Mniej warunków trzeba spełnić, by skorzystać z zerowej stawki

Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT) opodatkowane są, co do zasady, stawką VAT 0 proc. Stosowanie tej stawki do WDT uzależnione jest jednak najczęściej od spełnienia określonych art. 42 ust. 1 ustawy o VAT trzech warunków. Muszą być one spełnione łącznie, a więc jeżeli choć jeden nie jest spełniony, nie można zastosować stawki 0-proc.

Od 1 kwietnia 2013 r.

Przed omówieniem obecnie obowiązujących warunków opodatkowania WDT stawką 0 proc. warto wskazać warunek, który od 1 kwietnia 2013 r. nie obowiązuje. Chodzi o podawanie na fakturze stwierdzającej dostawę towarów właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy. Warunek ten do końca marca 2013 r. wynikał z art. 42 ust.  1 pkt 1 ustawy o VAT. Przepis ten został jednak znowelizowany i od 1 kwietnia 2013 r. warunku takiego już nie przewiduje. Oznacza to m.in., że zastosowania stawki 0-proc. do WDT nie wyłącza obecnie niepodanie numeru VAT UE nabywcy na fakturze, jak również podanie na fakturze błędnego numeru VAT UE nabywcy. [przykład 1]

Teoretycznie na gruncie przepisów obowiązujących do końca marca 2013 roku warunkiem opodatkowania WDT stawką 0 proc. było również podanie na fakturze stwierdzającej dostawę towarów własnego numeru VAT UE polskich podatników. Warunek ten uznawany był jednak za niezgodny z przepisami unijnymi, a w konsekwencji w praktyce nie obowiązywał (zob. przykładowo wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 600/10).

Warunek 1

Dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego numer VAT UE innego państwa członkowskiego

Pierwszym wymogiem opodatkowania WDT stawką 0 proc. jest dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy (numer ten zawiera dwuliterowy kod danego państwa członkowskiego). Istnienie tego warunku jest o tyle zbędne, że do WDT dochodzi, co do zasady, tylko wtedy, gdy nabywcą jest podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). W konsekwencji dostawa dokonana na rzecz nabywcy, który nie posiada właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nie jest w istocie WDT, a więc nie można rozważać jej opodatkowania stawką 0 proc.

Warunek powyższy nie zawsze obowiązuje. Dokonanie dostawy na rzecz nabywcy posiadającego numer VAT UE innego państwa członkowskiego nie jest konieczne:

1) gdy przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą (art. 42 ust. 2 pkt 1 w zw.  z art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT),

2) jeżeli przedmiotem WDT jest nowy środek transportu (art. 42 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 4 oraz art. 42 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 16 ustawy o VAT; pojęcie nowych środków transportu definiuje art. 2 pkt 10 ustawy o VAT).

Z przepisów nie wynika wprost, w którym momencie należy oceniać, czy warunki powyższe są spełnione. Nie ulega jednak wątpliwości, że momentem tym jest moment dokonania dostawy, tj. moment przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Obowiązujące przepisy nie dają podstaw do twierdzenia, że posiadanie przez nabywcę numeru VAT UE nadanego przez inne państwo członkowskie ma znaczenie w jakimkolwiek innym momencie (np. w momencie składania deklaracji VAT z wykazaną WDT). [przykład 2]

Warunek 2

Posiadanie dowodów na dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE

Drugim warunkiem stosowania stawki 0 proc. do WDT jest posiadanie przez podatnika w swojej dokumentacji dowodów, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Uzyskanie (wejście w ich posiadanie) takich dowodów jest konieczne, co do zasady, przed upływem terminu do złożenia deklaracji za "dany okres rozliczeniowy", czyli okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu WDT (zasady powstawania obowiązku podatkowego z tytułu WDT określają przepisy art. 20 ust. 1-4 ustawy o VAT). Niespełnienie tego warunku nie wyłącza jednak definitywnie możliwości zastosowania stawki 0 proc. do WDT. Po pierwsze, brzmienie przepisów art. 42 ust. 12 ustawy o VAT pozwala na przesunięcie oceny, czy omawiany warunek jest spełniony na kolejny okres rozliczeniowy. Po drugie, późniejsze otrzymanie wymaganych dokumentów uprawnia do opodatkowania WDT stawką 0 proc. w drodze korekty (art. 42 ust. 12a ustawy o VAT). Więcej na ten temat w dalszej części artykułu.

