O obowiązkach płatnika przesądza zawarcie umowy

: Kwestia wykonania lub niewykonania umowy jest istotna dla uznania poniesionego wydatku za koszt uzyskania przychodu w związku z umową o usługi doradcze. Nie ma zaś decydującego znaczenia w przypadku odpowiedzialności płatnika za niepobranie podatku u źródła.

: W styczniu 2005 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawarła umowę na usługi doradcze z firmą z siedzibą w Monako. Z tego tytułu firma z Monako wystawiła dla polskiej spółki dwie faktury: z 25 maja i 2 listopada 2005 r. na kwoty po 40 tys. euro. Firma zapłaciła za te faktury za pośrednictwem banku.

Organ kontroli wskazał, że między Rzeczypospolitą Polską i Księstwem Monako nie została podpisana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania. W związku z tym podatek od usług doradczych wynosi 20 proc. przychodów. To polska spółka jako płatnik była obowiązana, w dniu dokonania wypłaty kwot z tytułu umowy, do pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 20 proc. przychodów oraz przekazania kwoty podatku do właściwego urzędu skarbowego.

: Spółka nie chciała zgodzić się z rozstrzygnięciem organów podatkowych. Jednak wojewódzki sąd administracyjny oddalił jej skargę.

Sąd zauważył, że należność z tytułu przedmiotowej umowy została wypłacona. Świadczą o tym niezbicie faktury, na podstawie których strona skarżąca przelała na rzecz jej kontrahenta gospodarczego stosowne kwoty wynikające z umowy. W ocenie sądu skarżąca zdaje się dowodzić, że przedmiotowa umowa była wykonana przez stronę monakijską. Jednak sąd zauważył, że rozstrzygnięcie sporu co do wykonania przedmiotowej umowy będącego osnową decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2005 w stosunku do spółki nie jest najistotniejsze. Z punktu widzenia odpowiedzialności płatnika nie jest istotne, czy świadczenie na rzecz wykonawcy było wypłacone należnie.

Jak wyjaśnił sąd, wypłata należności z tytułu umowy oznacza spełnienie jednej z przesłanek art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób pranych stanowiącego podstawę prawną poboru podatku u źródła. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz będące przedsiębiorcami osoby fizyczne, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 są obowiązane, jako płatnicy, pobierać, w dniu dokonania wypłaty, zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat. Decydujące jest zatem dokonanie wypłaty należności z tytułu usług świadczonych na rzecz podatnika.

Zdaniem sądu nie ma też podstaw, aby uznać, że usługi wymienione w spornym kontrakcie nie są usługami doradczymi. Przede wszystkim umowa o ich świadczenie jest nazwana umową o usługi doradcze. W uzasadnieniu wskazano, że wprawdzie o stosunku prawnym nie świadczy nazwa, jaką nadały mu strony w umowie, lecz jego treść. Jednak w ocenie sądu w treści umowy podmiot mający świadczyć usługi nazwany został na jej potrzeby doradcą, spółka korzysta z usług doradczych dla najlepszej realizacji zadań własnych. Ponadto zgodnie z jej treścią przedmiotem umowy jest w istocie doradzanie w zarządzaniu spółką.

Tak więc czynności, do których zobowiązał się w przedmiotowej umowie podmiot monakijski, mieszczą się w całości w pojęciu usług doradczych. Wyniki wykładni językowej są w tym zakresie jednoznaczne i wskazują wprost, że doradzanie jest pomocą w prowadzeniu (zarządzaniu) spółką. Sąd nie zgodził się, że usługa świadczona na podstawie przedmiotowej umowy miała charakter stosunku agencji.

Kwestia wykonania lub niewykonania umowy jest istotna dla uznania poniesionego w związku z umową o usługi doradcze wydatku za koszt uzyskania przychodu. Nie ma zaś decydującego znaczenia w przypadku odpowiedzialności płatnika opartej na art. 26 ust.1 ustawy. Dla przypisania tej odpowiedzialności wystarczające jest ustalenie istnienia tytułu prawnego, o którym mowa między innymi w art. 21 ust. 1 punkt 2a i stwierdzenie, że nastąpiła wypłata należności z tego tytułu.