Jak rozliczyć nabycie usług wynajmu sali gimnastycznej na potrzeby pracowników

Z wynajętego obiektu sportowego mogą korzystać wszyscy pracownicy (niezależnie od ich sytuacji rodzinnej czy materialnej). Pracownicy nie deklarują na żadnej liście chęci uczestnictwa w tych zajęciach. Nie jest prowadzona żadna ewidencja, z której wynikałoby, którzy konkretnie pracownicy korzystają z obiektu sportowego w danym dniu. Pracownicy korzystają z wynajętej sali gimnastycznej nieodpłatnie (tj. nie zostaną obciążeni w żadnej części kosztem tego wynajmu). Spółka przekazuje te świadczenie głównie ze względu na chęć zmotywowania pracowników, zwiększenia ich zaangażowania w pracę, dbałość o panującą w pracy atmosferę, a także stałe ulepszanie relacji pracownik - pracodawca, co w konsekwencji ma się przełożyć na większą efektywność świadczonej pracy i wysokość osiąganych przez spółkę przychodów. Koszty wynajmu sali gimnastycznej spółka pokryje ze środków obrotowych. Jak spółka powinna rozliczyć VAT, CIT i PIT (obowiązki płatnika) od nabycia usług udostepnienia obiektu sportowego (sali gimnastycznej), a następnie nieodpłatnego udostępnienia tego obiektu pracownikom w celu uprawiania sportu? ⒸⓅ

VAT

Organy podatkowe przyjmują, że wynajem sali gimnastycznej znajdującej się na terenie szkoły na cele rekreacyjno-sportowe (np. gry w piłkę - nożną, koszykówka, siatkową) jest objęty 8-proc. stawką VAT na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146a pkt 2 i w związku z poz. 179 załącznika nr 3 do ustawy o VAT. Na podstawie tych przepisów preferencyjną 8-proc. stawką VAT są objęte sklasyfikowane w grupowaniu 93.11.10.0 usługi związane z działalnością obiektów sportowych. Warto zapoznać się w tym zakresie z interpretacjami indywidualnymi dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 września 2017 r., nr 0115-KDIT1-1.4012.446.2017.2.JP, oraz dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 28 grudnia 2016 r., nr 2461-IBPP3.4512.680.2016.2.BJ. Zatem gmina postąpiła prawidłowo, wystawiając 7 czerwca 2018 r. stosowną fakturę korygującą z tytułu pomyłki w stawce (powinna być 8-proc. stawka VAT zamiast wykazanej na pierwotnej fakturze stawki podstawowej).

Podatnik wystawia fakturę korygującą m.in. w przypadku gdy po wystawieniu faktury stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (zob. art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT).

Podatek naliczony...

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (zob. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT).

W analizowanej sprawie usługi sportowo-rekreacyjne (wynajem sali gimnastycznej) spółka nabywa w celu ich nieodpłatnego przekazania pracownikom, która to czynność, jak zostanie wyjaśnione dalej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Przekazywane pracownikom przez spółkę usługi nie są wymienione w ustawie jako korzystające ze zwolnienia od podatku. A zatem należy stwierdzić, że spółka ma prawo do pełnego odliczenia VAT z tytułu ich nabycia (por. interpretacja indywidualna dyrektora IS w Warszawie z 5 lutego 2015 r., nr IPPP2/443-1153/14-2/BH; interpretacja indywidualna dyrektora IS w Warszawie z 24 kwietnia 2015 r., nr IPPP3/4512-21/15-4/MC).

UWAGA! Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT). W analizowanej sprawie kwotę podatku naliczonego stanowi 240 zł, tj. kwota wynikająca z rozliczenia otrzymanej od gminy faktury (690 zł) i faktury korygującej na minus (kwota korekty VAT: [-] 450 zł).

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy (art. 86 ust. 10 ustawy o VAT).

W odniesieniu do nabytej usługi wynajmu obiektu sportowego obowiązek podatkowy powstanie stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze, tj. 1 czerwca 2018 r.

