętych poziomach zbierania, odzysku, recyklingu i przygotowania do ponownego użycia sprzętu. Ponadto przedkładają wykaz zakładów przetwarzania, które tworzyły sieć zakładów przetwarzania wprowadzającego sprzęt, a także sprawozdanie zawierające odrębnie informacje dla poszczególnych grup sprzętu określonych w załączniku nr 1 do ustawy o wysokości należnej opłaty produktowej.

Mimo że do rozliczeń stosuje się starą ustawę sprzętową, to jednak z pewnymi modyfikacjami. Jedną z najważniejszych zmian, która zaczęła obowiązywać od stycznia 2016 r., jest rozszerzenie zakresu obowiązywania nowej ustawy w stosunku do poprzedniej. Do końca 2015 r. wprowadzający, wypełniając obowiązki w zakresie poziomów zbierania, rozliczali się jedynie ze sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (sprzedawanego zarówno osobom fizycznym, jak i firmom czy innym podmiotom, np. czajników elektrycznych, laptopów, chłodziarek czy mikrofalówek). Od 2016 r. wymagane poziomy zbierania dotyczą już wszystkich grup sprzętu. Muszą być one uwzględniane w ewidencji, a następnie w sprawozdaniach. To z kolei przekłada się na wysokość ewentualnej opłaty produktowej w razie niewykonania obowiązkowych poziomów zbierania. Od 2016 r. trzeba też uwzględniać diody elektroluminescencyjne LED. Natomiast w sprawozdaniach określa się masę, a nie masę i liczbę wprowadzonego sprzętu.

Do 31 grudnia 2016 r., czyli za rok 2016, obowiązują stawki opłaty produktowej określone w rozporządzeniu ministra środowiska z 25 stycznia 2006 r. w sprawie szczegółowych stawek opłaty produktowej dla sprzętu (Dz.U. nr 19, poz. 152). Podstawę obliczenia opłaty stanowi masa w kilogramach zużytego sprzętu. Oblicza się ją jako iloczyn stawki opłaty produktowej i różnicy między, odpowiednio, wymaganym a osiągniętym minimalnym rocznym poziomem zbierania zużytego sprzętu, poziomem odzysku oraz poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu według nowej ustawy sprzętowej.

Ważne wyjaśnienia, bez których trudno prawidłowo dokonać rozliczeń, znajdują się na stronie internetowej GIOŚ pod linkiem: http://www.gios.gov.pl/pl/gospodarka-odpadami/zuzyty-sprzet-elektryczny-i-elektroniczny.

Ważne

Zgodnie ze starymi przepisami przedsiębiorcy wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny przesyłają nadal sprawozdania do GIOŚ (a nie, jak mówi nowa ustawa, do marszałka województwa), ale opłaty produktowe wnoszą już do marszałka właściwego ze względu na siedzibę wprowadzającego. Termin to także 15 marca.

Pułapka de minimis

Teoretyczne ułatwienia przewidziano dla tych firm, które wprowadzają niewielką liczbę sprzętu. Od 1 stycznia 2016 r. ustalono minimalny limit wprowadzonego sprzętu dla przedsiębiorców. Z obowiązku finansowania zbiórki i przetwarzania, osiągania poziomów zbierania, odzysku i recyklingu oraz podpisywania umów z zakładami przetwarzania, a także z opłaty produktowej wyłączono wprowadzających rocznie do 100 kg sprzętu małogabarytowego lub do 1000 kg wielkogabarytowego. Zwolnienia te odciążają firmy importujące małe ilości sprzętu na własny użytek. Jednak tylko pozornie. Jest to bowiem pomoc publiczna de minimis. A informacje o tej pomocy trzeba przekazywać marszałkom województw. Szkopuł w tym, że przygotowanie takiej informacji jest skomplikowane.

W efekcie wiele firm, zwłaszcza małych, musi korzystać z pomocy specjalisty, a to wiąże się z kosztami. W praktyce może się okazać, że za przygotowanie dokumentu do marszałka trzeba by zapłacić więcej, niż wynosi korzyść ze zwolnienia. - Korzystanie z przywilejów dla wprowadzających niewielką ilość sprzętu nie jest jednak obowiązkowe - przypomina Joanna Wilczyńska, ekspert firmy ATMOTERM. - Czyli firma, która niewiele wprowadza, może nie skorzystać z udogodnień i rozliczyć się samodzielnie - wyjaśnia.

