Czy nieodliczony VAT od premii pieniężnej może zwiększyć koszty
Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji pieczarek. Jednym z finalnych odbiorców są hipermarkety o profilu spożywczo-przemysłowym. Hipermarkety należą do kilku sieci handlowych o zasięgu ogólnopolskim. Jedna z tych sieci zaopatrywana jest poprzez nowoczesne centrum zaopatrzenia hurtowego. Umowa zawarta między spółką a podmiotem prowadzącym centrum zaopatrzenia hurtowego przewiduje obciążanie spółki tzw. premią pieniężną miesięczną, która dokumentowana jest przez centrum zaopatrzenia hurtowego fakturą VAT i opodatkowana VAT według stawki 22-proc. Czy jeżeli spółka nie ma prawa, w tym konkretnym przypadku, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT do obniżania kwoty podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT dokumentujących premię pieniężną, to czy naliczony VAT zawarty w tych fakturach będzie w świetle art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o CIT stanowił koszt uzyskania przychodów?
W przedstawionym przypadku spółka nie ma prawa do obniżania kwoty podatku należnego o podatek naliczony, zawarty w fakturach VAT wystawionych przez centrum zaopatrzenia handlowego. Brak możliwości takiego odliczenia wynika z faktu, że w tym konkretnym przypadku otrzymujący premie nie świadczy na rzecz spółki usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem czynność ta u niego nie podlega opodatkowaniu i nie powinna być dokumentowana fakturą VAT.
Dlatego też, mimo że - co do zasady - podatek od towarów i usług, w części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy tego podatku, może stanowić koszt uzyskania przychodów, to - w tej konkretnej sytuacji - zasada ta nie znajduje zastosowania, bowiem otrzymana przez spółkę faktura nie odzwierciedla faktycznej transakcji gospodarczej.
Istotne znaczenie ma też właściwe udokumentowanie takiego zdarzenia. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.), podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a - 16m.
Zasady prowadzenia tej ewidencji określa w tym przypadku ustawa z 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2009 r. nr 152, poz. 1223 z późn. zm.). Przepis art. 20 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do ksiąg rachunkowych okresu sprawozdawczego należy wprowadzić, w postaci zapisu, każde zdarzenie, które nastąpiło w tym okresie sprawozdawczym. Podstawą takich zapisów są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej.
Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości, dowody księgowe powinny być rzetelne, to jest zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczej, którą dokumentują, kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21, oraz wolne od błędów rachunkowych (...). Oznacza to, że tylko takie dowody dokumentują w sposób prawidłowy przebieg zdarzenia i mogą stanowić podstawę księgowania.
Odnosząc to do przedstawionego w pytaniu stanu faktycznego, należy stwierdzić, iż dokument, który nie odzwierciedla faktycznej transakcji gospodarczej, nie może stanowić podstawy do księgowania.
(KG)
Art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 54, poz. 654 z późn. zm.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu