Akcyza: kodowy zawrót głowy

Potyczki podatników z kodami stosowanymi w Nomenklaturze Scalonej (dalej: kody CN) trwają od lat. Obowiązek przyporządkowania prawidłowych kodów do określonych wyrobów nałożyła wprowadzona w 2009 r. ustawa o podatku akcyzowym. Z kolei prawodawca unijny wprowadził od 2012 r. obligatoryjnie System Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych (system EMCS), w zakresie którego nakazał stosować najbardziej aktualne kody CN. Dodatkowo inne akty prawne dotyczące branż akcyzowych, zwłaszcza branży paliwowej, odwołują się do kodów CN z innych wersji Nomenklatury Scalonej - chociażby przepisy o zapasach obowiązkowych do kodów CN z 2015 r.

Wprowadza to chaos, który odczuli zwłaszcza podatnicy zajmujący się profesjonalnie obrotem wyrobami akcyzowymi. Jakby tego było mało, niedawna nowelizacja ustawy akcyzowej wprowadziła od początku 2016 r. znaczne ograniczenia w bezakcyzowym obrocie niektórymi wyrobami akcyzowymi opodatkowanymi zerową stawką tego podatku, jak chociażby surowcami węglowodorowymi do produkcji rozpuszczalników (a więc znów uwaga na kod CN!), co tym razem uderzyło w całą branżę chemiczną. Takie sytuacje to skrajność i należałoby przepisy dotyczące stosowania kodów CN ujednolicić.

Po co te kody

Kod CN pozornie podobnych wyrobów może decydować nie tylko o właściwej dla nich stawce akcyzy, lecz także o tym, czy w ogóle podlegają one takiemu opodatkowaniu. Sytuacja jest skomplikowana, ponieważ Nomenklatura Scalona i poszczególne kody CN cyklicznie są aktualizowane i modyfikowane, a do tego różne przepisy odwołują się do wersji kodów CN z różnych lat. Skutkuje to koniecznością podwójnej lub wielokrotnej ewidencji, częstymi pomyłkami i chaosem dokumentacyjnym.

Różne wyroby

W sytuacji gdy akcyza obejmuje całkowicie odrębne, a do tego pojemne i zróżnicowane grupy wyrobów, precyzyjne ich klasyfikowanie jest niezbędne dla rozstrzygania, jakie wyroby i według jakiej stawki powinny podlegać akcyzie. Przykładowo, skoro akcyza obejmuje szeroką grupę napojów alkoholowych, a przy tym w różny sposób opodatkowuje się piwo, wino, napoje fermentowane, wyroby pośrednie i alkohol etylowy - powinno być jasne, czym różni się piwo od wina, a wino od wódki.

Bardziej skomplikowana sytuacja dotyczy szeroko rozumianych produktów naftowych (na gruncie akcyzy określanych jako wyroby energetyczne). Ogólne pojęcia jak "paliwo opałowe" czy "paliwo silnikowe" byłyby niewystarczające, by rozstrzygnąć, co akcyzie powinno podlegać, a co nie. Dlatego zarówno unijny, jak i krajowy system akcyzy opierają się na podstawowej klasyfikacji taryfowej stosowanej w UE, czyli na Nomenklaturze Scalonej przyporządkowującej poszczególnym towarom kody CN.

Która wersja

Czy znajomość kodu CN wystarcza do określenia zasad opodatkowania akcyzą? Nie w każdym przypadku.

Dla oznaczania kodów CN na potrzeby akcyzy kluczowe znaczenie ma art. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z jej art. 3 ust. 1 do celów poboru akcyzy, oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, a także przy wydawaniu wiążących informacji akcyzowych stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WE L 256 z 1987 r., s. 1 ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, s. 382 ze zm.). Z kolei art. 3 ust. 2 omawianej ustawy stanowi, że zmiany w Nomenklaturze Scalonej nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie.