Analogiczna pułapka de minimis dotyczy przepisów o bateriach i akumulatorach, opakowaniach i opłacie produktowej. Zaświadczenia lub oświadczenie o pomocy de minimis składa się marszałkowi województwa.

Baterie i akumulatory

Kwestie dotyczące przedsiębiorców zajmujących się bateriami i akumulatorami reguluje ustawa z 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1803). Generalnie zasady rozliczeń są takie, jak przed rokiem.

I tak obowiązki dotyczące opłaty depozytowej mają względem marszałka województwa właściwego dla siedziby firmy tylko sprzedawcy detaliczni baterii kwasowo-ołowiowych lub akumulatorów kwasowo-ołowiowych, czyli przede wszystkim akumulatorów samochodowych. Muszą oni złożyć sprawozdanie o wysokości pobranej opłaty depozytowej i przekazanej nieodebranej opłaty depozytowej - na podstawie art. 56 ust. 2 ww. ustawy. Często bowiem dzieje się tak, że ktoś, kto kupuje akumulator, nie zostawia w zamian starego. W takiej sytuacji uiszcza 30 zł opłaty depozytowej. Jeśli nie odda starego urządzenia w terminie późniejszym, opłata zostaje w sklepie. Właśnie z tego muszą się rozliczyć sprzedawcy. Przypominamy, że opłaty depozytowej nie pobiera sprzedawca baterii lub akumulatorów przemysłowych.

Ważne

Od 24 stycznia 2017 r. obowiązuje nowy wzór sprawozdania dotyczący opłaty depozytowej. Zawarty jest on w rozporządzeniu ministra środowiska z 22 grudnia 2016 r. w sprawie wzoru sprawozdania o wysokości pobranej opłaty depozytowej i przekazanej nieodebranej opłaty depozytowej (Dz.U. z 2017 r. poz. 45).

Na tym nie koniec. Sprzedawcy akumulatorów muszą przekazać nieodebraną w poprzednim roku kalendarzowym opłatę depozytową na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego (właściwego ze względu na siedzibę sprzedawcy) w terminie do 15 marca 2017 r.

Znacznie więcej obowiązków mają wprowadzający akumulatory i baterie. W ramach rocznych sprawozdań muszą przekazać m.in.:

wdane o rodzaju, liczbie i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów. Wzór sprawozdania zawiera rozporządzenie ministra środowiska z 24 września 2009 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o rodzaju, liczbie i masie wprowadzonych do obrotu baterii i akumulatorów (Dz.U. z 2009 r. nr 172, poz. 1341);

wdane o osiągniętych poziomach zbierania zużytych baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych. Wzór zawiera rozporządzenie ministra środowiska z 24 września 2009 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o osiągniętych poziomach zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych (Dz.U. z 2009 r. nr 163, poz. 1304). Do tego sprawozdania należy dołączyć wykaz punktów zbierania zużytych baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych prowadzonych przez podmiot zbierający takie produkty, z którym wprowadzający ma podpisaną umowę, oraz wykaz miejsc odbioru, z których zbierający odbiera zużyte baterie przenośne lub zużyte akumulatory przenośne;

wdane o wysokości należnej opłaty produktowej w przypadku nieosiągnięcia wymaganych poziomów zbierania zużytych baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych. Wzór zawiera rozporządzenie ministra środowiska z 17 września 2009 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu zbierania zużytych baterii przenośnych i zużytych akumulatorów przenośnych (Dz.U. z 2009 r. nr 160, poz. 1274).

Wszystkie ww. informacje należy przedłożyć marszałkowi województwa właściwemu dla regionu, w którym przedsiębiorca ma siedzibę. Jednakowy jest również termin, gdyż marszałek powinien otrzymać dane do 15 marca roku następującego po roku, którego dotyczą sprawozdania. W tym samym terminie należy też na konto urzędu marszałkowskiego wnieść stosowną opłatę.

