Czesne za naukę w szkole katolickiej nie jest darowizną

Opłata za naukę dziecka w prywatnej szkole katolickiej nie może być traktowana jako darowizna, gdyż nie spełnia przesłanek nieekwiwalentności, a więc nie podlega odliczeniu od dochodu.

Naczelnik urzędu skarbowego skontrolował zeznanie PIT-36 podatnika złożone razem z małżonką. Organ określił zobowiązanie podatkowe w wysokości 3,3 tys. zł. Naczelnik nie uwzględnił w swojej decyzji niektórych wydatków poniesionych przez podatników, a wykazanych w załączniku PIT-O, tj. kwoty 2,4 tys. zł, która była odliczona od dochodu jako darowizna przekazana na rzecz parafii rzymskokatolickiej. Organ podatkowy uznał, że wpłata ta dotyczyła czesnego za naukę syna w prywatnej katolickiej szkole podstawowej, a więc nie były spełnione warunki do odliczenia na podstawie art. 26 ust. 6d i 7 ustawy z 26 lipca 1991 r. o PIT (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.).

Podatnik wniósł skargę do WSA w Krakowie, w której wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego organ nie uwzględnił wydatku wykazanego w PIT-O w 2006 r., uznając, że wpłaty dotyczyły czesnego za naukę syna w szkole na podstawie pisma z 24 czerwca 2009 r., a więc podmiotu, na rzecz którego skarżący nie dokonał wpłaty. Wpłat dokonano na rzecz parafii. Pismo podmiotu, na rzecz którego nie dokonano wpłaty, nie może stanowić podstawy decyzji. Z pisma parafii z 21 stycznia 2009 r. znajdującego się w aktach sprawy wynika, że wpłacona kwota stanowi równowartość rocznej opłaty czesnego, co wcale nie oznacza, że wpłata ta została dokonana na czesne syna podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podniósł, że kwota przekazana przez żonę podatnika na konto parafii wynikała z umowy o naukę syna w szkole. Skarżący przekazał kwotę 4,4 tys. zł na konto szkoły i stanowiła ona opłatę czesnego za naukę syna w tej szkole. Tym samym powoduje to, że kwota ta nie może być traktowana jako darowizna, ponieważ nie spełnia przesłanek nieekwiwalentności, a więc nie podlega odliczeniu od dochodu.

WSA w Krakowie oddalił skargę podatnika i utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organy podatkowe kilkakrotnie zwracały się z prośbą o informacje dotyczące przekazania darowizn pieniężnych w 2006 r. przez żonę podatnika. Zastępca dyrektora szkoły poinformowała, że kwota przekazana w 2006 r. przez żonę podatnika na konto parafii wynika z umowy o naukę syna w szkole.

Podatnik zaskarżył ten wyrok do NSA i zażądał jego uchylenia w całości. Według niego z treści pisma proboszcza parafii wynika jedynie, że określona przez urząd skarbowy kwota odpowiada równowartości czesnego. Nie wyklucza to jednak możliwości pomyłki bądź udzielenia odpowiedzi na podstawie jedynie bardzo pobieżnej weryfikacji. W celu wydania orzeczenia prawidłowej treści sąd I instancji powinien wyjaśnić, czy poza wpłatą stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania skarżący dokonał jeszcze jakichś wpłat na rzecz parafii i szkoły, które to wpłaty stanowiły bądź mogły stanowić czesne za naukę dziecka skarżącego, oraz ustalić, które ze wspólnie rozliczających się małżonków dokonywało wpłat na rzecz wskazanych podmiotów.

NSA oddalił skargę podatnika.

Sam fakt darowizny na rzecz kościelnej osoby prawnej nie uzasadnia jeszcze oceny realizacji ulgi podatkowej. Dla osiągnięcia zamierzonych celów podatkowych potrzebne jest jeszcze sprawozdanie parafii z wydatkowania darowanej kwoty.

Z akt sprawy nie wynika, czy podatnik wraz z małżonką dysponowali sprawozdaniem, które byłoby objęte domniemaniem prawdziwości. W tym stanie rzeczy pismo proboszcza parafii i pisma ze szkoły są co najwyżej dokumentami prywatnymi, które w istocie nie stanowią sprawozdania z przeznaczenia darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

Oprac. Przemysław Molik

z 31 maja 2012 r. (sygn. akt II FSK 2376/10), prawomocny.