Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

Pojęcie – publicznych służb pocztowych – zawarte w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (...) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono operatorów publicznych lub prywatnych, którzy zobowiążą się do zapewnienia w danym państwie członkowskim całości lub części powszechnych usług pocztowych, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 Dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej Dyrektywą 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 10 czerwca 2002 r.

Zwolnienie przewidziane w art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej Dyrektywy ma zastosowanie do świadczenia usług i dostaw towarów z nimi związanych – z wyjątkiem transportu osób i usług telekomunikacyjnych – które publiczne służby pocztowe wykonują jako takie, a więc w charakterze operatora, który zobowiązał się do zapewnienia w danym państwie członkowskim całości lub części powszechnych usług pocztowych. Zwolnienie to nie ma zastosowania do świadczenia usług ani dostaw towarów z nimi związanych, których warunki zostały wynegocjowane indywidualnie –

Artykuły 17 ust. 2 lit. a) i art. 6 ust. 2 lit. a) szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (...) nie naruszają ogólnej prawnowspólnotowej zasady równego traktowania, przyznając podatnikom korzyść finansową, poprzez konstrukcję prawa do pełnego i natychmiastowego odliczenia podatku VAT naliczonego przy budowie budynku na cele mieszane oraz późniejsze, rozłożone w czasie opodatkowanie tym podatkiem wykorzystania prywatnego tego budynku, w porównaniu do osób niebędących podatnikami i do podatników wykorzystujących swój budynek tylko na prywatne cele mieszkalne.

Artykuł 87 ust. 1 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który transponując art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej Dyrektywy 77/388 przewiduje, że prawo do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej jest ograniczone do podatników dokonujących czynności opodatkowanych – z wyłączeniem podatników dokonujących tylko czynności zwolnionych – w zakresie, w jakim ów przepis krajowy może przyznawać korzyść finansową tylko podatnikom dokonującym czynności opodatkowanych –