Opłata opakowaniowa

Zagadnienia związane z opakowaniami, odpadami opakowaniowymi oraz opłatą produktową za opakowania reguluje ustawa z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1863 ze zm.). Obowiązki dotyczą sporej grupy firm, w tym wprowadzających produkty w opakowaniach, czyli nie tylko tych, którzy pakują swoje wyroby, ale i m.in. większych sklepów (powyżej 500 mkw. powierzchni handlowej i sieci sklepów mających powyżej 5 tys. mkw. powierzchni handlowej).

Można scedować obowiązki na organizacje odzysku. Jeśli przedsiębiorca tego nie zrobił, rozlicza się samodzielnie z marszałkiem województwa. Wprowadzający produkty w opakowaniach składa w tym celu m.in. sprawozdanie o masie wprowadzonych opakowań w danym roku. Aktualny wzór określono w rozporządzeniu ministra środowiska z 10 lutego 2016 r. w sprawie wzoru formularza sprawozdania za rok 2015 i za rok 2016 (Dz.U. poz. 182). Sprawozdanie sporządza się dla całego podmiotu i przekazuje do marszałka właściwego ze względu na siedzibę firmy lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy. Termin to 15 marca.

Wprowadzający produkty w opakowaniach, który nie wykonał wymaganego ww. ustawą obowiązku odzysku i recyklingu lub wykonał go tylko częściowo, jest zobowiązany wnieść opłatę produktową obliczoną oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu: recyklingu dla poszczególnych rodzajów wprowadzonych opakowań, recyklingu dla wszystkich opakowań razem, odzysku dla wszystkich opakowań razem. Sposób obliczania opłaty produktowej określa załącznik nr 2 do ustawy. Do obliczeń za lata 2015-2016 przyjmuje się stawki wynikające z rozporządzenia ministra środowiska z 16 grudnia 2014 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych dla poszczególnych rodzajów opakowań (Dz.U. poz. 1972). Wyliczona opłata produktowa wnoszona jest na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa także do 15 marca za rok poprzedni.

Uwaga na kampanie edukacyjne

W tych samych terminach co opłaty przedsiębiorcy zajmujący się wprowadzaniem elektrosprzętu, baterii czy opakowań rozliczają się też z kampanii edukacyjnych. Przedstawiają sprawozdania o wysokości środków przeznaczonych na ten cel lub przekazują wyliczone kwoty na odpowiedni rachunek urzędu marszałkowskiego. Na stronach poszczególnych urzędów można znaleźć zarówno podstawy do obliczeń, jak i numery kont.

Wyjątek dotyczy wprowadzających sprzęt, którzy samodzielnie wykonują obowiązek finansowania publicznych kampanii edukacyjnych: oni do 30 czerwca rozliczają się z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Interpretacja przepisów sprawia kłopoty

Przedsiębiorcy mają niekiedy wątpliwości dotyczące opłat ekologicznych. Jedna z nich dotyczy tego, kto ma w ogóle obowiązek ich ponoszenia

W art. 279 ust. 1 p.o.ś. uregulowane zostały dwa zagadnienia. Po pierwsze określono, jakie podmioty mają obowiązek ponoszenia opłat w związku z eksploatacją instalacji, po drugie wskazano, kto ponosi opłaty za składowanie lub magazynowanie odpadów.

Opłaty za instalacje i...

W przypadku instalacji zobowiązany do poniesienia opłaty jest prowadzący ją, jeżeli następstwem jej eksploatacji są emisje polegające na:

wwprowadzaniu gazów lub pyłów do powietrza;

wwprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi;

wwytwarzaniu odpadów.

Z kolei w przypadku poboru wód obowiązek poniesienia opłaty ciąży na użytkowniku urządzenia wodnego w rozumieniu ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.), przy czym art. 279 ust. 1 pkt 2 p.o.ś. wskazuje, że należy brać pod uwagę takie urządzenie, które jest instalacją.

...za odpady

W przypadku opłaty za składowanie i magazynowanie odpadów obowiązuje zasada, że ponosi ją posiadacz odpadów. Zgodnie z definicją z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.) jest to wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów (domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości).

Od tej zasady wyjątek przewidział art. 279 ust. 3 p.o.ś. Stanowi on, że jeżeli odpady zostały przekazane na rzecz podmiotu, który nie uzyskał wymaganego zezwolenia w zakresie gospodarki odpadami, to podmiotem korzystającym ze środowiska zobowiązanym do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska jest podmiot, który przekazał te odpady.

Jak wyjaśnił WSA w Poznaniu wyroku z 13 kwietnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Po 922/11, LEX nr 1259131), ustalając podmiot odpowiedzialny za gospodarowanie odpadami, należy w pierwszej kolejności określić wytwórcę odpadów oraz kolejnych posiadaczy, zważając, że zwolnić się z odpowiedzialności można jedynie przez przekazanie odpadów podmiotowi uprawnionemu.

Ważne

Opłaty za korzystanie ze środowiska są zobowiązaniami o charakterze podatkowym.

Wysokość daniny

W art. 277 p.o.ś. określone zostały czynniki wpływające na wysokość opłaty. Zostały one zróżnicowane w zależności od rodzaju emisji do środowiska. Natomiast szczegółowe stawki opłat zostały ustalone w art. 290 p.o.ś. i w rozporządzeniu Rady Ministrów z 12 października 2015 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz.U. z 2015 r. poz. 1875).

RAMKA 2. Kryteria różnicujące wysokość opłat

ilość i rodzaj gazów lub pyłów;

- generalnie - ilość i rodzaj substancji (w tym także wskaźniki pięciodniowego biochemicznego zapotrzebowania tlenu, chemicznego zapotrzebowania tlenu, zawiesiny ogólnej, sumy jonów chlorków i siarczanów) zawartych w ściekach,

- w odniesieniu do wód chłodniczych - temperatura,

- w odniesieniu do wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z miast, portów, lotnisk, terenów przemysłowych, handlowych, usługowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów - wielkość, rodzaj i sposób zagospodarowania terenu, z którego te ścieki są odprowadzane,

- w odniesieniu do ścieków odprowadzanych z obiektów rybackich: służących do produkcji ryb łososiowatych - rodzaj substancji zawartych w ściekach i ich ilość, a innych - wielkość produkcji ryb innych niż łososiowate oraz innych organizmów wodnych;

- ilość i jakość pobranej wody,

- czy pobrana woda jest wodą powierzchniową czy podziemną,

- przeznaczenie wody;

- generalnie - ilość i rodzaj składowanych odpadów,

- przy opłatach podwyższonych - także czas składowania. ⒸⓅ

Korekta naliczonej opłaty

Zgodnie z art. 274 ust. 5a p.o.ś. na składowisku odpadów, na którym umieszcza się i z którego wydobywa się odpady tego samego rodzaju, podstawą do naliczenia opłat jest różnica pomiędzy masą odpadów umieszczonych w ciągu roku kalendarzowego na składowisku a masą odpadów wydobytych z niego. Jeżeli różnica jest liczbą ujemną, to przyjmuje się wartość 0. Przepis ten pozwala skorygować wielkość naliczonej opłaty w sytuacji wydobycia ze składowiska części odpadów (np. w celu dalszego wykorzystania). Mechanizm ten może być zastosowany tylko i wyłącznie w przypadku odpadów jednorodzajowych. Chodzi o odpady zaliczone do tej samej grupy i objęte tą samą stawką.

Na rachunek właściwego urzędu

Opłaty za korzystanie ze środowiska przedsiębiorca wnosi na rachunek tego urzędu marszałkowskiego, który jest właściwy ze względu na miejsce korzystania ze środowiska. Jeśli przedsiębiorca prowadzi działalność (ma oddziały, filie) na terenie całego kraju, to musi uiszczać opłaty na rachunek właściwych urzędów nawet w kilku województwach - odpowiednio w tych, w których korzysta ze środowiska.

