Czy trzeba płacić podatek od nieużywanych nieruchomości

Klatka schodowa stanowi część wspólną budynku. Zazwyczaj lokatorzy są właścicielami nie tylko mieszkań, ale również części wspólnych, takich jak np. klatki schodowe. W rezultacie obowiązek w podatku od nieruchomości dotyczy nie tylko mieszkania, ale również części wspólnej, czyli w omawianym przypadku klatki schodowej. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Podatek od klatki schodowej płaci zatem nie tylko jeden lokator w budynku, ale wszyscy lokatorzy. Właściciel mieszkania, do którego należy ułamek klatki schodowej, musi zapłacić podatek od wszystkich posiadanych nieruchomości.

Art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Podatek od nieruchomości jest podatkiem, który trzeba płacić za cały rok, o ile właściciel nie sprzeda nieruchomości. Jeśli zatem przez cały rok firma jest posiadaczem, czy właścicielem budynku, to ma obowiązek płacić podatek od nieruchomości przez 12 miesięcy w roku. Przestoje w produkcji, czy w wykorzystaniu budynku ani nie zmniejszają obciążeń podatkowych, ani nie zawieszają ich na okres, kiedy nieruchomość nie jest wykorzystywana. Firma powinna zapewnić optymalne wykorzystanie nieruchomości, a zatem w okresach nieużywania budynku może go, np. wynająć.

Art. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Jak wynika z art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatek od nieruchomości płacą osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych; posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; użytkownikami wieczystymi gruntów; posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części należących do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Zapłata podatku od nieruchomości nie jest uzależniona od tego, czy lokal jest użytkowany. Przestoje w wykorzystaniu nieruchomości nie mają wpływu na obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Art. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

W ostatnim czasie pomysł obniżenia podatku od nieruchomości firmom, które zawieszają działalność gospodarczą, przedstawiło Ministerstwo Gospodarki. Jeśli więc rząd, parlament i prezydent zgodzą się na zaproponowaną zmianę, wtedy firmy w okresie zawieszenia będą płaciły podatek od nieruchomości według obniżonych stawek. Obecnie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują takiej możliwości. Trzeba więc opłacać podatek według stawek właściwych dla działalności gospodarczej.

Art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Ustawodawca założył, że osoby prowadzące działalność gospodarczą lub firmy będące właścicielami lub posiadaczami budynków lub ich części (np. pomieszczeń) będą wykorzystywać je w najbardziej optymalny sposób. Założenie to odzwierciedlają przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Nie przewidują one możliwości pomniejszenia zobowiązań w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomość nie jest wykorzystywana optymalnie. Oznacza to, że podatnik nie może płacić podatku tylko od tej części hali, którą wykorzystuje.

Art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Fakt wykorzystywania nieruchomości nie ma żadnego znaczenia dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Jeśli podatnik jest właścicielem schowka, to tym samym ma obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości. Chcąc zmniejszyć swoje obciążenia podatkowe, właściciel może sprzedać schowek. Co więcej, skoro go nie wykorzystuje i nie zamierza wykorzystywać, tym bardziej powinien się go pozbyć.

Art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.)

Przepisy Ordynacji podatkowej nie pozwalają płacić podatku za inne osoby, a więc współwłaściciel może zapłacić tylko podatek przypadający na jego część budynku. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. A zatem podatnik nie ma się czego obawiać, skoro wypełnił swoje obowiązki podatkowe. Problemy z fiskusem może mieć natomiast sąsiad.

Art. 3 ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują żadnych preferencji podatkowych dla firm w okresie zawieszenia działalności gospodarczej. Spółka, która zawiesza działalność, nie będzie więc mogła w tym okresie obniżyć swoich zobowiązań w podatku od nieruchomości.

Art. 3 i 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nakłada obowiązek podatkowy na podatników, którzy są właścicielami, posiadaczami, w tym posiadaczami samoistnymi nieruchomości. Oznacza to, że wymienione podmioty są podatnikami podatku od nieruchomości i na mocy ustawy muszą płacić podatek od nieruchomości. Nie ma znaczenia, czy mieszkanie jest wykorzystywane, czy nie.

lukasz.zalewski@infor.pl

Art. 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 z późn. zm.).