Kiedy stosować zwolnienie dla świadczeń socjalnych
Spółka wypłaca uprawnionym pracownikom świadczenia z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Część z nich pracuje też w innych zakładach pracy. Jak w przypadku pracy na rzecz wielu pracodawców stosować zwolnienie dla świadczeń z ZFŚS wypłacanych pracownikowi?
Zasady stosowania zwolnienia dla świadczeń finansowanych przez pracodawcę z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych reguluje art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem wolna od podatku jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej (o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych) świadczeń rzeczowych oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych. Jednocześnie przepis ten przewiduje, że zwolnienie obejmuje świadczenia do wysokości nieprzekraczającej rocznie kwoty 380 zł (łącznie dla świadczeń pieniężnych i rzeczowych).
Przychody pracownika pochodzące z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowią przychód ze stosunku pracy. Zatem po przekroczeniu limitu podatek dochodowy pobierany jest przez pracodawcę (płatnika) ze środków przyznanych uprawnionemu. Pracownik otrzymuje świadczenie po dokonaniu potrącenia podatku. Problemy praktyczne z zastosowaniem przez pracodawcę zwolnienia mogą się pojawiać w przypadku pracy na rzecz wielu pracodawców. Trzeba jednak pamiętać, że przepisy ustawy o PIT nie nadają pracodawcy uprawnienia do żądania od pracownika informacji dotyczących innych źródeł utrzymania, jak również nie zobowiązują pracownika do zawiadamiania pracodawcy o dodatkowej pracy. Także stosowanie zwolnienia nie jest uzależnione od obowiązku poinformowania pracodawcy o niepozostawaniu pracownika w innym stosunku pracy. Jeżeli zatem pracownik w danym roku podatkowym otrzymał świadczenia od każdego pracodawcy i łączna kwota tych świadczeń jest wyższa niż 380 zł, to pracownik ma obowiązek samodzielnie wykazać nadwyżkę podlegającą opodatkowaniu w rocznym zeznaniu podatkowym. Warto wskazać, że pracownik uzyskujący przychody od dwóch pracodawców nie może żadnego z nich upoważnić do dokonania rocznego obliczenia podatku, zatem zobowiązany jest zawsze do samodzielnego złożenia zeznania podatkowego.
Magdalena Majkowska
Podstawa prawna
Art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu