W pracy sezonowej odliczymy koszty

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy o PIT. Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki - powinien:

● być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

● nie znajdować się wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 ustawy o PIT,

● być właściwie udokumentowany.

W jednej z interpretacji indywidualnych (nr ITPB1/415-186/09/WM) dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy zajął się kwestią rozliczenia podatkowego firmy, która sezonowo wynajmuje nieruchomości. W analizowanej przez bydgoską izbę sprawie spółka jawna prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji materiałów budowlanych z betonu, ewidencjonując zdarzenia gospodarcze na podstawie ksiąg rachunkowych. W 2008 roku spółka nabyła nieruchomość wiejską z przeznaczeniem na działalność agroturystyczną - krótkotrwałe zakwaterowanie gości. Ze względu na specyfikę tej działalności występuje sezonowość wynajmu. Jednocześnie spółka ponosi na bieżąco stałe koszty dotyczące utrzymania tej nieruchomości, takie jak: podatek gruntowy, wydatki na konserwację i naprawy, energię elektryczną, wodę, ubezpieczenia, utrzymanie pracownika oraz koszty amortyzacji.

Spółka nie wie, czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszystkie poniesione wydatki na utrzymanie tej nieruchomości w okresie niewynajmowania pokoi z chwilą otrzymania faktury, rachunku lub innego dokumentu.

Według Izby Skarbowej w Bydgoszczy ustawodawca w art. 22 ustawy o PIT nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu. Kosztami uzyskania przychodów są koszty związane z uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem że podatnik wykaże, że zostały one w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.

W przedstawionej sytuacji spółka oprócz działalności w zakresie produkcji materiałów budowlanych prowadzi działalność agroturystyczną na zakupionej w 2008 roku nieruchomości wiejskiej. Mimo że jest to działalność sezonowa, spółka ponosi stałe, bieżące koszty jej utrzymania, takie jak: podatki gruntowe, koszty związane z konserwacją i naprawą energii elektrycznej, wody, ubezpieczenia oraz utrzymania pracownika.

Wydatki te - według bydgoskiej izby - związane są z działalnością gospodarczą, mają na celu uzyskiwanie przychodów z agroturystyki (funkcjonowanie, zachowanie źródła tego przychodu). Wobec tego - o ile zostały one właściwie udokumentowane - spełniają kryteria określone w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, przez co można zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów.

Moment potrącalności kosztów w przypadku podatników prowadzących ewidencję księgową w formie ksiąg rachunkowych uregulowany został w art. 22 ust. 5 - 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tych regulacji koszty uzyskania przychodów dzielą się na koszty bezpośrednio oraz pośrednio związane z uzyskanym przychodem.

U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Wydatki ponoszone przez spółkę na bieżące utrzymanie gospodarstwa agroturystycznego wykorzystywanego sezonowo w działalności gospodarczej - z uwagi na charakter związku tych wydatków z przychodami - należy zaliczyć do tzw. pośrednich kosztów uzyskania przychodów, potrącanych w dacie ich poniesienia, tj. w dniu, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Natomiast w odniesieniu do zasad zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wykorzystywanych sezonowo środków trwałych Izba Skarbowa w Bydgoszczy wskazała, że sezonowość prowadzonej działalności gospodarczej wiąże się z przypadającym na ten sezon wykorzystywaniem środków trwałych przez podatnika wykonującego tę działalność. Poza sezonem te składniki majątku nie są wykorzystywane do prowadzonej działalności, jednak nie można uznać, że są zbędne lub nieprzydatne. W związku z tym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych została wprowadzona zasada, zgodnie z którą środki trwałe używane sezonowo podlegają amortyzacji w miesiącach przypadających na sezon, w którym są wykorzystywane.

Opisów amortyzacyjnych dokonuje się od używanych sezonowo środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w okresie ich wykorzystywania; w tym przypadku wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12 miesięcy w roku.

Możliwe jest więc ustalenie - dla środków trwałych wykorzystywanych sezonowo - wysokości odpisów amortyzacyjnych w wyższej lub niższej wysokości:

● przez dokonanie tych odpisów w okresie ich wykorzystania, a wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie, lub

● przez dokonanie tych odpisów w okresie ich wykorzystania, a wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez 12 miesięcy w roku.

W obu przypadkach odpisy należy ujmować w koszty tylko w miesiącach ich wykorzystania (sezonu), jednak wysokość odpisu miesięcznego, jak również sumy odpisów w sezonie będą różne w zależności od przyjętej metody.

Ważne Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów

Ewa Matyszewska

ewa.matyszewska@infor.pl

Ustawa z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).