Najważniejsze przepisy przejściowe

Przepis

Komentarz

Ustawa z 12 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1018; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 1751)

Art. 10. 1. Przepisy art. 14 ust. 2h i 2i oraz art. 22p ust. 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 2 [tj. ustawy o 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1387; ost.zm. Dz.U. z 2019 r. poz. 2200 – red.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 12 ust. 4i i 4j oraz art. 15d ust. 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3 [tj. ustawy o CIT – red.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do zapłaty należności w roku podatkowym rozpoczynającym się po dniu 31 grudnia 2019 r.

2. Przepisów art. 22p ust. 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 15d ust. 1, 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do płatności dotyczących kosztów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów przed dniem 1 stycznia 2020 r.

Co do zasady znowelizowane regulacje dotyczące szczególnych sankcji za dokonanie płatności na rachunek spoza białej listy oraz wyjątków od tego przewidzianych, a także ograniczeń w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów w przypadku transakcji między przedsiębiorcami, weszły w życie 1 stycznia 2020 r. i mają zastosowanie do płatności należności dokonanych po tym dniu.

Jednakże w odniesieniu do podatników, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy, regulacje te znajdą zastosowanie dopiero po zakończeniu roku podatkowego, który trwał na dzień 1 stycznia 2020 r.

Jednocześnie ograniczeń wynikających z przedmiotowej nowelizacji nie stosuje się do płatności, które dotyczą kosztów rozliczonych już jako koszty uzyskania przychodów przed 1 stycznia 2020 r.

Ustawa z 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1751; ost.zm. Dz.U z 2019 r. poz. 2200)

Art. 14. 1. Przepisy art. 22p ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387, z późn. zm.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 15d ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do zapłaty należności w roku podatkowym rozpoczynającym się po dniu 31 grudnia 2019 r.

2. Przepisów art. 22p ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 15d ust. 1 pkt 3 i ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do płatności dotyczących kosztów zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów przed dniem 1 stycznia 2020 r.

Co do zasady znowelizowane regulacje w zakresie ograniczeń w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów w odniesieniu do transakcji między przedsiębiorcami w przypadku dokonania płatności poza obowiązkowym mechanizmem podzielonej płatności (split payment) oraz terminów dokonania korekty w przypadku naruszenia wchodzą w życie 1 stycznia 2020 r. i mają zastosowanie do płatności należności dokonanych po tym dniu.

Jednakże w odniesieniu do podatników, których rok podatkowy jest inny niż kalendarzowy, regulacje te znajdą zastosowanie dopiero po zakończeniu roku podatkowego, który trwał na dzień 1 stycznia 2020 r.

Jednocześnie ograniczeń wynikających z przedmiotowej nowelizacji nie stosuje się do płatności, które dotyczą kosztów rozliczonych już jako koszty uzyskania przychodów przed 1 stycznia 2020 r.

Ustawa z 11 września 2019 r. o uchyleniu ustawy o specjalnym podatku węglowodorowym oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 poz. 1978)

Art. 8. Przepisy art. 27 ust. 2 i 2b ustawy zmienianej w art. 3 [tj. ustawy o CIT – red.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do sprawozdań finansowych przekazywanych od dnia wejścia w życie niniejszego przepisu.

Nowe przepisy w zakresie formy sporządzania oraz sposobu przekazywania do szefa Krajowej Administracji Skarbowej sprawozdań finansowych przez podatników CIT niewpisanych do KRS, jak również udostępniania przez szefa KAS przedmiotowych sprawozdań finansowych innym wymienionym w przepisach organom, mają zastosowanie do sprawozdań finansowych przekazywanych od 1 stycznia 2020 r.

Ustawa z 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych (Dz.U. poz. 2200)

Art. 124. Dla wniosków w sprawach wydania uprzednich porozumień cenowych w rozumieniu art. 81 pkt 1 oraz wniosków, o których mowa w art. 20a § 1 lub 2 lub art. 20i § 5 ustawy zmienianej w art. 111 [tj. ordynacji podatkowej – red.], w brzmieniu dotychczasowym, złożonych do dnia 31 grudnia 2019 r., przepis art. 15e ust. 15 ustawy zmienianej w art. 109 [tj. ustawy o CIT – red.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do roku podatkowego poprzedzającego rok złożenia wniosku.

Zgodnie z przepisem przejściowym dla wniosków w sprawach wydania uprzednich porozumień cenowych (zarówno na podstawie nowej ustawy, jak i ordynacji podatkowej), złożonych do 31 grudnia 2019 r., art. 15e ust. 15 ustawy o CIT będzie można stosować również do roku podatkowego poprzedzającego rok złożenia wniosku. Wskazany przepis ustawy o CIT dotyczy braku stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 15e ust. 1, do kosztów usług, opłat i należności, w zakresie w jakim uprzednie porozumienie cenowe lub porozumienie podatkowe obejmuje prawidłowość kalkulacji za te wydatki w okresie, którego to porozumienie dotyczy.

Ustawa z 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1649)

Art. 17. 1. Przepisy ustawy zmienianej w art. 3 [tj. ustawy o CIT – red.], w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do transakcji handlowych w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 10 [tj. ustawy z 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych; Dz. U. z 2019 r. poz. 118 – red.], w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.

2. W przypadku podatników, których rok podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy, i rozpocznie się przed dniem 1 stycznia 2020 r., przepisy ustawy zmienianej w art. 3 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą mają zastosowanie począwszy od roku podatkowego rozpoczynającego się po dniu 31 grudnia 2019 r., w odniesieniu do transakcji handlowych, w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.

Jest to przepis przejściowy w zakresie regulacji dotyczącej ulgi na złe długi wprowadzonej na mocy ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Przy czym należy pamiętać, że wprowadzone regulacje dotyczą zarówno nowych uprawnień wierzycieli, jak i nowych obowiązków dłużników.

Regulacje dotyczące ulgi na złe długi (art. 18f i art. 25 ust. 19‒26 ustawy o CIT) znajdą zastosowanie do transakcji, w stosunku do których termin płatności upłynął po 31 grudnia 2019 roku, tj. od początku 2020 r. Nie ma tutaj znaczenia data zawarcia umowy.

W przypadku podatników z przesuniętym rokiem podatkowym nowe regulacje będą miały zastosowanie, począwszy od pierwszego roku podatkowego rozpoczętego po 31 grudnia 2019 r., do transakcji handlowych, w których termin płatności przypada po 31 grudnia 2019 r.