Natomiast opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza wynikające z eksploatacji urządzeń wnosi się na rachunek urzędu marszałkowskiego, właściwego ze względu na miejsce rejestracji przedsiębiorcy w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

Dla zrozumienia tej regulacji istotne znaczenie ma definicja urządzenia zawarta w art. 3 pkt 42 p.o.ś. Przepis ten przez urządzenie nakazuje rozumieć niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu. Chodzi przede wszystkim o opłaty za zanieczyszczenia emitowane przez silniki spalinowe. Oznacza to, że niezależnie od tego, gdzie samochody są eksploatowane, opłaty wnosi się zawsze na rachunek tego urzędu marszałkowskiego, który jest właściwy ze względu na miejsce rejestracji przedsiębiorcy, który posługuje się tymi pojazdami.

Ważne

Jeżeli składowane lub magazynowane odpady ulegają zmieszaniu, za podstawę opłaty za korzystanie ze środowiska przyjmuje się rodzaj odpadu, za który jednostkowa stawka opłaty jest najwyższa. Z tym że zasady nie stosuje się do tych rodzajów odpadów, które mogą być składowane w sposób nieselektywny.

Opłata podwyższona

Zgodnie z art. 276 p.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. A w razie korzystania z przekroczeniem lub naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu lub innej decyzji, ponosi on dodatkowo administracyjną karę pieniężną.

Należy pamiętać, że pozwolenia na korzystanie ze środowiska, zgodnie z art. 188 ust. 1 p.o.ś., są wydawane na czas określony nie dłuższy niż 10 lat (z wyjątkiem pozwoleń zintegrowanych). Skutkować to może koniecznością wielokrotnego uzyskiwania pozwolenia w trakcie wykonywania jednego rodzaju działalności. Przedsiębiorca, który tego zaniecha, musi się liczyć z tym, że będzie musiał uiścić opłatę podwyższoną.

PRZYKŁAD 1

Skutki eksploatacji składowiska po upływie ważności pozwolenia

Starosta zatwierdził przedłożoną mu przez przedsiębiorcę instrukcję eksploatacji istniejącego składowiska odpadów stałych. Decyzję w tej sprawie wydano na czas określony. Po upływie jej ważności przedsiębiorca nadal prowadził składowisko. Marszałek województwa z tego tytułu nałożył na firmę opłatę podwyższoną. Przedsiębiorca uważa, że opłatę za korzystanie ze środowiska za okres, w którym upłynął już termin ważności dotychczasowego pozwolenia (ale właściwy organ nie stwierdził jeszcze jego wygaśnięcia), istnieje obowiązek poniesienia opłaty w wysokości takiej, jak w okresie ważności dotychczasowego pozwolenia. Jego zdaniem decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia zawsze musi poprzedzać wydanie ewentualnej decyzji w przedmiocie opłaty podwyższonej.

Te wnioski są błędne, gdyż skoro zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. pozwolenie wygasa po upływie czasu, na jaki zostało wydane, to składowanie odpadów po tej dacie, bez wcześniejszego wystąpienia o nowe pozwolenie, traktowane musi być jako składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska w rozumieniu art. 293 ust. 1 p.o.ś. Ponadto w razie upływu terminu ważności decyzji (wskazanego w niej) nie jest konieczne stwierdzenie jej wygaśnięcia, ponieważ z samej jej treści wynika, że po upływie oznaczonego terminu decyzja ta nie pozostaje już w obrocie prawnym.

(na podstawie wyroku NSA z 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3362/14, LEX nr 2169152) ⒸⓅ

Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 13 września 2012 r. (sygn. akt IV SA/Po 277/12, Legalis nr 871517) organ, wydając decyzję w przedmiocie opłaty podwyższonej w trybie art. 276 ust. 1 p.o.ś., powinien uwzględniać nie tylko to, czy podmiot korzystający ze środowiska legitymuje się stosowną decyzją, lecz także m.in. to, czy wystąpił o wydanie pozwolenia, czy wniosek był kompletny, kiedy wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia oraz czy ewentualnie uzyskane pozwolenie jest nieostateczne czy też ostateczne, lecz zaskarżone do sądu administracyjnego. Zdaniem poznańskiego sądu administracyjnego organ nie może ograniczyć się tylko do stwierdzenia, że przedsiębiorca nie legitymuje się pozwoleniem, lecz przed wymierzeniem opłaty podwyższonej powinien ustalić, jakie są przyczyny nieposiadania takiego pozwolenia. Orzeczenie to wpisuje się w linię orzeczniczą, według której przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o jego wydanie na kolejny okres.