Odniesienie do trzech czynności, wobec których stosowana jest Nomenklatura Scalona (pobór akcyzy, oznaczanie znakami akcyzy i korzystanie z WIA), powinno być odczytywane jako referencja do całości krajowych regulacji dotyczących obrotu wyrobami akcyzowymi. Innymi słowy, o ile szczególny przepis nie stanowi inaczej - na potrzeby raportowania akcyzowego należy stosować kody CN w wersji aktualnej na moment wejścia w życie ustawy o podatku akcyzowym (a więc na 1 marca 2009 r.).

W tym miejscu należy zauważyć pierwszy niuans. Otóż porównując zapis polskiej ustawy o podatku akcyzowym do dyrektywy energetycznej 2003/96 (dyrektywy Rady z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dz.Urz. UE L 283 z 2003 r., s. 51 ze zm.) dostrzegamy, że przepis polskiej ustawy odnosi się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, a z kolei przepis dyrektywy w zakresie kodów CN odwołuje się do załącznika do tego rozporządzenia. Cyklicznym, corocznym zmianom podlega właśnie załącznik.

Warto przypomnieć, że przepisy starej ustawy akcyzowej z 2004 r. zawierały podobne zapisy z tą różnicą, że w przypadku produkcji i sprzedaży wyrobów akcyzowych na terenie kraju, obowiązywała klasyfikacja statystyczna PKWiU z 1997 r.

Zmiana w 2010 roku

Część podatników akcyzy zidentyfikowała omawiane problemy już w 2010 r. w związku z wejściem w życie 1 stycznia 2010 r. rozporządzenia Komisji (EWG) 948/2009 z 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik nr 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 oraz z równoległą dużą nowelizacją przepisów akcyzowych wprowadzonych 1 września 2010 r. Zmiana Nomenklatury Scalonej dotyczyła m.in. podgrupy wyrobów energetycznych - preparatów smarowych o klasyfikacji CN 3403, opodatkowanych stawką akcyzy zero, do których nie stosuje się procedury zawieszenia. Z uwagi na status wyrobów z pozycji CN 3403 kwestia dotyczyła wówczas głównie ewidencji prowadzonej w składzie podatkowym. Jeśli chodzi o nowelizację ustawy, to wątpliwości budził tryb określenia zmian, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, co było ściśle związane ze wspomnianą wcześniej konstrukcją i odwołaniem do rozporządzenia Rady nr 2658/87.

Ministerstwo Finansów uspokajało i w interpretacjach potwierdzało, że dla celów szeroko rozumianego opodatkowania wyrobów podatkiem akcyzowym właściwa jest klasyfikacja CN obowiązująca w momencie wejścia w życie ustawy, czyli na 1 marca 2009 r. Tym samym na potrzeby podatku akcyzowego zmiany Nomenklatury Scalonej dokonane de facto od 1 stycznia 2010 r. nie pociągają za sobą zmian w zakresie poszczególnych elementów opodatkowania akcyzą. Dlatego o tym, czy mamy do czynienia z wyrobem akcyzowym, czy jego produkcja musi odbywać się w składzie podatkowym, jaką stawkę akcyzy należy zastosować, czy możliwe jest zwolnienie z akcyzy - decyduje klasyfikacja CN, która obowiązywała w 2009 r.

Klasyfikacją tą należy się także posługiwać w ewidencjach prowadzonych przez podmioty zobowiązane do prowadzenia ewidencji - również na gruncie najnowszej wersji ewidencji akcyzowych (wg rozporządzenia ministra finansów z 28 grudnia 2015 r. w sprawie ewidencji i innych dokumentacji dotyczących wyrobów akcyzowych i znaków akcyzy; Dz.U. z 2015 r. poz. 2361).

Inaczej w EMCS

Jednak już w zakresie przemieszczania wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy (co jest zasadą w obrocie profesjonalnym) stosuje się inną wersję kodów CN. Chociaż bowiem dyrektywa energetyczna 2003/96 odwołuje się do kodów CN wynikających z rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 2031/2001 z 6 sierpnia 2001 r. - to jednak prawodawca unijny nie jest konsekwentny i od 1 stycznia 2012 r. wprowadził obligatoryjnie System Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych - system EMCS, w zakresie którego stosuje się już kody CN aktualne na dzień wysyłki towaru (a nie historyczne kody aktualne 1 marca 2009 r.).