O tym, jakie dokumenty podatnik musi posiadać, decyduje sposób dokonania oraz przedmiot WDT. Najczęściej przewóz towarów będących przedmiotem WDT jest zlecany przewoźnikowi lub spedytorowi. W przypadkach takich wymagane dokumenty określa art. 42 ust. 3 ustawy o VAT. Są nimi (o ile łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju):

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju; jak wyjaśnił dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 4 sierpnia 2009 r. (nr IBPP3/443-423/09/ŁW), "dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), podpisany przez niego osobiście, z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Zatem dokumentem tym może być zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument, potwierdzający powyższe",

2) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (specyfikacja taka nie musi mieć postaci odrębnego dokumentu, jeśli stanowi element kopii faktury - zob. decyzję dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 lipca 2005 r. - nr PP I 443/710/05/AW).

Do końca marca 2013 r. trzecim wymaganym dokumentem była kopia faktury. Od 1 kwietnia 2013 r. przepis określający wymóg posiadania kopii faktury został jednak uchylony, ponieważ w istocie nie stanowi ona dokumentu potwierdzającego dostarczenie towaru nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Towary będące przedmiotem WDT mogą być również wywożone przy wykorzystaniu własnego transportu dostawcy lub nabywcy. Z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT wynika, że w takich przypadkach dla zastosowania stawki 0 proc. wymagane jest, co do zasady, posiadanie specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku oraz dokumentu zawierającego co najmniej:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego WDT oraz nabywcy tych towarów,

2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy,

3) określenie towarów i ich ilości,

4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,

5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Posiadanie takiego dokumentu nie jest koniecznie, jeżeli transport towarów organizowany jest przez nabywcę, ale nie transportem własnym, lecz przy wykorzystaniu usług przewoźnika (podobnie, przykładowo, dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 4 sierpnia 2009 r., nr IBPP3/443-423/09/ŁW). W przypadkach takich wywóz towarów z terytorium kraju i ich dostarczenie do nabywcy należy udokumentować zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT albo - jeżeli nie jest to możliwe - za pomocą dokumentów pomocniczych określonych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

Szczególna sytuacja ma miejsce w przypadku podatników dokonujących wewnątrzwspólnotowych dostaw nowych środków transportu bez użycia innego środka transportu (przewozowego). Wówczas dla zastosowania stawki 0 proc. wymagane jest, co do zasady, posiadanie dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 5 ustawy o VAT, a więc specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku oraz tzw. dokumentu wywozu sporządzanego na formularzu VAT-22 (wzór tego dokumentu określa - przynajmniej do końca 2013 roku- rozporządzenie ministra finansów z 26 czerwca 2012 r. w sprawie określenia wzoru dokumentu potwierdzającego wywóz przez nabywcę nowego środka transportu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium innego państwa członkowskiego, Dz.U. poz. 767).

Dokument wywozu do końca 2013 roku musi być sporządzany w każdym wypadku, gdy podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu obowiązany jest wystawić trzy egzemplarze faktury, a więc jeśli nabywca nowego środka transportu nie podaje swojego numeru VAT UE (art. 42 ust. 6 w zw. z art. 106 ust. 6 ustawy o VAT). Warto jednak dokument wywozu sporządzać we wszystkich przypadkach, gdy dokumentacja wewnątrzwspólnotowej dostawy nowego środka transportu nie następuje zgodnie z art. 43 ust. 4 i 5 ustawy o VAT (a więc zawsze, gdy środek transportu jest wywożony bez użycia innego środka transportu).

Do końca 2013 r. - zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o VAT - dokument wywozu sporządza się w trzech egzemplarzach. Jeden z nich jest wydawany nabywcy, drugi podatnik pozostawia w swojej dokumentacji, zaś trzeci podatnik przesyła wraz z kopią wystawionej faktury do biura wymiany informacji o VAT. [ramka]

Nieco inaczej będzie się miała rzecz od 1 stycznia 2014 r. Od tego dnia dokument wywozu sporządzany będzie musiał być w każdym przypadku, gdy kopię wystawionej faktury lub dane w niej zawarte podatnik obowiązany będzie przesłać wyznaczonej jednostce, o której mowa w art. 97 ust. 17 ustawy o VAT (jednostka ta od 1 stycznia 2014 r. zastąpi biuro wymiany informacji o VAT; adres tej jednostki prawdopodobnie będzie taki sam jak adres obecnego biura wymiany informacji o VAT), a więc gdy nabywcą nowego środka transportu będzie podmiot inny niż zarejestrowany jako podatnik VAT UE (zob. art. 42 ust. 6 w zw. z art. 106g ust. 4 w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT). Co istotne, dokument wywozu od Nowego Roku będzie musiał być wystawiany w jednym tylko egzemplarzu i nie będzie musiał być wydawany nabywcy ani przesyłany do jednostki, o której mowa w art. 97 ust. 17 ustawy o VAT.

