Poradnia podatkowa

— Co może zrobić przedsiębiorca, gdy nie zgadza się z ustaleniami w protokole po kontroli celnej

— Jaką stawkę zastosować przy wynajmie świetlicy

— Kiedy obcokrajowiec może prowadzić księgę podatkową

— Importer otrzymuje dużo przesyłek o niskiej wartości, w efekcie czego należności celnopodatkowe często nie przekraczają kwoty 10 euro. Czy istnieje możliwość niepłacenia tak niskich należności?

ekspert prawa celnego

Tak, istnieje taka możliwość. Zgodnie z art. 55 prawa celnego organ celny nie nalicza i nie księguje należności, jeśli są one niższe niż 10 euro. Aby jednak skorzystać z tego zwolnienia zgodnie z instrukcją wypełniania zgłoszeń celnych, agencja celna dokonująca zgłoszenia lub importer powinni w polu 47 (piąta kolumna) SAD wpisać kod "L". Wtedy to bowiem należności te nie zostaną naliczone. Trzeba wiedzieć, że w praktyce zdarzają się zaniechania agencji celnych w tym zakresie (brak literki L w polu 47), co skutkuje koniecznością zapłaty nawet bardzo niskich należności przez importera, co generuje tym samym niepotrzebne koszty administracyjne.

Podstawa prawna

Ustawa z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 622 z późn. zm.). Instrukcja wypełniania zgłoszeń celnych.

— U przedsiębiorcy została przeprowadzona kontrola celna, w wyniku której organ celny stwierdził nieprawidłowości w zakresie stosowanej taryfikacji importowanych produktów. Przedsiębiorca nie zgadza się z zapisami zawartymi w protokole kontroli i zastanawia się, co może zrobić w takiej sytuacji?

ekspert prawa celnego

Zgodnie z art. 73 prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie więc z art. 291 Ordynacji kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu kontroli, może w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przedstawić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub zastrzeżeń w tym terminie przyjmuje się, że kontrolowany nie kwestionuje ustaleń kontroli. W razie wykrycia nieprawidłowości dotyczących taryfikacji importer powinien więc w ciągu 14 dni od dnia otrzymania protokołu kontroli przedstawić swoje zastrzeżenia oraz dowody, jakie ma na potwierdzenie prawidłowości stosowanych kodów taryfy celnej. Jeśli tego nie zrobi w terminie 14 dni od zakończenia kontroli, może się spodziewać, że w ciągu 6 miesięcy otrzyma powiadomienie o wszczęciu postępowania. Najlepszym dowodem w opisanym przypadku byłaby wiążąca informacja taryfowa (WIT) potwierdzająca prawidłowość zastosowanej taryfikacji. Jeśli jednak importer takim dokumentem nie dysponuje, powinien zaopatrzyć się w inne dowolne dowody mogące stanowić potwierdzenie zastosowanej taryfikacji. W myśl bowiem art. 180 Ordynacji jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dopuszczalne są również oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe składanie zeznań. Importer może więc wesprzeć się m.in.: 1) wydanym dla innego podmiotu (np. dostawcy) WIT potwierdzającym prawidłowość stosowanej taryfikacji, 2) szczegółową specyfikacją dotyczącą składu importowanego produktu potwierdzającą prawidłowość stosowanej taryfikacji, 3) decyzją wydaną przez organ celny, z której pośrednio wynika, że zgłoszenie celne, w którym użyto tego samego kodu taryfy celnej, było prawidłowe albo zostało zweryfikowane przez urząd celny.

Podstawa prawna

Art. 180 i 291 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Art. 73 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. nr 68, poz. 622 z późn. zm.).

— Internat, w którym mieszkają uczniowie szkoły podstawowej i gimnazjum, wynajmuje świetlicę podmiotom gospodarczym. Jaką stawkę podatku należy zastosować wobec takiego wynajmu?

ewa.ciechanowska@infor.pl

Zgodnie z ustawą o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Podstawowa stawka tego podatku wynosi obecnie 23 proc. Jednak zarówno w treści ustawy o VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi bądź zwolnienie od podatku. I tak zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

W rozpatrywanym przypadku wynajmujący (internat) jest placówką publiczną i czynnym podatnikiem VAT. Świadczy usługi wynajmu pomieszczeń niemieszkalnych - świetlicy. Wynajem pomieszczeń niemieszkalnych internatu, np. świetlicy, podmiotom gospodarczym oraz osobom fizycznym na podstawie umowy najmu sklasyfikowany jest w grupowaniu PKWiU 68.20.12.0 "Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami niemieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi".

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa, stwierdzić należy, iż świadczone przez internat usługi wynajmu pomieszczeń niemieszkalnych, czyli świetlicy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej w wysokości 23 proc., zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawyo VAT. Do przedmiotowej usługi nie znajdą zastosowania preferencyjne stawki VAT, jak również zwolnienie z podatku od towarów i usług.

Podstawa prawna

Art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).

Obywatel Białorusi, mający Kartę Polaka, zamierza prowadzić w Polsce działalność gospodarczą. Czy dokumentację księgową powinien prowadzić w formie księgi podatkowej, czy ksiąg rachunkowych?

ekspert w zakresie podatków

Osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie wykonujące działalność gospodarczą są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów albo księgi rachunkowe, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych.

Księgi rachunkowe powinny prowadzić mające siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Polski:

- osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro,

- osoby zagraniczne, oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej.

Przez osobę zagraniczną rozumie się osobę fizyczną niemającą obywatelstwa polskiego. Przyznanie Karty Polaka nie oznacza nabycia polskiego obywatelstwa ani stwierdzenia polskiego pochodzenia w rozumieniu odrębnych przepisów.

Z powyższego wynika, że osoba fizyczna niemająca obywatelstwa polskiego jest osobą zagraniczną, zobowiązaną do prowadzenia ksiąg rachunkowych bez względu na wysokość przychodu netto osiągniętego przez tę osobę z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Zasada ta nie dotyczy obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej, w myśl bowiem postanowień Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, mając na uwadze zasadę równego traktowania obywateli państw unijnych uznano, iż osoby fizyczne będące obywatelami tych państw, nieposiadające obywatelstwa polskiego powinny być traktowane tak jak obywatele polscy.

Ponieważ więc Białorusin nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych jako osoba zagraniczna, bez względu na wysokość przychodu netto osiągniętego z prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Stanowisko takie potwierdził dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z 16 października 2012 r., nr IPPB1/415-880/12-3/JB.

Podstawa prawna

Art. 24a ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.). Art. 2 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.).