Francuska procedura naprawcza nie wymaga aktualizacji zgłoszenia

Wszczęcie wobec spółki francuskiej procedury sauvegarde (postępowanie naprawcze) nie zobowiązuje do powiadomienia naczelnika urzędu celnego o zmianie danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, w części dotyczącej oświadczenia o toczącym się postępowaniu upadłościowym.

Spółka prowadzi skład podatkowy. Zezwolenie na jego prowadzenie zostało wydane na podstawie dokumentów, oświadczeń i innych danych wyszczególnionych w par. 3 rozporządzenia ministra finansów z 1 marca 2004 r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także na wykonanie czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz.U. nr 34, poz. 312 z późn. zm.). Obecnie wobec spółki toczy się postępowanie naprawcze (procédure de sauvegarde) na podstawie orzeczenia francuskiego sądu gospodarczego. Jest to jedno z postępowań upadłościowych, w rozumieniu art. 2 a Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz. UE L. 2000.160.1).

W ocenie spółki procedur występujących w obu państwach nie można uznać za tożsame, co wynika chociażby z prostego tłumaczenia ich nazw. Procedurę sauvegarde można przetłumaczyć jako postępowanie ochronne, redressement judiciaire jako postępowanie naprawcze, a liquidation judiciaire jako postępowanie likwidacyjne. Tak więc francuskie procedury nie mają w prawie polskim stosownego odpowiednika. W związku z tym wszczęcie wobec spółki procedury sauvegarde nie rodzi obowiązku powiadomienia naczelnika urzędu celnego o zmianie danych, zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie składu, w części dotyczącej oświadczenia o toczącym się postępowaniu upadłościowym.

Organ podatkowy wyjaśnił jednak, że spółka ma obowiązek złożenia oświadczenia aktualizacyjnego. Interpretacja została zaskarżona do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę podatniczki. W ocenie sądu postępowanie upadłościowe, o jakim mowa w przepisach rozporządzenia z 2004 r., to postępowanie prowadzone na podstawie przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. nr 60, poz. 535 z późn. zm.). Do takiej konstatacji uprawnia fakt, że rozporządzenie to zostało wydane i weszło w życie przed wstąpieniem RP do Unii.

Sąd zauważył też, że od momentu przystąpienia RP do Unii Europejskiej w porządku prawnym obowiązującym na terenie Polski znalazło się rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego. Jak wszystkie akty tej rangi, nie wymaga ono wprowadzenia do krajowego porządku prawnego, gdyż obowiązuje bezpośrednio. Rozporządzenie to zawiera normy kolizyjne dotyczące międzynarodowych postępowań upadłościowych. Między innymi rozgranicza zakres terytorialny stosowania poszczególnych regulacji krajowych, tak by pogodzić ich stosowanie. Zdaniem WSA oznacza to, że w jednym postępowaniu upadłościowym mogą mieć zastosowanie przepisy różnych porządków prawnych. Rozporządzenie to wprowadziło zasadę automatycznego uznawania zagranicznych orzeczeń i uniwersalności. Tak więc ogłoszenie upadłości w jednym państwie Unii Europejskiej odnosi automatyczne skutki w pozostałych krajach (bez Danii), bez potrzeby ich uznawania. Niemniej jednak rozporządzenie stanowiąc normy kolizyjne, rozgranicza porządki prawne krajowe. W ocenie sądu wbrew twierdzeniom organu procedure de sauvegarde nie można uznać za postępowanie upadłościowe, o jakim mowa w rozporządzeniu z 1 marca 2004 r.

Aleksandra Tarka