Umowa z Arabią Saudyjską ma podstawę w konwencji

@RY1@i02/2013/069/i02.2013.069.18300040d.802.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer partner w PwC, docent Uniwersytetu Warszawskiego

Jest to pierwsza umowa podatkowa między obu państwami. Została podpisana 22 lutego 2011 r., weszła w życie 1 czerwca 2012 r., a efektywne stosowanie jej postanowień ma miejsce od 1 stycznia 2013 r.

Podobnie jak inne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę, również ta z Arabią Saudyjską w swojej zasadniczej konstrukcji oparta jest na Konwencji Modelowej OECD - z pewnymi modyfikacjami. Umowa podaje definicję zakładu. Stanowią go budowa, prace konstrukcyjne lub montażowe, gdy trwają ponad 6 miesięcy. Również usługi przedsiębiorstwa trwające ponad 6 miesięcy w dowolnym 12-miesięcznym okresie będą oznaczały zakład.

Wypłacane transgranicznie dywidendy mogą być opodatkowane u źródła w maksymalnej wysokości 5 proc., podobnie jak dochody z wierzytelności - jak w umowie określono odsetki.

Należności licencyjne mogą być opodatkowane u źródła w maksymalnej wysokości 10 proc., przy czym zgodnie z polską polityką traktatową, lecz odmiennie aniżeli w Konwencji Modelowej OECD, definicja należności licencyjnych obejmuje również należności za korzystanie lub prawo do korzystania z urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, czyli np. płatności z tytułu transgranicznych umów leasingowych.

Umowa zawiera też m.in. klauzulę nieruchomościową pozwalającą na opodatkowanie przez dane państwo dochodu z tytułu zbycia akcji lub innych porównywalnych praw, których więcej niż 50 proc. wartości pochodzi bezpośrednio lub pośrednio z majątku nieruchomego położonego w tym państwie.

W odniesieniu do metod unikania podwójnego opodatkowania w przypadku obu państw umowa przewiduje zaliczenie zwykłe, czyli inaczej proporcjonalne, oraz wyłączenie z progresją w stosunku do dochodu zwolnionego od opodatkowania w danym państwie. Not.

WOJ