W systemie EMCS elektroniczny dokument e-AD zastąpił papierowy administracyjny dokument towarzyszący (ADT), który dołączany był do każdej przesyłki wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Przy jego wdrożeniu okazało się zatem, że podmioty dokonujące wysyłek wyrobów akcyzowych do obsługi przemieszczeń nie mogą stosować klasyfikacji obowiązującej w 2009 r. (co wynika z polskich przepisów), nie mogą stosować też klasyfikacji obowiązującej w 2002 r. (co wynika z przepisów dyrektywy energetycznej), a zmuszone są do stosowania klasyfikacji obowiązującej od 1 stycznia 2012 r., nadanej rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1006/2011 z 27 września 2011 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, ale wraz z jej aktualizacjami wprowadzanymi do systemu EMCS (w praktyce zatem stosuje się kody aktualne, tj. obowiązujące na dzień wysyłki). Zawiłość problemu potęguje to, że akurat to rozporządzenie dokonało największych zmian w zakresie klasyfikacji wyrobów energetycznych.

Różne dokumenty - różne CN-y

Należy precyzyjnie określać typy dokumentów, w których dany kod nomenklatury powinien się znaleźć. Najlepszym przykładem są faktury, ponieważ na tych dokumentujących sprzedaż krajową powinien się znaleźć kod CN "akcyzowy" (czyli określany według ustawy z 2009 r.). Wymaga tego spójność choćby z dokumentami dostawy czy też tymi kodami, jakimi powinni dysponować odbiorcy prowadzący ewidencje akcyzowe. Z kolei w przypadku eksportu konieczne jest umieszczenie kodów "bieżących" (podobnie jak w systemie EMCS), tego z kolei wymaga spójność z dokumentami celnymi.

Co więcej, z praktycznego punktu widzenia często konieczne jest pokazywanie na jednym dokumencie dwóch lub nawet więcej wersji kodów CN, co aby nie wprowadzało w błąd, wymaga precyzyjnego wskazania, wg jakiej wersji Nomenklatury Scalonej określane są poszczególne kody.

Najczęstsze kłopoty

Trudno zatem nie odnieść wrażenia, że kwestia właściwego kodu CN, od którego zależy całość rozliczeń akcyzowych, jest swoistą pułapką dla przedsiębiorców. Należy dodatkowo podkreślić, że nawet gdy wiadomo, którą wersję Nomenklatury Scalonej stosować, kolejnym problemem jest przyporządkowanie danego wyrobu do właściwego kodu CN.

Występują bowiem wyroby energetyczne, w odniesieniu do których poziom skomplikowania przepisów Nomenklatury Scalonej jest tak wysoki, że problemy z prawidłowym zaklasyfikowaniem mają nie tylko podatnicy, lecz także same organy.

Przykładowo takie problemy stały się aktualne w ostatnim czasie w branży chemicznej w zakresie surowców do produkcji rozpuszczalników węglowodorowych oraz samych gotowych rozpuszczalników. Dotychczas w podobny sposób opodatkowane akcyzą były surowce (np. benzyna ekstrakcyjna klasyfikowana do pozycji CN 2710) oraz gotowe rozpuszczalniki (klasyfikowane do pozycji CN 3814). W związku ze zmianami przepisów akcyzowych, które weszły w życie od stycznia 2016 r., bezakcyzowy obrót wyrobami klasyfikowanymi do pozycji CN 2710 został istotnie ograniczony, przez co znaczenia nabrało, czy oferowany wyrób to "jeszcze surowiec", czy "już rozpuszczalnik".