PRZYKŁAD 2

Przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie

W 2012 r. starosta decyzją udzielił spółce pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie oczyszczonych ścieków opadowych z terenu przedsiębiorstwa do basenu portowego. Udzielił go na 10 lat. Niedługo potem marszałek województwa dopatrzył się, że między wygaśnięciem pozwolenia wydanego w 2002 r. a uzyskaniem nowego powstała miesięczna luka. A wszystko dlatego, że firma zbyt późno wystąpiła do starosty o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego - na 9 dni przed wygaśnięciem poprzedniego pozwolenia. Za brak pozwolenia wodnoprawnego w okresie owego miesiąca marszałek wymierzył spółce podwyższoną opłatę. Spółka wniosła odwołanie od decyzji do samorządowego kolegium odwoławczego. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, twierdząc, że w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jako podmiot korzystający ze środowiska był zobowiązany do poniesienia podwyższonej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Organ I instancji, po powzięciu wątpliwości co do prawidłowości przedłożonego wykazu, był w ocenie kolegium uprawniony do naliczenia odpowiedniej opłaty stanowiącej różnicę między opłatą wskazaną w wykazie a należną (podwyższoną) opłatą za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Sprawa ostatecznie znalazła finał w sądzie. Ten uznał skargę za uzasadnioną, dlatego uchylił decyzje organów obu instancji. Przede wszystkim zauważył, że organ I instancji wadliwie przyjął, iż okres, na który zostało wydane poprzednie pozwolenie, należy liczyć od dnia jego doręczenia. W ocenie sądu momentem decydującym o obowiązywaniu decyzji administracyjnej według k.p.a. jest moment uzyskania przez nią przymiotu ostateczności, co następuje zgodnie z art. 16 par. 1 k.p.a., gdy nie służy od nich odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po wniesieniu odwołania decyzja staje się ostateczna z chwilą, gdy organ II instancji utrzymuje ją mocy. Ta właśnie data powinna być przyjęta przez organ jako początek biegu 10-letniego terminu ważności decyzji udzielającej poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego.

A w tej sytuacji wniosek o wydanie kolejnego pozwolenia wpłynął do organu 43 dni przed utratą ważności poprzedniego pozwolenia. Termin ten (prawie półtoramiesięczny) jest w świetle unormowania art. 35 par. 3 k.p.a. terminem odpowiednim zakończenia sprawy administracyjnej. Zdaniem sądu, chociaż niezałatwienie przez właściwy organ w terminie tego rodzaju sprawy (udzielenia pozwolenia na wprowadzanie substancji do środowiska) nie wyłącza samo przez się zastosowania art. 276 ust. 1 p.o.ś., to nie można jednak całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności prawnych i faktycznych, które to niezałatwienie spowodowały.

(na podstawie wyroku WSA z 30 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 665/15, LEX nr 2026989)

ⒸⓅ

Ten pogląd jest dominujący w orzecznictwie (por. uchwałę NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, LEX nr 1074802, wyrok NSA z 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 51/14, LEX nr 2091996, wyrok WSA w Poznaniu z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 205/15, LEX nr 1807318; wyrok WSA w Warszawie z 26 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1144/15, LEX nr 1972573).