Zatem zgodnie z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia przedmiotowych usług wynajmu sali gimnastycznej za maj 2018 r. powstanie w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2018 r. Odliczeniu podatku naliczonego z tytułu nabycia tej usługi w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2018 r. nie sprzeciwia się art. 86 ust. 10a pkt 1 ustawy o VAT.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z otrzymanej faktury powstaje stosownie do art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę. W analizowanej sprawie spółka otrzymała pierwotną fakturę 1 czerwca 2018 r., a zatem ma prawo do odliczenia przedmiotowego podatku w rozliczeniu za czerwiec 2018 r.

Z uwagi na to, że pierwotna faktura zawierała pomyłki w stawce i w kwocie podatku, a w związku z tym została przesłana z gminy faktura korygującą, przy rozstrzyganiu kwestii związanych z odliczeniem podatku naliczonego trzeba mieć na uwadze art. 86 ust. 19a ustawy o VAT. Zgodnie z nim, w przypadku gdy nabywca towaru lub usługi otrzymał fakturę korygującą, o której mowa w art. 29a ust. 13 i 14 ustawy o VAT (tj. fakturę korygującą na minus), jest on obowiązany do zmniejszenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym tę fakturę korygującą otrzymał. Jeżeli podatnik nie obniżył kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego określonego w fakturze, której korekta dotyczy, a prawo do takiego obniżenia mu przysługuje, zmniejszenie kwoty podatku naliczonego uwzględnia się w rozliczeniu za okres, w którym podatnik dokonuje tego obniżenia. W analizowanej sprawie faktura korygująca została także otrzymana w czerwcu 2018 r., a zatem w rozliczeniu za czerwiec 2018 r. spółka powinna rozliczyć obie faktury (tzn. ująć je w prowadzonej ewidencji VAT i JPK_VAT), a w deklaracji wykazać prawidłową kwotę podatku naliczonego do odliczenia, tj. 240 zł. Zatem w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2018 r. spółka ma prawo odliczyć, w związku z nabyciem przedmiotowej usługi, podatek naliczony, w wysokości 240 zł.

Rozumiem, że w analizowanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 88 ustawy o VAT. Na potrzeby schematu rozliczenia zakładam, że spółka odliczy podatek naliczony wynikający z otrzymanej faktury (wraz z fakturą korygującą) w miesiącu otrzymania tych faktur, tj. w czerwcu 2018 r., a zatem nie skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, tj. rozliczenia go w następnych miesiącach.

...i należny

W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi (art. 8 ust. 2a ustawy o VAT). Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

W analizowanej sprawie spółka nabywa od gminy usługi sportowo-rekreacyjne (wynajem/udostepnienie sali gimnastycznej), a następnie nieodpłatnie świadczy te usługi swoim pracownikom. Pracownicy nie ponoszą żadnych wydatków z tytułu korzystania z usług. Nabycie usług jest w pełni finansowane ze środków obrotowych spółki. Stwierdzić zatem należy, że przedmiotowe usługi świadczone nieodpłatnie przez spółkę na rzecz pracowników podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Usługi te nie są usługami związanymi z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę, a służą jedynie celom prywatnym pracowników (por. interpretacja indywidualna dyrektora IS w Warszawie z 5 lutego 2015 r., nr IPPP2/443-1153/14-2/BH; interpretacja indywidualna dyrektor IS w Warszawie z 24 kwietnia 2015 r., nr IPPP3/4512-21/15-4/MC). Spółka musi zatem wykazać podatek należny od nieodpłatnego świadczenia tych usług. Obowiązek podatkowy z tytułu nieodpłatnego świadczenia tych usług powstanie z chwilą ich wykonania, tj. z chwilą upływu miesięcznego okresu rozliczeniowego 31 maja 2018 r. stosownie do art. 19a ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o VAT. W przypadku nieodpłatnego świadczenia tych usług nie można zastosować art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie bądź ust. 7 w zw. z art. 106i ust. 3 pkt 4 ustawy o VAT, gdyż ani nie jest wystawiana faktura na ich udokumentowanie, ani nie upływa termin płatności.