Podobnie ścisłe rozgraniczenie pomiędzy preparatami smarowymi klasyfikowanymi do pozycji CN 3403 (co do zasady niepodlegającymi akcyzie) a olejami smarowymi klasyfikowanymi do pozycji CN 2710 (podlegającymi akcyzie, z możliwością zwolnienia w niektórych zastosowaniach), również nie zawsze jest oczywiste - zwłaszcza w przypadkach, gdy klasyfikacja CN 3403 przewidziana jest dla preparatu zawierającego powyżej 70 proc. olejów z ropy naftowej (formulacje takie spotykane są np. w preparatach do form ceramicznych).

Szczególnie groźne w skutkach dla podatników mogą okazać się zapisy ustawy akcyzowej, zgodnie z którymi jeśli dla danego wyrobu energetycznego nie powiązano wprost stawki akcyzy wyrażonej kwotowo (wyrobów wymienionych w art. 89 ust. 1 pkt 1-13 ustawy o podatku akcyzowym) z kodem CN, wówczas o ile nie jest on stosowany do celów opałowych ani napędowych - stosuje się stawkę zerową akcyzy. [przykład 1]

Odpowiedzialność nabywcy

Przepisy akcyzowe zostały zaprojektowane tak, iż każdoczesny posiadacz wyrobu akcyzowego, od którego nie rozliczono akcyzy w należnej wysokości, staje się podatnikiem. I chociaż idea przepisu może wydawać się słuszna (np. przeciwdziałanie przemytowi czy szarej strefie), to jednak w praktyce taka konstrukcja oznacza, że nabywca ponosi odpowiedzialność za błędy dostawcy. Jeżeli przykładowo producent błędnie zaklasyfikuje wyrób akcyzowy jako niepodlegający akcyzie (np. błędnie przyporządkuje mu kod dla rozpuszczalnika, zamiast dla surowca), odpowiedzialność z tego tytułu może ponieść również odbiorca (np. hurtownia, która nabyła wyrób celem dalszej odsprzedaży).

W tym zakresie przepisy powinny zostać doprecyzowane. Nabywca wyrobów powinien odpowiadać z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych, tylko jeśli nie jest w stanie wskazać dostawcy, od którego je nabył.[przykład 2]

Co robić

Obowiązek prawidłowej klasyfikacji leży w gestii podmiotu, który dokonał pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu, dlatego obciąża producenta, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego, a w przypadku importu - importera. Z uwagi na konstrukcje solidarnej odpowiedzialności w tym zakresie obowiązek weryfikacji klasyfikacji został de facto rozszerzony także na posiadacza wyrobów. Dlatego potwierdzenie prawidłowej klasyfikacji staje się kluczowe nie tylko dla podatników akcyzy, lecz także dla wszystkich podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji. Nie uzyskamy potwierdzenia klasyfikacji w indywidualnej interpretacji. Ministerstwo Finansów odmawia ich wydania, uznając (błędnie), że wykraczają one poza zakres prawa podatkowego.

Jednym z narzędzi umożliwiających potwierdzenie klasyfikacji jest Wiążąca Informacja Taryfowa. Formalnie od 1 września 2010 r. podmiot, który uzyskał WIT, ma zapewnioną ochronę w zakresie transakcji krajowych czy wewnątrzwspólnotowych. Ponieważ jest to jednak instytucja prawa celnego, uzyskanie WIT przez podmiot, który nie zamierza dokonywać eksportu bądź importu, jest ograniczone. Na marginesie warto wspomnieć, że WIT odnosi się do bieżącej klasyfikacji CN, co dla potrzeb akcyzy wiąże się z koniecznością reklasyfikacji przez podmiot, który uzyskał WIT, z uwzględnieniem zmian dokonanych w Nomenklaturze po 1 stycznia 2010 r. Dodatkowo w opublikowanym projekcie najnowszej nowelizacji ustawy o podatku akcyzowym (projekt z 4 marca 2016 r. ustawy o zmianie ustawy - Prawo celne oraz niektórych innych ustawy)proponuje się odejście od stosowania WIT-ów na gruncie akcyzy.

