Jaki sposób amortyzacji łodzi motorowej będzie korzystniejszy

@RY1@i02/2011/147/i02.2011.147.086.0007.001.jpg@RY2@

Beata Poźniak, asystent doradcy podatkowego w Kancelarii Skłodowscy

Podatnicy mają do wyboru dwa sposoby na dokonanie odpisów amortyzacyjnych środków trwałych używanych sezonowo. Od decyzji podatnika zależy, w jakim czasie środek zostanie zamortyzowany. W przypadku skorzystania z metody polegającej na podzieleniu rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie wysokość odpisów miesięcznych zrówna się z odpisem rocznym. Jeśli podatnikowi zależy, aby wydłużyć okres amortyzacji, zalecamy drugie rozwiązanie, czyli podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych przez 12 miesięcy w roku.

Poniższy przykład ułatwi nam zobrazowanie różnic przy wyborze odpowiedniej metody.

Amortyzowanym środkiem trwałym jest wykorzystywana sezonowo (od maja do września) w działalności gospodarczej przez podatnika łódź motorowa Wartość początkowa wynosi 30 tys. zł. Roczna stawka amortyzacji dla łodzi motorowej wynosi 7 proc. Roczna kwota odpisów wynosi: 30 tys. zł x 7 proc. = 2100 zł.

Zgodnie z metodą 1.:

● Wartość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego: 2100 zł / 5 miesięcy = 420 zł

● Wartość rocznego odpisu amortyzacyjnego: 420 zł x 5 miesięcy = 2100 zł

Zgodnie z metodą 2.:

● Wartość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego: 2100 zł / 12 miesięcy = 175 zł

● Wartość rocznego odpisu amortyzacyjnego: 175 zł x 5 miesięcy = 875 zł

W zależności od osiągniętych wyników można zaplanować optymalizację podatkową.

Skutkiem zastosowania 1. metody jest zminimalizowanie obciążeń podatkowych, obniżenie wyniku finansowego oraz skrócenie okresu amortyzacji danego środka trwałego. Drugi sposób skutkuje wydłużeniem okresu amortyzacji środka trwałego wykorzystywanego sezonowo. Wydłużenie to jest tym większe, im mniej jest miesięcy w sezonie, w którym wykorzystywany jest dany składnik majątkowy.

Charakterystyczną cechą działalności sezonowej jest to, że w poszczególnych okresach danego roku następuje znaczący wzrost przychodów osiąganych z podstawowej działalności. Odpisów amortyzacyjnych od używanych sezonowo środków trwałych dokonuje się w okresie ich wykorzystywania. Zatem w miesiącach, w których przedsiębiorca nie prowadzi działalności, środek trwały z nią związany nie podlega amortyzacji.

Warto dodać, że stawki, których wysokość ustalona została w załącznikach do ustaw podatkowych, są stawkami maksymalnymi, zatem podatnik może je obniżyć według własnego uznania.

Podsumowując, jeśli podatnik w celu zwiększenia kosztów podatkowych zamierza w każdym roku dokonywać odpisów amortyzacyjnych w pełnej wysokości, powinien ustalić wysokość miesięcznego odpisu amortyzacyjnego w kwocie wynikającej z podzielenia rocznych odpisów przez liczbę miesięcy sezonu, w którym środek trwały jest wykorzystywany.

A co w przypadku, jeśli przedsiębiorca osiąga stosunkowo niewielkie przychody i w związku z tym osiąga stratę, a dodatkowo istnieje ryzyko, że nie rozliczy jej podatkowo? W takiej sytuacji najkorzystniejszym sposobem na dokonywanie odpisów amortyzacyjnych będzie ustalenie wysokości miesięcznego odpisu w kwocie odpowiadającej 1/12 kwoty rocznych odpisów amortyzacyjnych. Pozwoli to obniżyć koszty podatkowe, ale równocześnie okres amortyzacji zostanie wydłużony, co pozwala na odliczenie przez odpisy amortyzacyjne pełnej wartości początkowej składników majątku używanych sezonowo. Dzięki zastosowaniu powyższej konstrukcji przedsiębiorca będzie mógł rozliczyć całą stratę podatkową lub przynajmniej jej większą część w porównaniu do zastosowania metody pierwszej.

PM

150Art. 22h ust. 1 pkt 3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 51, poz. 307 z późn. zm.).

Art. 16h ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 74, poz. 397 z późn. zm.).