Polityka traktatowa a nowa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z USA

partner w Kancelarii Prawnej White & Case i docent UW

@RY1@i02/2010/104/i02.2010.104.086.002a.001.jpg@RY2@

Dr Janusz Fiszer, partner w Kancelarii Prawnej White & Case i docent UW

Najstarszą spośród pozostających jeszcze w mocy umów zawartych we wczesnych latach 70. jest umowa podatkowa ze Stanami Zjednoczonymi z 1974 roku i obecnie toczą się negocjacje dotyczące nowej umowy. W kontekście tej umowy warto wskazać najbardziej istotne elementy polskiej polityki traktatowej, mające szczególne znaczenie dla międzynarodowego planowania podatkowego.

W odniesieniu do trwania okresu budowy lub prac budowlano-montażowych uznawanych za tzw. zakład, Polska generalnie stosuje przyjęty w Modelowej Konwencji OECD okres 12 miesięcy. W nowej umowie polsko-amerykańskiej okres ten zostanie więc skrócony z obecnych 18 miesięcy do 12. W zakresie opodatkowania u źródła wypłacanych dywidend, Polska zasadniczo stosuje standard OECD, czyli tzw. relację 5/15 proc., gdzie obniżona stawka w wysokości 5 proc. przysługuje spółce kapitałowej posiadającej co najmniej 10 proc. akcji z prawem głosu spółki wypłacającej dywidendy, a stawka 15-proc. jest stosowana we wszystkich innych przypadkach. W przypadku umowy polsko-amerykańskiej nie powinno więc dojść do zmiany obecnych stawek.

Co do opodatkowania u źródła transgranicznych wypłat odsetek typowymi postanowieniami przyjmowanymi w ostatnich latach przez Polskę dominuje nietypowe, dualistyczne podejście, a więc zwolnienie dla odsetek od kredytów i pożyczek bankowych oraz udzielanych lub gwarantowanych przez państwo, z jednoczesnym prawem do poboru 5-proc. podatku od odsetek od wszelkich innych kredytów i pożyczek. Standardem OECD jest pobór 10-proc. podatku u źródła. W nowej umowie polsko-amerykańskiej zapewne zajdzie istotna zmiana i obecne zwolnienie odsetek od opodatkowania w państwie źródła zostanie zastąpione opisanymi dualistycznymi regulacjami.

W zakresie tzw. należności licencyjnych też zapewne zajdą zmiany. Po pierwsze obecna stawka w wysokości 10 proc. może zostać zastąpiona niższą stawką - 5-proc. Po drugie do definicji należności licencyjnych może zostać dodany nowy fragment o płatnościach z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, co rozciągnie prawo do opodatkowania należności licencyjnych także na płatności z tytułu leasingu transgranicznego, w tym m.in. samolotów leasingowanych ze Stanów Zjednoczonych. Postanowienie takie, typowe dla większości polskich umów podatkowych, jest jednak odmienne w stosunku do standardowych postanowień Modelowej Konwencji OECD, która takiego elementu definicji należności licencyjnych nie przewiduje, traktując tego typu płatności jako dochód z działalności przedsiębiorstw. Pozytywną zmianą w nowej umowie byłoby dodanie typowego przepisu dotyczącego tzw. innego dochodu, który może być opodatkowany tylko w państwie miejsca zamieszkania lub siedziby podatnika - czego brak w obecnej umowie z 1974 roku. (EM)