Panaceum na niedoskonałości WIT stała się instytucja Wiążącej Informacji Akcyzowej wprowadzona do ustawy akcyzowej 1  stycznia 2015 r. WIA ma szerokie zastosowanie, a zawarte w niej rozstrzygnięcie oprócz wskazania klasyfikacji musi określać pozostałe cechy akcyzowe decydujące o zakresie opodatkowania wyrobu, jak choćby stawka akcyzy czy reguły obrotu. WIA ma charakter indywidualny, co oznacza, że wiąże organy podatkowe jedynie wobec podmiotu, na rzecz którego została wydana.

Konkluzje

Obecny stan, w którym przedsiębiorca tylko na potrzeby akcyzy musi posługiwać się kilkoma wersjami tej samej klasyfikacji, wymaga zmian. O ile zdecydowanie słuszne jest założenie, że system  akcyzy powinien opierać się na precyzyjnej klasyfikacji taryfowej (oraz to, że obecnie brak jest realnej, godnej rozważenia alternatywy dla Nomenklatury Scalonej), o tyle należy rozważyć zmianę punktu odniesienia Nomenklatury Scalonej (tj. jej wersji).

Idea akcyzy od wyrobów energetycznych jest prosta: podatek obejmuje wszystkie wyroby stosowane do celów napędowych, a do celów opałowych tylko te, które są węglowodorami. Ale to tylko teoria.

Solidarna odpowiedzialność w zakresie akcyzy sprawia, że obowiązek weryfikacji klasyfikacji dotyczy też posiadacza wyrobów. Dlatego potwierdzenie prawidłowej klasyfikacji jest kluczowe nie tylko dla podatników akcyzy, lecz wszystkich podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji.

Jak powstaje problem

Jeśli przedsiębiorca będzie dokonywał przemieszczania tego wyrobu w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, to musi zastosować aktualne kody CN (obowiązujące w systemie EMCS), które w przypadku oleju napędowego odpowiadają kodom z 2012 roku. I tak jeśli olej ten nie zawiera biodiesla, powinien mieć klasyfikację 2710 19 47 (jeżeli zawiera biodiesel 2710 20 17). Taki też kod Nomenklatury Scalonej powinien znaleźć się na e-AD.

Jednak w części ewidencji poświęconej wprowadzeniu do składu podatkowego wyrobów objętych procedurą zawieszenia konieczne jest wskazanie kodu obowiązującego w 2009 r. Ponieważ w zakresie tych wyrobów nastąpiła zmiana (właśnie w 2012 r.), prowadzący skład podatkowy zmuszony jest do samodzielnego określenia tej klasyfikacji. W tym celu powinien dokonać analizy z punktu widzenia zawartości siarki, ponieważ przedmiotowy diesel dla potrzeb akcyzy może mieć klasyfikację 2710 19 41 bądź 2710 19 45.

Tu warto zwrócić uwagę, że według ostatnich interpretacji ministra finansów wyrób o kodzie 2710 19 41 ma stawkę akcyzy 1171 zł bądź 1797 zł/1000 litrów (w zależności od wypełnienia wymagań jakościowych), a wyrób o kodzie 2710 19 45 opodatkowany jest stawką akcyzy zero w przypadku dopełnienia obowiązków określonych w art. 89 ust 2 ustawy o akcyzie.

Powyższe wywody pokazują, jak trudne, a jednocześnie jak ważne jest przyjęcie prawidłowych kodów CN. Nawet drobna pomyłka może prowadzić do błędnego rozliczenia i kłopotów z fiskusem.

PRZYKŁAD 1

Zaniżenie należności do zapłaty

Firma posiada olej napędowy, tj. wyrób o klasyfikacji CN 2710 19 43 (wg aktualnej wersji Nomenklatury Scalonej), który spełnia wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. Takim wyrobom w wersji Nomenklatury Scalonej aktualnej na dzień wejścia w życie ustawy akcyzowej odpowiadał kod CN 2710 19 41. Pomyłka i przyjęcie bieżącej klasyfikacji może prowadzić do wniosku, że wyrób nie ma efektywnej stawki akcyzy, czyli podlega 0-proc. akcyzie - co w konsekwencji wpłynie na zaniżenie podstawy opodatkowania w zakresie akcyzy.