Może się zdarzyć, że dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3-6 ustawy o VAT nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Wówczas - jak wynika z art. 42 ust. 11 ustawy o VAT - dowodami potwierdzającymi, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju mogą być również inne dokumenty (tzw. dokumenty pomocnicze) wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Katalog powyższy jest przykładowy (świadczy o tym zwrot "w szczególności"), a w konsekwencji stosowane mogą być również inne dokumenty niż wymienione (zob. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z 29 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2032/11). Za pomocą dokumentów pomocniczych prawo do zastosowania stawki 0 proc. do WDT może być również dokumentowane w przypadkach, gdy podatnik nie posiada jednego z dokumentów podstawowych określonych przepisami art. 42 ust. 3-5 ustawy o VAT (zob. uchwałę NSA z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10).

Warunek 3

Rejestracja VAT UE dostawcy w momencie złożenia deklaracji

Od 1 kwietnia 2013 r. obowiązuje art. 42 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, który określa nieobowiązujący wcześniej warunek opodatkowania WDT stawką 0 proc., tzn. aby podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, był zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Określenie tego warunku związane było z istniejącymi przed 1 kwietnia 2013 r. wątpliwościami, czy dopuszczalne jest stosowanie stawki 0 proc. do WDT dokonywanych przez podatników, którzy w momencie dokonania dostawy nie byli zarejestrowani jako podatnicy VAT UE (z orzecznictwa sądów administracyjnych wynikało, że jest to możliwe - zob. przykładowo wyrok NSA z 24 marca 2011 r., sygn. akt I FSK 1579/10). Istnienie omawianego warunku możliwość taką potwierdza. [przykład 3]

Brak dokumentów potwierdzających

Jednym z warunków opodatkowania WDT stawką 0 proc. jest posiadanie dowodów na dostarczenie towarów do nabywcy na terytorium innego państwa UE. Uzyskanie (wejście w ich posiadanie) takich dowodów jest konieczne, co do zasady, przed upływem terminu do złożenia deklaracji za okres rozliczeniowy, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu WDT.

Nieuzyskanie powyższych dowodów we wskazanym terminie nie od razu jednak oznacza konieczność opodatkowania WDT stawką krajową. Z art. 42 ust. 12 ustawy o VAT wynika, że jeżeli warunek powyższy nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji za okres rozliczeniowy powstania obowiązku podatkowego, podatnicy nie wykazują wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w ewidencji VAT (a w konsekwencji w deklaracji VAT-7/VAT-7K/VAT-7D) za ten okres rozliczeniowy. Dalszy sposób postępowania zależy od rodzaju składanych deklaracji VAT oraz momentu uzyskania wymaganych przez przepisy dokumentów.

W przypadku podatników składających kwartalne deklaracje VAT-7K/VAT-7D zawieszenie obowiązku wykazywania WDT trwa jeden kwartał. Jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7K/VAT-7D za kolejny kwartał po kwartale powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT podatnik:

1) wejdzie w posiadanie wymaganych dokumentów - wykazuje WDT ze stawką 0 proc. w drodze korekty deklaracji VAT-7K/VAT-7D za poprzedni kwartał, jak również wykazuje WDT w drodze korekty informacji podsumowującej za miesiąc albo kwartał (zależnie od rodzaju składanych informacji podsumowujących) powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT (na podstawie art. 42 ust. 12a ustawy o VAT),

2) nie wejdzie w posiadanie wymaganych dokumentów - wykazuje WDT ze stawką krajową w deklaracji VAT-7K/VAT-7D za kolejny kwartał po kwartale powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT. [przykład 4]

Natomiast w przypadku podatników składających miesięczne deklaracje VAT-7 zawieszenie obowiązku wykazywania WDT trwa dwa miesiące. Jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za miesiąc o dwa miesiące późniejszy od miesiąca powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT podatnik:

1) wejdzie w posiadanie wymaganych dokumentów - wykazuje WDT ze stawką 0 proc. w drodze korekty deklaracji VAT-7 za miesiąc powstania obowiązku podatkowego, jak również wykazuje WDT w informacji podsumowującej (najczęściej w drodze korekty tej informacji podsumowującej) za miesiąc albo kwartał (zależnie od rodzaju składanych informacji podsumowujących) powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT (na podstawie art. 42 ust. 12a ustawy o VAT),