Według odmiennego stanowiska prezentowanego przykładowo przez NSA w wyroku z 30 września 2010 r. (sygn. akt II OSK 1401/09, LEX nr 746511) sformułowanie art. 276 ust. 1 p.o.ś. jest kategoryczne. Zdaniem NSA jego brzmienie nie daje żadnych możliwości wartościowania przyczyn korzystania ze środowiska bez zezwolenia. Samo tylko korzystanie ze środowiska bez pozwolenia lub innej decyzji pociąga za sobą konieczność poniesienia opłaty podwyższonej. Przepis używa pojęcia "ponosi" opłatę podwyższoną, a nie np. "może ponieść", "organ może wymierzyć" itp. Dlatego w ocenie NSA w postępowaniu o poniesienie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska nie ma zatem miejsca na rozważanie przyczyn nieposiadania pozwolenia. Podwyższona opłata nie jest uzależniona od stopnia winy korzystającego ze środowiska czy też od przyczynienia się innego podmiotu do tego faktu, ale od braku pozwolenia (por. też wyrok NSA z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1115/10, LEX nr 992478; wyrok WSA w Kielcach z 9 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 336/10, LEX nr 753201; wyrok WSA w Warszawie z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1916/09, LEX nr 600343; wyrok NSA z 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1823/08, LEX nr 589045; wyrok WSA w Łodzi z 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 386/09, LEX nr 550297).

Ważne

Zarówno opłata podstawowa, jak i podwyższona, powinny być wniesione przez podmiot zobowiązany w wysokości i w terminie wynikającym z przepisów p.o.ś., bez uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania z tego tytułu.

Określenie wysokości

Opłata podwyższona wynosi 500 proc. opłaty za wprowadzanie do powietrza gazów lub pyłów albo pobór wód lub wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

Wysokość opłaty podwyższonej za składowanie, magazynowanie i pozbycie się odpadów określona została w art. 293 p.o.ś. Przyjęto trzy stawki o różnych współczynnikach: 0,05; 0,7 oraz 1,0.

TABELA. Stawki opłaty podwyższonej za składowanie, magazynowanie i pozbycie się odpadów ⒸⓅ

0,05 jednostkowej stawki za każdą dobę składowania odpadów	Jest stosowana w razie: 1) składowania odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska; 2) magazynowania odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania.
0,7 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania	Stosuje się ją w razie składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym.
1,0 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą tonę odpadów i za każdą dobę składowania	Najwyższą stawkę stosuje się w razie pozbycia się odpadów w miejscach cennych pod względem przyrodniczym, do których zalicza się: 1) brzegi zbiorników wodnych; 2) parki narodowe i rezerwaty przyrody w rozumieniu ustawy o ochronie przyrody; 3) tereny leśne, tereny uzdrowiskowe oraz tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zgodnie z art. 284 ust. 1 p.o.ś. regułą jest, że podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Tryb bezdecyzyjny dotyczy zarówno opłat (zwykłych), jak i opłat podwyższonych, gdyż ustawodawca zaliczył je do kategorii opłat w ogóle. W orzecznictwie uznaje się, że z treści tego przepisu wypływa wniosek, iż podmiot obciąża obowiązek ponoszenia opłat z mocy prawa, bez konieczności wydawania decyzji i bez wzywania do zapłaty.

Należną z tytułu opłaty kwotę przedsiębiorca nalicza we własnym zakresie i wpłaca na właściwy rachunek (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1607/11, LEX nr 1341545, wyrok WSA w Warszawie z 26 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2152/07, Legalis nr 281432).

Ważne

Jeśli opłata środowiskowa nie została wniesiona, egzekwuje się ją na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.).

Stosowanie ordynacji podatkowej

Stosownie do treści art. 281 ust. 1 p.o.ś., do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa.

W związku z odrębną regulacją zawartą w art. 316-321 p.o.ś., przepisów ordynacji podatkowej nie stosuje się odnośnie do opłat podwyższonych w zakresie odroczenia terminu płatności należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę. Chyba że jakaś kwestia w p.o.ś. nie będzie ustalona, to wówczas o.p. będzie te luki uzupełniać (por. art. 321 p.o.ś.). Ponadto w myśl art. 281 ust. 1a p.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska nie stosuje się przepisów o.p. dotyczących ustalania opłaty prolongacyjnej.

W praktyce najistotniejsze są regulacje o.p., które określają terminy płatności, a w konsekwencji obowiązek płacenia odsetek za zwłokę oraz terminy przedawnienia.

Na mocy art. 21 ust. 1 o.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:

wzaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania;

wdoręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość takiego zobowiązania.