Dlatego odnoszenie się do klasyfikacji obowiązującej wyłącznie dla potrzeb akcyzy, tj. do rozporządzenia z 2008 r. (aktualnego na dzień wejścia w życie ustawy akcyzowej), stanowi sporą uciążliwość i realne ryzyko. Ryzyko to jest potęgowane przez same organy podatkowe, które nie zawsze stosują regułę wynikającą z art. 3 ustawy o akcyzie. W obrocie prawnym, choćby w bazie Wiążącej Informacji Akcyzowej czy też w potwierdzeniach rejestracji w zakresie podatku akcyzowego, można zaleźć wyroby akcyzowe o kodach Nomenklatury Scalonej już z nowych wersji rozporządzeń klasyfikacyjnych.

PRZYKŁAD 2

Przeniesienie odpowiedzialności

Supermarket zakupił od browaru piwo. Następnie klasyfikacja napoju jako piwa została przez organy zakwestionowana, np. ze względu na zastosowane surowce do produkcji, co w ocenie organów w niektórych sytuacjach może zmieniać klasyfikację napoju jako piwo na gruncie CN. W takiej sytuacji wskazanie dostawcy powinno obligować organy do kierowania ich działań do producenta lub dostawcy, a nie supermarketu. Bardzo często bowiem nabywca nie jest w stanie zweryfikować klasyfikacji wyrobu (np. składu węglowodorowego nabywanego oleju albo składu surowcowego wsadu do produkcji napoju alkoholowego). W takich sytuacjach powinien on mieć możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności poprzez wskazanie dostawcy i legalnego pochodzenia wyrobu.

OPINIA EKSPERTA

@RY1@i02/2016/074/i02.2016.074.071000400.801.jpg@RY2@

Karolina Han starszy konsultant w KDCP

Są wyroby energetyczne, dla których przyporządkowanie do odpowiedniego kodu CN wystarcza do określenia akcyzy. Przykładowo tradycyjna benzyna ma stawkę 1565 zł/1000 litrów, niezależnie od jej przeznaczenia. Ale nie zawsze tak jest. Już popularny diesel (ON) ma różne stawki w zależności od tego, czy stosowany jest do napędu silników, czy jako paliwo opałowe. Podobnie jest z gazem LPG (propan-butan). Taki sam wyrób może być albo efektywnie opodatkowany akcyzą (autogaz) albo zwolniony (LPG do celów grzewczych), albo objęty zerową stawką (np. gaz do aerozoli). Ale o tym, czy dany wyrób jest benzyną, olejem napędowym, LPG czy innym wyrobem akcyzowym - decyduje właśnie kod CN. Dlatego tak ważne jest jego prawidłowego ustalenie.

Posiadanie potwierdzenia klasyfikacji nadanej przez urząd statystyczny, zawierającego nawet odpowiednio wskazany kod CN, przypisany dla danej grupy PKWiU, nie zabezpiecza przed ryzykiem pomyłki. Taka informacja oczywiście stanowić może dodatkowy dowód w przypadku sporu, ale z uwagi na restrykcyjną treść przepisów akcyzowych może nie zostać uwzględniona przez organy podatkowe. Oczywiście taki dualizm dla przeciętnego nabywcy wyrobów akcyzowych może stanowić wręcz pułapkę - chociażby w sytuacji gdy działa on w zaufaniu do organów statystycznych. Jednak takie przypadki po prostu wpisują się w smutną prozę kontaktów z organami celnymi.

@RY1@i02/2016/074/i02.2016.074.071000400.802.jpg@RY2@

Jak zmieniały się oznaczenia

@RY1@i02/2016/074/i02.2016.074.071000400.103.gif@RY2@

Potencjalne rozwiązania

Krzysztof Rutkowski

 radca prawny, doradca podatkowy, partner w KDCP

Podstawa prawna

Ustawa z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 752 ze zm.).