2) nie wejdzie w posiadanie wymaganych dokumentów - wykazuje WDT ze stawką krajową w deklaracji VAT-7 za miesiąc o dwa miesiące późniejszy po miesiącu powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT. [przykład 5]

Zauważyć przy tym należy, że WDT, do których została zastosowana stawka krajowa, nie należy wykazywać w informacji podsumowującej. Jak bowiem stanowi art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w informacjach podsumowujących wykazywane są wyłącznie informacje o dokonanych WDT, do których ma zastosowanie art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, a więc opodatkowanych stawką 0 proc. [przykład 6]

Jeśli ze względu na brak wymaganych dokumentów WDT została wykazana ze stawką właściwą dla dostawy danych towarów w Polsce, późniejsze otrzymanie dokumentów upoważnia podatnika do wykazania WDT ze stawką 0 proc. w ewidencji za okres rozliczeniowy, w którym dostawa ta została dokonana, i dokonania korekty deklaracji podatkowej oraz odpowiednio informacji podsumowującej (art. 42 ust. 12a ustawy o VAT).

Przepis ten ma zastosowanie zarówno w przypadkach, gdy ze względu na brzmienie przepisów art. 42 ust. 12 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów nie została jeszcze wykazana w ewidencji VAT oraz w deklaracji VAT, jak również gdy ze względu na brzmienie tych przepisów WDT została wykazana w ewidencji VAT oraz w deklaracji VAT ze stawką krajową. A zatem WDT opodatkowane stawką 0 proc. zawsze wykazywane są w deklaracjach VAT za okresy rozliczeniowe powstania obowiązku podatkowego (w deklaracjach za inne okresy rozliczeniowe wykazywane są tylko WDT opodatkowane stawką krajową).

Brzmienie art. 42 ust. 12a ustawy o VAT oznacza również, że w przypadkach gdy powyższa korekta dotyczy WDT opodatkowanej stawką krajową, korygowane są dwie deklaracje VAT, tj. deklaracja VAT-7/VAT-7K/VAT-7D za okres wykazania WDT ze stawką krajową (w deklaracji tej należy zmniejszyć kwoty w pozycjach dotyczących sprzedaży krajowej) oraz deklaracja VAT-7/VAT-7K/VAT-7D za okres powstania obowiązku podatkowego z tytułu WDT (w deklaracji tej należy zwiększyć kwotę z tytułu WDT). [przykład 7]

WAŻNE

Od 1 stycznia 2014 r. dokument wywozu będzie musiał być wystawiany tylko w jednym egzemplarzu i nie będzie wydawany nabywcy ani przesyłany do jednostki, o której mowa w art. 97 ust. 17 ustawy o VAT (jednostka ta od 1 stycznia 2014 r. zastąpi biuro wymiany informacji o VAT; adres tej jednostki prawdopodobnie będzie taki sam jak adres obecnego biura wymiany informacji o VAT)

Zmienione wymagania

Od 1 kwietnia 2013 r. wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów są opodatkowane stawką 0 proc., jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

1) dostawa dokonana została na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy,

2) przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy podatnik posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju,

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Adres biura wymiany informacji

Ministerstwo Finansów

Departament Wymiany Informacji o VAT

(Centralne Biuro Łącznikowe)

ul. Poznańska 46

62-510 Konin

PRZYKŁAD 1

Niewłaściwa cyfra

Polski podatnik 5 czerwca 2013 r. dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla słowackiego kontrahenta zarejestrowanego jako podatnik VAT UE. Wystawiając fakturę słowackiemu kontrahentowi pomylił jedną z cyfr w numerze VAT UE nabywcy. Na gruncie przepisów obowiązujących do końca marca 2013 r. wyłączyłoby to możliwość zastosowania 0-proc. stawki do dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Obecnie, mimo wskazania błędnego numeru VAT UE nabywcy na fakturze, podatnik zachowuje prawo do zastosowania stawki 0 proc. do dokonanej dostawy towarów.

PRZYKŁAD 2

Inny status kontrahenta

10 maja 2013 r. polski podatnik wydał towar i wystawił fakturę niemieckiemu podatnikowi zarejestrowanemu jako podatnik VAT UE. Niemiecki nabywca własnym transportem wywiózł towar do Niemiec (po dwóch tygodniach polski podatnik otrzymał dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT).