W przypadku świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest koszt świadczenia tych usług poniesiony przez podatnika (art. 29a ust. 5 ustawy o VAT). W analizowanej sprawie koszt nabycia przedmiotowych usług za maj 2018 r. wyniósł netto 3000 zł i ta kwota powinna, moim zdaniem, stanowić podstawę opodatkowania nieodpłatnego świadczenia tych usług. Podstawa opodatkowania nieodpłatnego przekazania tych usług nie obejmuje wynikającego z faktur podatku VAT w wysokości 240 zł (po uwzględnieniu korekty faktury).

Jak zostało już wyjaśnione, właściwą stawką podatku VAT dla tych usług jest obniżona stawka 8-proc. Zatem podatek należny z tytułu nieodpłatnego świadczenia tych usług wyniesie 240 zł (3000 zł x 8 proc.). Spółka w deklaracji VAT-7 za maj 2018 r. powinna zatem wykazać podatek należny z tytułu nieodpłatnego przekazania tych usług pracownikom w wysokości 240 zł. Obecnie przepisy nie przewidują wystawiania faktur wewnętrznych na udokumentowanie nieodpłatnego świadczenia usług. Jednak w celu ujęcia podstawy ich opodatkowania i podatku należnego w ewidencji VAT oraz JPK_VAT spółka powinna rozważyć wystawienie tzw. odpowiednika faktury wewnętrznej.

UWAGA! W sytuacji gdyby przedmiotowe świadczenia były finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, to ich zakup, a następnie nieodpłatne przekazanie pracownikom byłyby neutralne na gruncie VAT w świetle aktualnej praktyki, w myśl której nie podlega VAT administrowanie tym funduszem (zob. interpretacja ogólna ministra finansów z 27 maja 2013 r., nr PT1/033/20/831/KSB/12/RD50859; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2008 r., sygn. akt I FSK 1076/07). ⒸⓅ

CIT I KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT (art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT). Kosztami podatkowymi są m.in. koszty pracownicze. Koszty te obejmują nie tylko wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie, diety i inne należności za czas podróży służbowych, wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. Mogą także obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników m.in. z tytułu opłat za korzystanie z obiektów sportowych (np. sal gimnastycznych), lecz w każdej sytuacji trzeba sprawdzić, jaki jest cel takiego przedsięwzięcia. Pracodawca może bowiem zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT. Ponadto muszą być udokumentowane.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego wydatki na rzecz pracowników (wynajem sali gimnastycznej) ponoszone przez spółkę ze środków obrotowych mają pośredni związek z prowadzoną przez spółkę działalnością. Korzystanie przez pracowników z tego typu świadczeń służy integracji i poprawie komunikacji wewnętrznej pracowników, sprzyja zwiększeniu zaangażowania w wykonywaną pracę oraz umacnianiu relacji pomiędzy pracodawcą a pracownikami. Zatem ponoszone z tego tytułu wydatki związane są w sposób pośredni z przychodami uzyskiwanymi z działalności gospodarczej i zachodzą przesłanki uprawniające do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów (zob. interpretacja indywidualna dyrektora IS w Katowicach z 24 lipca 2015 r., nr IBPB-1-2/4510-121/15/BD; interpretacja indywidualna dyrektor IS w Katowicach z 30 grudnia 2016 r., nr 2641-IBPB-1-2.4510.985.2016.1.BKD). Przedmiotowe wydatki stanowią dla spółki tzw. koszty pośrednie (wydatki te nie wiążą się z powstaniem po stronie pracowników przychodów, a zatem do ich potrącenia nie stosujemy art. 15 ust. 4g i art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT).