Odpowiednie stosowanie tego przepisu do opłat oznacza, że zobowiązanie do ponoszenia opłat (także tych podwyższonych) powstaje z mocy prawa jako następstwo korzystania ze środowiska.

Niezapłacona opłata jak zaległość podatkowa

Podatek niezapłacony w terminie płatności, zgodnie z art. 51 par. 1 o.p., jest zaległością podatkową. Odpowiednie stosowanie tego przepisu do opłat za korzystanie ze środowiska oznacza, że jeśli nie została zapłacona najpóźniej do 31 marca roku następnego, to jest zaległością podatkową.

Konsekwencją zaległości podatkowej są odsetki za zwłokę. Zasadą ujętą w art. 53 par. 1 o.p. jest naliczanie odsetek za zwłokę, przy czym nalicza je sam podatnik (art. 53 par. 3 o.p.). Odpowiednie stosowanie tych przepisów do opłat oznacza, że odsetki nalicza zobowiązany do ponoszenia opłat od 1 kwietnia następnego roku. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 o.p.). Oznacza to, że termin ten zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym należało wnieść opłatę.

Wybrane środowiskowe obowiązki sprawozdawcze i opłatowe ⒸⓅ

	Do tego dnia rozliczają się z GIOŚ wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny. W tym samym terminie nadal do GIOŚ sprawozdania za drugie półrocze 2016 r. muszą złożyć: n zbierający zużyty sprzęt, n prowadzący zakład przetwarzania sprzętu, n prowadzący działalność w zakresie recyklingu lub w zakresie innych niż recykling procesów odzysku.
Do tego dnia składają sprawozdania i rozliczają się z marszałkiem województwa: n wytwórcy odpadów oraz prowadzący działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami, n wytwórcy komunalnych osadów ściekowych stosowanych w rolnictwie.
W tym terminie rozliczają się z marszałkiem województwa: n prowadzący stacje demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, n prowadzący strzępiarkę pojazdów wycofanych z eksploatacji.
O tym terminie do składania sprawozdań i wnoszenia opłat muszą pamiętać: n wprowadzający baterie lub akumulatory, w tym przenośne, n sprzedawcy detaliczni baterii samochodowych kwasowo-ołowiowych, akumulatorów samochodowych kwasowo-ołowiowych, baterii przemysłowych kwasowo-ołowiowych lub akumulatorów przemysłowych kwasowo-ołowiowych, n zbierający zużyte baterie lub zużyte akumulatory, n prowadzący zakład przetwarzania zużytych baterii lub zużytych akumulatorów. Przedsiębiorcy, o ile wynika tak z rozliczeń, wnoszą opłaty produktowe, a sprzedawcy detaliczni zwracają nieodebrane opłaty depozytowe.
Do tego dnia przedkładają sprawozdania marszałkowi województwa: n wprowadzający opakowania, n eksportujący opakowania, n eksportujący produkty w opakowaniach, n dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy produktów w opakowaniach, n wprowadzający produkty w opakowaniach. Wprowadzający produkty w opakowaniach oraz organizacje odzysku opakowań, którzy nie osiągnęli wymaganego poziomu recyklingu, wnoszą stosowne opłaty na konto urzędu marszałkowskiego.
Z marszałkiem województwa do tego dnia rozliczają się i sprawozdania składają: n wprowadzający produkty wymieniowe w załączniku nr 3 do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 411 ze zm.) oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej, czyli np. opony i oleje przepracowane.
	Korzystający ze środowiska składają sprawozdania i wnoszą opłaty do urzędu marszałkowskiego za: n wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, n wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, n pobór wód, n składowanie odpadów. W tym samym terminie wnoszą opłaty na konto urzędu marszałkowskiego właściwego dla siedziby firmy dla urządzeń mobilnych i do marszałków właściwych ze względu na lokalizację zakładu dla pozostałych opłat.

@RY1@i02/2017/046/i02.2017.046.050000100.808.jpg@RY2@

Zofia Jóźwiak

redaktor DGP

@RY1@i02/2017/046/i02.2017.046.050000100.809.jpg@RY2@

Leszek Jaworski

prawnik, specjalista z zakresu prawa administracyjnego