W dniu wydania towaru podatnik sprawdził i wydrukował z VIES potwierdzenie zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE w Niemczech. Przed złożeniem deklaracji VAT-7 za maj podatnik sprawdził numer niemieckiego kontrahenta jeszcze raz i okazało się, że nie jest on już zarejestrowany jako podatnik VAT UE w Niemczech (informację tę podatnik potwierdził u niemieckiego kontrahenta, który poinformował, że 1 czerwca 2013 r. przestał być podatnikiem VAT UE). Okoliczność ta nie wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0 proc. do dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Istotne jest to, że w dniu powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej dostawy (10 maja 2013 r.) nabywca posiadał właściwy i ważny niemiecki numer VAT UE.

PRZYKŁAD 3

Moment złożenia deklaracji

Polski podatnik 6 maja 2013 r. dokonał dostawy towaru na rzecz czeskiego kontrahenta zarejestrowanego jako podatnik VAT UE. W momencie dokonywania dostawy polski podatnik nie był zarejestrowany jako podatnik VAT UE, lecz nie wyłączyło to możliwości opodatkowania przez podatnika dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0 proc. Stawkę tę podatnik mógł zastosować, o ile zarejestrował się jako podatnik VAT UE do momentu, w którym złożył deklarację VAT-7/VAT-7K/VAT-7D, w której wykazał dostawę towarów, o której mowa.

PRZYKŁAD 4

Dowody po terminie

Składający kwartalne deklaracje VAT-7K podatnik 10 lutego 2013 r. dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla szwedzkiego kontrahenta. Do 25 kwietnia 2013 r. podatnik nie otrzymał dokumentów uprawniających do zastosowania stawki 0 proc. W związku z tym powinien złożyć deklarację VAT-7K za I kwartał 2013 roku bez wykazania dostawy, o której mowa. Jeżeli podatnik otrzyma dokumenty uprawniające do zastosowania stawki 0 proc. przed 25 lipca 2013 r., będzie uprawniony do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0 proc. w drodze korekty deklaracji VAT-7K za I kwartał 2013 roku (oraz informacji podsumowującej VAT-UE za luty 2013 roku lub I kwartał 2013 roku). W przeciwnym razie będzie zobowiązany do wykazania dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką krajową w składanej w lipcu 2013 roku deklaracji VAT-7K za II kwartał 2013 roku.

PRZYKŁAD 5

Rozliczanie miesięczne

Składający miesięczne deklaracje VAT-7 podatnik 10 lutego 2013 r. dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla brytyjskiego kontrahenta. Do 25 marca 2013 r. podatnik nie otrzymał dokumentów uprawniających do zastosowania stawki 0 proc. W związku z tym powinien był złożyć deklarację VAT-7 za luty 2013 roku bez wykazania dostawy, o której mowa.

Jeżeli podatnik otrzymał dokumenty uprawniające do zastosowania stawki 0 proc. przed 27 maja 2013 r. (25 maja 2013 r. był sobotą, a więc termin złożenia deklaracji VAT-7 za kwiecień wydłużył się o dwa dni), to był uprawniony do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0 proc. w drodze korekty deklaracji VAT-7 za luty 2013 roku (oraz informacji podsumowującej VAT-UE za luty 2013 r. lub I kwartał 2013 r.). W przeciwnym razie podatnik był obowiązany do wykazania dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką krajową w składanej w maju 2013 roku deklaracji VAT-7 za kwiecień 2013 roku.

PRZYKŁAD 6

Bez wykazania w informacji

15 stycznia 2013 r. podatnik składający deklaracje VAT-7 dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Do 25 kwietnia 2013 r. nie otrzymał dokumentów uprawniających do zastosowania stawki 0 proc., a w konsekwencji zmuszony był wykazać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w deklaracji VAT-7 za marzec 2013 roku ze stawką krajową. Dostawy tej podatnik nie wykazuje w informacji podsumowującej VAT-UE.

PRZYKŁAD 7

Złożenie korekty

Wróćmy do przykładu nr 5 i załóżmy, że 5 czerwca 2013 r. podatnik otrzymał dokumenty uprawniające do zastosowania stawki 0 proc. W takiej sytuacji podatnik uprawniony jest do opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0 proc. w drodze korekty. W tym celu podatnik powinien:

1) skorygować deklarację VAT-7 za kwiecień 2013 roku (zmniejszając w niej kwoty w pozycjach dotyczących sprzedaży krajowej, w których wykazana została wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów),

2) skorygować deklarację VAT-7 za luty 2013 roku (celem wykazania w niej wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0 proc.),

3) skorygować informację podsumowującą VAT-UE za luty 2013 roku lub I kwartał 2013 roku (celem wykazania w niej opodatkowanej stawką 0 proc. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów).

Jerzy Tramski

dgp@infor.pl

Podstawa prawna

Art. 13, 42 oraz art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).