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT). Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (zob. art. 15 ust. 4e ustawy o CIT). W analizowanej sprawie koszty uzyskania przychodów z tytułu przedmiotowych wydatków spółka może zatem potrącić 1 czerwca 2018 r., tj. w dacie wystawienia przez gminę faktury z tytułu usług wynajmu obiektu sportowego. W czerwcu 2018 r. spółka ma zatem prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów kwotę 3000 zł z tytułu nabycia przedmiotowych usług wynajmu/udostepnienia sali gimnastycznej.

Kosztem uzyskania przychodów nie będzie dla spółki podatek naliczony z tytułu nabycia usług wynajmu obiektu sportowego (sali gimnastycznej), gdyż podlega odliczeniu na gruncie VAT, a w takim przypadku jego zaliczeniu w ciężar kosztów podatkowych sprzeciwia się art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o CIT (por. interpretacja indywidualna dyrektora IS w Katowicach z 30 grudnia 2016 r., nr 2641-IBPB-1-2.4510.985.2016.1.BKD). Kosztem podatkowym nie będzie dla spółki także podatek należny od nieodpłatnego przekazania przedmiotowych usług pracownikom, gdyż nie mamy tutaj do czynienia z żadnym przypadkiem wymienionym w art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. b ustawy o VAT.

UWAGA! W analizowanej sprawie, w sytuacji, gdyby świadczenia te były finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, to poniesione z tego tytułu wydatki nie powinny zostać uznane za koszt uzyskania przychodu. Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (zob. art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o VAT). Kosztem uzyskania przychodów spółki w tym przypadku będą stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o CIT odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek funduszu. ⒸⓅ

PIT (OBOWIĄZKI PŁATNIKA)

Stosownie do art. 31 ustawy o PIT płatnik jest zobowiązany do obliczania i poboru zaliczek na podatek PIT za osoby, które uzyskują od płatnika przychody ze stosunku pracy, w tym m.in. z nieodpłatnych świadczeń. Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 11 ust. 1 ustawy o PIT). Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych (art. 12 ust. 1 ustawy o PIT). Zatem przychodem ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy, w tym świadczenia otrzymane nieodpłatnie.

Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy (art. 12 ust. 4 ustawy o PIT).

Trybunał Konstytucyjny, definiując w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, pojęcie "innych nieodpłatnych świadczeń" jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia, które:

wzostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

wzostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

wstanowią wymierną korzyść przypisaną indywidualnemu pracownikowi (korzyść nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

Zatem nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów.

W analizowanej sprawie spółka wynajmuje dla pracowników salę gimnastyczną. Pracownicy po godzinach pracy mogą spotkać się na wynajętej sali gimnastycznej i w tym czasie grać np. w koszykówkę lub siatkówkę. Pracownicy nie deklarują na żadnej liście chęci uczestnictwa w tych zajęciach. Opłata za wynajem sali jest opłatą ryczałtową, niezależnie od liczby pracowników korzystających z wynajętej sali. Zatem w świetle cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy uznać, że korzystanie przez pracowników z wynajętej przez pracodawcę sali gimnastycznej nie prowadzi do powstania u pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Nie są bowiem spełnione wszystkie kryteria, o których mowa w tym wyroku Trybunału Konstytucyjnego (por. interpretacja indywidualna ministra finansów z 23 lipca 2015 r., nr DD3.8222.2.265.2015.CRS).

UWAGA! W analizowanej sprawie przychód po stronie pracowników nie powstałby także w sytuacji, gdyby świadczenia te były finansowane ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (por. interpretacja indywidualna dyrektora IS w Łodzi z 1 lipca 2016 r., nr 1061-IPTPB1.4511.437.2016.1.SJ). ⒸⓅ

Schemat rozliczenia przez spółkę nabycia usług wynajmu sali gimnastycznej na cele sportowo-rekreacyjne oraz ich nieodpłatnego przekazania pracownikom*

1. JAKI PODATEK NALEŻAŁOBY ZAPŁACIĆ:

Koszty uzyskania przychodów: 3000 zł

Podatek należny: 240 zł

Podatek naliczony: 240 zł

Przedmiotowe świadczenia nie stanowią dla otrzymujących je pracowników przychodu ze stosunku pracy, a zatem na spółce nie ciążą w tym zakresie obowiązki płatnika.

2. W JAKIEJ DEKLARACJI WYKAZAĆ PODATEK:

Nie ma obowiązku składania deklaracji zaliczkowej. Spółka powinna jednak uwzględnić koszty uzyskania przychodów w wysokości 3000 zł przy obliczeniu zaliczki na podatek CIT za czerwiec 2018 r. podlegający wpłacie do urzędu skarbowego, a po zakończeniu roku podatkowego uwzględnić te koszty w zeznaniu rocznym CIT-8.

W poz. 17 deklaracji VAT-7 za maj 2018 r. spółka powinna wykazać podstawę opodatkowania w wysokości 3000 zł, a w poz. 18 spółka powinna wykazać podatek należny w wysokości 240 zł. Z kolei w poz. 45 deklaracji VAT-7 za czerwiec 2018 r. spółka powinna wykazać wartość netto nabytych usług, tj. 3000 zł, a w poz. 46 podatek naliczony w wysokości 240 zł.

3. TERMIN ZŁOŻENIA DEKLARACJI:

do 1 kwietnia 2019 r. (31 marca to niedziela) - zakładam, że rokiem podatkowy spółki jest rok kalendarzowy

do 25 czerwca 2018 r. - w zakresie podatku należnego

do 25 lipca 2018 r. - w zakresie podatku naliczonego

* W schemacie rozliczenia pominięte zostały inne zdarzenia/czynności.

Odpowiedź Ministerstwa Finansów z 25 maja 2018 r. na pytanie DGP

Czy w przypadku usług wynajmu i udostępniania pomieszczeń sportowych, np. sal gimnastycznych czy basenów, które klasyfikowane są jako usługi związane z działalnością obiektów sportowych (PKWiU z 2008 r. 93.11.10.0), prawidłowe jest zastosowanie stawki VAT 8 proc. na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 179 załącznika nr 3 w zw. z art. 146a pkt 2 ustawy o VAT?

Zgodnie z art. 5a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.) - dalej: ustawa o VAT - towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. W pozycji 179 załącznika nr 3 do ustawy o VAT wymienione są "Usługi związane z działalnością obiektów sportowych" PKWiU 93.11.10.0. Zatem sklasyfikowanie usług wynajmu i udostępniania pomieszczeń sportowych jako usług związanych z działalnością obiektów sportowych (PKWiU 93.11.10.0) implikuje opodatkowanie ich z zastosowaniem stawki podatku w wysokości 8 proc. Zastosowania powyższej stawki uzależnione jest od prawidłowości klasyfikacji tych usług.

Czy w przypadku usług udostępnienia sali gimnastycznej (PKWiU z 2008 r. 93.11.10.0) obowiązek podatkowy powstaje w szczególny sposób określony w art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b ustawy o VAT, mimo że nie są to usługi wynajmu klasyfikowane w PKWiU z 2008 r. 68.20.12.0?

Stosownie do art. 19a ust. 5 pkt 4 lit. b tiret trzecie (z uwzględnieniem ust. 7) ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury z tytułu świadczenia usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze. Przepis ten nie powołuje żadnego symbolu statystycznego, zatem usługi wymienione w tym przepisie nie są identyfikowane za pomocą klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Zakres usług wymienionych w tym przepisie jest szeroki, obejmuje również usługi "o podobnym charakterze". Wskazuje to zatem na objęcie zakresem tego przepisu różnych usług dotyczących najmu, dzierżawy, leasingu etc., niezależnie od kwalifikacji wg PKWiU.

@RY1@i02/2018/106/i02.2018.106.071000400.801.jpg@RY2@

Marcin Szymankiewicz

doradca podatkowy

Podstawa prawna

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 200).

Ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2343 ze zm.).

Ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.).